บทที่8

เสียงเพลงที่ดังกระหึ่มผู้คนมากมายเต้นตามจังหวะเสียงเพลงที่ดีเจเปิด บางคนแต่งตัวเซ็กซี่ ทั้งสวยหล่อกันทั้งนั้น แต่มีคนเดียวที่ดูเหมือนจะแต่งตัวไม่เข้ากับสถานที่

"มึงใช้ชุดนอนมา! ไอ้ห่า มึงจะรีบไปไหนวะหรือมึงแอบใครมา" สิงหาเอ่ยถามราชันก็ดูที่เจ้าตัวใส่มาสิมีอย่างที่ไหนมาเที่ยวผับใส่ชุดนอนมาอาการหนักเข้าทุกวัน ไม่สมกับเป็นท่านประธานใหญ่ที่เป็นที่รู้จักของคนทั้งประเทศเลย

"อย่ายุ่งน่าเมียกูพึงหลับกูถึงออกมาได้เนี่ย"

พูดไม่ทันจะจบคิ้วก็ขมวดเล็กน้อยเมื่อจัสตินเอ่ยประโยคบางอย่างออกมา

."เฮ้ยย เมื่อกี้เหมือนกูจะเห็นเมียมึงเลยว่ะ" จัสตินพูดขึ้นเมื่อเขาเหมือนเหลือบไปเห็นเมียเพื่อนราชันหูพึง! แล้วรีบถามว่าเห็นจริง?

"มะ มึง...เห็นตรงไหน" ราชันถามเพื่อนด้วยน้ำเสียงตะกุตะกะ คงไม่ใช่หรอกมั้งมันคงตาฝาด

"ก็ ตรงทางเข้าอะเมื่อกี้ผู้หญิงคนนั้นหน้าเหมือนเมียมึงจริงๆนะ" เขาหันไปดูรอบบริเวณทางเข้าผับจึงมองเห็นผู้หญิงคนหนึ่งร่างบอบบางหุนอย่างx ขาวเจี๊ยะน่าจั่ว เฮ้ย!!! ขาวจั๊วะน่าเจี๊ยะ

ดูข้างหลังยังสวยขนาดนี้ แล้วข้างหน้าจะเป็นไงวะ เพราะตอนนี้พวกเขาอยู่ชั้น 2 ของผับโซน VIPนอกทุกคนสามารถมองเห็นผู้คนในชั้นล่างได้ เขาเพ่งสายตามองดีๆ ก็ต้องตกใจเกือบทำแก้วเหล้าหลุดจากมือ เพราะพอเธอหันมาเท่านั้นแหละ ชัดเจนเลย เมียมา!!!

เพื่อนทั้งสามพอเห็นดังนั้นก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย "มึงเป็นอะไรวะ ไอ้ราชัน" สิงหาเอยถาม

"เปล่า กูคงตาฝาดเอง" ว่าแล้วก็กระดกเหล้าในแก้วจนหมดแต่ก็ต้องรู้สึกหงุดหงิดเมือดีออน สะกิดเบาเบา

"ไหนมึงบอกว่า เมียมึงหลับอยู่ที่บ้านไงวะ" เขากำลังจะหันไปตอบมันอย่างอารมณ์เสียแต่ก็ต้องสะงักเพราะพอเงยหน้าขื้นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า คือ เมีย! โซเฟียมาได้ไง

"ก็ ชะ...ใช่ตัวจริงด้วยเนอะ" ตัวจริงเลยเมียมาจริงๆวันนี้เขาต้องตายแน่ๆ พอหันไปจะขอความช่วยเหลือจากเพื่อนๆ พวกมันก็ดันพากันวิ่งหางจุสตูออกไปก่อนแล้ว เซี้ย!!แล้วไงละ ขอดื่มแอลกอฮอล์ย้อมใจแป๊บ

กริบ กึก!! อ่าาา

"เฮียย!" โซเฟียตะโกนลั่นด้วยความไม่พอใจ

"จ๋าเมียจ๋า~" หื เกิดมาไม่เคยคิดว่าจะได้พูดคำนี้ ต่อหน้าเพื่อนแบบนี้ไปเอาเถอะกรณีฉุกเฉิน เพราะอะไรน่ะหรอตอนนี้พวกมันยืนเกาะประตูทางเข้ายืนแอบฟังอย่างไรละ หืม!!!เดี๋ยวมาสะสางกับพวกมันทีเดียวก็ได้เหอะ!

