บทนำ

เอี๊ยด โครม

เสียงล้อรถเสียดสีกับพื้นถนนที่เปียกน้ำแฉะท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำ ทำให้ผู้คนที่เร่งรีบขับรถกลับบ้านไม่ทันระวังเพราะฝนที่ตกอย่างต่อเนื่อง มองไม่เห็นข้างหน้า ชนเข้ากับร่างของใครบางคนจนลอยกระเด็นไปไกล จะเบรกก็ไม่ทันการด้วยคนขับเห็นว่ามีคนเดินอยู่ข้างหน้าตอนเขาขับมาใกล้แล้ว ทำได้เพียงเหยียบเบรกเพื่อลดแรงกระแทก

แสงไฟจากดวงไฟหน้ารถส่องเข้าตาจนมองอะไรไม่เห็น บวกกับความตกใจทำให้ชายหนุ่มยืนแข็งค้างอยู่กับที่ เพราะภาหนะขนาดใหญ่เคลื่อนเข้ามาอยู่ตรงหน้าจะให้วิ่งหนีก็คงไม่ทันแล้ว ร่างของชายหนุ่มลอยระริ้วกลางอากาศ เม็ดฝนตกใส่ใบหน้าจนรู้สึกชาไปหมด กระทั้งร่างกายของเขาก็เบาหวิวไร้ความรู้สึก

อ่า นี่ เขากำลังจะตายแล้วเหรอ

เขายังใช้ชีวิตไม่คุ้มเลยนะ แฟนสักคนก็ไม่มี ทำมสวรรค์ถึงให้เวลาเขาใช้ชีวิตเพียงน้อยนิดล่ะ ได้โปรดเถอะสวรรค์ถ้าหากได้ยินคำของของเขา โปรดให้เวลาเขาเพิ่มอีกสักนิด เขายังไม่อยากตายตอนนี้

ย้อนกลับไปก็หน้านี้ตั้งแต่ที่จำความได้ เหมยฮวาหรือก็คือชื่อของเขานั้นเอง เขาเป็นเด็กกำพร้า ไม่เคยเห็นใบหน้าพ่อแม่ที่แท้จริงว่าเป็นยังไง ยายที่เลี้ยงดูเขาเล่าให้ฟังว่ายายกำลังจะเดินกลับบ้านหลังจากที่ไปซื้อของที่ตลาด แล้วบังเอิญได้ยินเสียงเด็กร้องเลยเดินเข้าไปดู ก็พบเด็กทารกตัวน้อยหน้าตาน่ารักอายุประมาณสักเดือนเห็นจะได้ เพราะยังตัวเล็กอยู่มาก นอนอยู่ในตะกร้าหวายใต้โคนต้นเหมยหน้าบ้าน ยายเห็นแล้วรู้สึกสงสารและเอ็นดูทารกน้อยในเวลาเดียวกัน ยิ่งได้สบตากับดวงตากลมใสก็ทำเอาหัวใจคนแก่อ่อนยวบ เลยตัดสินใจเก็บทารกนั้นมาเลี้ยงเอง และตั้งชื่อให้เขาว่าเหมย เหมยฮวา มีรักข์

ตอนนี้เขาอายุ 34 ปี อาศัยในห้องเช่าเล็ก ๆ คนเดียว ถามว่าทำไมเขาไม่อยู่กับยาย ไม่ใช่ว่าไม่อยากอยู่แต่อยู่ไม่ได้แล้ว ใช่ครับ ยายของเขาท่านเสียแล้วไปนานแล้ว ส่วนบ้านหลังนั้นก็ได้ป้าลูกของยายไป เขาที่ไม่ได้เป็นลูกหลานเลยต้องย้ายออกมา

วันนี้เขาตื่นแต่เช้าเพื่อไปทำงานให้ทันตอนเก้าโมงเช้า ทั้งที่เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็ดึก ช่วงนี้เขาทำงานเกือบทั้งวัน รู้สึกอ่อนล้ามากจนไม่อยากลุกออกจากเตียง แต่ก็ต้องจำใจลุกขึ้นจากเตียงแสนรักไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปทำงาน เพราะกว่าจะนั่งรถเมล์ไปถึงที่ทำงานก็กินเวลาไปครึ่งชั่วโมงแล้ว

เช้าวันนี้อากาศอบอ้าวกว่าทุกวัน ท้องฟ้ามีเมฆตั้งเค้าดำครึ้มทำท่าเหมือนฝนจะตก ชายหนุ่มเลือกนั่งรถเมย์ไปทำงานที่บริษัทเพื่อเป็นการประหยัดเงิน ทุกคนอย่าคิดว่าได้ทำงานบริษัทใหญ่แล้วมีเงินเดือนเยอะแยะไป นั้นสำหรับคนที่มีตำแหน่งใหญ่ ๆ เท่านั้น

