บทที่ 96 ซาบซ่านในโรงฟืน

บ่ากว้างร้อนระอุในชุดเสื้อกล้ามสีดำถูกกดให้พิงลงกับผนังโรงเก็บฟืน "ไม่ไหวก็หลับตาสิคะ มองเหนืออยู่ได้"

"สวย" เขาพูดเสียงแห้งพึมพำแต่กระนั้นคำที่เปล่งออกมาก็สะท้อนดังออกมาจนถึงหัวใจเธออยู่ดี

"สวยมากด้วย" เธอยิ้มแล้วรื้อผ้าห่มออกมา "อุ้ยมียาน้ำแก้ไข้ของลูกด้วยค่ะ โชคดีจังที่เหนือลืมกระเป๋าทิ้งไว้ในรถ"

"งั้นเอามาให้พี่กิน" คนป่วยไม่ยึกยักรีบแย่งยาแล้วบิดฝาขวดกระแทกลงคอด้วยความร้อนใจ

"ปากเปื้อนแล้วค่ะ" นิ้วมือนุ่มปาดเช็ดคราบยาที่เลอะอยู่บนขอบปาก

"พี่อยากหายไว ๆ จะได้กอดเหนือให้แน่นที่สุด" เขาส่งขวดยาคืนเธอ เหนือฟ้าหยิบขวดน้ำเปล่าแล้วส่งให้เขาดื่ม

"ไม่หายก็กอดได้ค่ะ" พูดปุ๊ปก็ทำทันที ร่างนุ่มนิ่มนั่งลงบนตักคล้องมือโอบรอบลำคอ

"แล้วทำอย่างอื่นเพิ่มได้ก่อ" เจ้าของเสียงแห้งกวาดตามองเปี่ยมด้วยความหวัง เวลาแบบนี้เขาต้องการแค่จูบปลอบใจเท่านั้น

ก็แค่จูบของเมียสุดที่รัก แค่นี้ก็น่าจะเยียวยาอาการป่วยให้ทุเลาลง

"ได้สิคะ เราทำได้มากกว่าแค่กอดหรือว่าจูบ" มือไม้ซุกซนเริ่มเลื่อนชายเสื้อของคนตัวร้อนเหมือนไฟออกจากร่างกาย

แถมเขาก็แสนว่าง่ายช่วยยกแขนขึ้นให้เธอถอดทึ้งอาภรณ์พ้นจากท่อนบน

"ตอนนี้พี่หนาวมากเลย หน