"โห่~ กูก็นึกว่ามึงจะแน่ที่แท้ก็กลัวเมียไอ้ห่า" ลีออนว่าให้

"กูขนลุกเลยครับเพื่อน!" สิงหาเอ่ยขึ้นเขาไม่เคยเห็นเพื่อนกลัวใคร จัสตินจึงเอ่ยขึ้นอีกคนคืนนี้คงนอนไม่หลับแน่ถ้าไม่ได้พูด

"มันไม่ได้กลัวหรอก แต่มันให้เกียรติใช่ไหมวะไอ้ราชัน "ฮ่า ฮา ฮา ฮา พูดแล้วก็หัวเราะ

คนตัวเล็กรู้สึกขำในใจแต่เลือกไม่แสดงอาการใดๆทำหน้าบึ้งตึงใส่คนตัวโตเหมือนเดิมราชันขยับเข้าไปใกล้เมียรัก สะกิดที่แขนเธอเบาๆเหมือนลูกหมาอ้อนเจ้าของ คนตัวเล็กสะบัดแขนเบาๆ

แล้วพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบของเพื่อนๆและตัวเขาเอง "ถ้าไม่แกล้งหลับคงไม่รู้ว่าเฮียจะแอบออกมาข้างนอกตอนเฟียหลับ คงทำแบบนี้บ่อยล่ะสิเฟียโงเอง" เธอจ้องมองหน้าเขาเขม็ง ชนิดที่ว่าฆ่าได้หยามไม่ได้โว้ยยยย

"เปล่านะเฟียใจเย็นๆนะ เฮียแค่ออกมาคุยธุระด่วนกับพวกมันเท่านั้นเองครับ " คนตัวเล็กมองค้อนใส่เขา ชักสีหน้าบึ้งตึงแล้วกระทืบเท้าเดินออกไปจากชั้นVIP

"ดะ เดี๋ยวเฟีย รอด้วย!" ราชันรีบวิ่งตามเมียรักทันที ปล่อยให้เพื่อนทั้งสาม ยืนหัวเราะกันยกใหญ่

ตึก ตึก ตึก

คนตัวเล็กวิ่งออกมาทั้งน้ำตาเขาเริ่มโกหกเธออีกแล้ว พอราชันทีวิ่งออกมาตามเจอเมียรักยืนร้องไห้และห่างออกไปไม่ไกลมากนักก็มีมือขวาและมือซ้าย ยืนแนบข้างแต่หันหลังไม่ได้มองหน้าเมียเจ้านาย

"เฟีย~ฟังเฮียก่อนครับ"ราชันพูดอย่างใจเย็น

"ฮึอ อึก ฮือ ฮือ" เธอไม่พูดอะไรแต่ยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นปารจะขาดใจทำให้คนตัวโตใจแป้วและรู้สึกหนักอึงที่หน้าอกหนา เขาทำให้เธอร้องไห้อีกแล้ว เขามันไม่ได้เรื่องจริงๆ พอขยับเข้าใกล้เธอก็ถอยหนีเหมือนรังเกียจเขา มองเขาด้วยสายตาเธอที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่หลั่งไหล รู้สึกเจ็บ เขาไม่อยากเห็นไม่อยากได้ยินเสียงร้องและน้ำตาของเธออีก ทั้งๆที่เขาปกป้องเธอจากคนอื่นแต่ดันเป็นเขาเองที่ทำให้เธอร้องไห้

"อย่าทำแบบนี้เฟียกลับบ้านนะเดี๋ยวเฮียจะเล่าให้ฟังโอเคไหม" เธอพยักหน้าให้เขาไปง่ายๆไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นอะไร

"ก็ได้! แต่ขอเหตุผลที่มันฟังขึ้นไม่ใช่แค่มาคุยงานเข้าใจไหม ถ้าเหตุผลไม่เพียงพอหนูจะหนีเฮียจริงๆด้วยคอยดูสิ!" เธอพูดแค่นั้นก่อนที่เขาจะจูงมือเธอเดินไปยังรถยนต์คันหรู เพื่อกลับไปที่คฤหาสน์

.....

ทางด้านเพื่อนๆของราชัน

"อะไรวะกูยังไม่ได้กินเหล้าด้วยซ้ำมาไม่ถึง 20 นาทีก็เกิดเรื่องซะละไอ้ราชันนะไอ้ราชันทีอย่างนี้ทำเป็นกลัวเมียโถ่เอ๊ยยย"

"กลับได้หารือยังค่ะ!!"นั้นไงผิงก็อีกคน มีเมียนี้มันช่างลำบากจริงๆ ถ้าเป็นไปได้เขาจะขอโสดไปตลอดชีวิต [จัสตินกล่าว]

ทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับไป วันนี้ดูเหมือนจะไม่มีอารมณ์นั่งกินเหล้าดื่มไวน์ซะแล้ว

.....