ส่วนเขาที่เป็นแค่พนักงานตัวเล็กๆ ไม่ได้มีตำแหน่งสำคัญอะไรกับบริษัท เงินเดือนก็ไม่ได้เยอะอะไร แต่ก็พอใช้จ่ายในแต่ละเดือน เขาไม่ได้มีเงินเก็บเพราะเดือน ๆ นึงมีของที่จะต้องจ่ายมากมาย เช่น ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่ารถ ค่าเช่าห้อง ค่ากิน ก็เกือบจะไม่พอใช้แล้วครับ

คิดแล้วก็เศร้าทำไมเขาไม่เกิดมารวยเหมือนคนอื่นบ้างนะ เห้อ แต่ช่างเถอะ คนเราเลือกเกิดไม่ได้หนิ จะไปจมปลักกับมันทำไม เราควรดีใจที่ได้เกิดมาและใช้ชีวิตให้มีความสุขก็พอ

“สวัสดีค่ะ น้องเหมย” ป้าแม่บ้านทักทายชายหนุ่มหน้าหวานที่เดินสวนตรงทางเดิน

“สวัสดีครับ” เหมยฮวาส่งยิ้มให้ก่อนจะสวัสดีกลับ เขาพูดคุยกับแม่บ้านเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปโต๊ะทำงานของตนเอง

ร่างโปร่งทำงานตั้งแต่เช้าจนถึงเย็น เขาบิดตัวเล็กน้อยขับไล่ความเมื่อยตามร่างกาย สายตาเหลือบไปมองนาฬิกาบนโต๊ะก็พบว่าตอนนี้ถึงเวลาเลิกงานแล้ว

เหมยฮวาเก็บของบนโต๊ะเตรียมตัวกลับบ้าน เขาเดินมาหน้าบริษัทเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เมฆครึ้มฝนมาตั้งแต่เช้าแต่ยังไม่ตกสักที คิดว่าอีกไม่นานฝนน่าจะต้องตกในไม่ช้าแน่ ขาเรียวเล็กเดินเร็วปนวิ่งไปที่ป้ายรถเมล์

“อ่า อย่าพึงตกนะ” ร่างโปร่งเอ่ยพึมพำกับตัวเองเบา ๆ เขายังไม่อยากเปียกนะ แต่เหมือนฝนจะไม่เห็นใจเขาเลย ไม่ทันที่ร่างโปร่งเดินถึงป้ายรถเมล์ฝนก็ตกลงมา

เหมยฮวายืนกอดอกพลางลูบแขนตัวเองเบา ๆ รอรถเมล์สายที่จะไป เขาเหม่อมองรถที่ขับผ่านไปมา ก่อนจะได้ยินเสียงเด็กร้องดังขึ้น เรียกสติของเขาให้กลับคืนมาสายตาคู่งามจับจ้องไปที่สองแม่ลูกที่ยืนอยู่ข้าง ก่อนเด็กน้อยจะวิ่งออกไปกลางถนน เขาเบิกตากว้างหันมองรถยนต์ที่กำลังวิ่งมาทางนี้ รู้ตัวอีกทีขาของตัวเองก็วิ่งไปดึงเด็กน้อยแล้วพลักไปให้แม่ของเด็กที่ยืนตกใจไม่แพ้กัน

ร่างโปร่งหลับตาลงเตรียมรับแรงกระแทกจากรถที่กำลังพุ่งเข้าใส่ เขาลืมตาขึ้นมองภาพตรงหน้าที่เหมือนภาพสโลว์โมชั่นอย่างกับในหนัง การจราจรหยุดชะงักและผู้คนมากมายที่แสนจะวุ่นวาย และร่างของเขาก็กระแทกกับพื้นถนนเข้าอย่างจังจนเกิดน้ำกระจายเป็นวงกว้าง

ชายหนุ่มรู้สึกว่าร่างกายหนักอึ้ง ขยับตัวไม่ได้ เจ็บร้าวไปทั้งตัว เลือดที่ไหลออกมาจากตัวผสมกับน้ำฝนแผ่กระจายเป็นน้ำสีแดงเต็มพื้นถนน หางตาของเขาเหลือบไปเห็นเด็กน้อยที่ช่วยก็อยู่ในอ้อมแขนของผู้เป็นแม่อย่างปลอดภัย มุมปากของเขาก็ยกยิ้มเล็กน้อย ดีแล้วที่ช่วยไว้ทัน มันดีจริง ๆ ก่อนภาพทุกอย่างจะมืดลงในที่สุด