ตอนที่ 1 เหมยฮวา

ณ จวนแห่งหนึ่งที่อยู่ติดกับชายป่า สภาพดูเก่าและทรุดโทรมอย่างเห็นได้ชัด ภายในห้องหนึ่งมีร่างของชายผู้หนึ่งที่นอนนิ่งอยู่นานเริ่มขยับตัวเล็กน้อย

เหมยฮวาพยายามลืมตาขึ้น ก็พลันรู้สึกแสบตา ไม่ใช่แค่นั้นเขายังปวดร้าวไปทั้งตัวโดยเฉพาะแผ่นหลัง นึกถึงภาพความจำสุดท้าย เขาคิดว่าตัวเองน่าจะตายไปแล้วเสียอีก ไม่คิดว่าตัวเองอึดและมีชีวิตรอดมาได้ เพราะโดนรถพุ่งชนเข้ากับร่างอย่างจัง จนลอยไปไกลขนาดนั้น

ร่างเล็กหรี่ตามองภาพตรงหน้าที่เบลอ ๆ กระพริบตาปริบ ๆ สองสามครั้ง เมื่อภาพตรงหน้าเริ่มชัดขึ้น จากที่คิดว่าเป็นเพดาลของห้องพยายาล ทำไมถึงได้กลายเป็นหลังคาไม้ผุ ๆ ไปได้ เขาควรจะนอนอยู่ในห้องของโรงพยาบาลสิ แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้

สมมติว่าเขาตายจริง เขาไม่คิดว่าหน้าตาของสวรรค์คงจะเป็นแบบนี้หรอกนะ เพราะที่เขาเห็นมันเป็นเหมือนบ้านร้างมากกว่า

“ท ที่ไหนกัน” แล้วทำไมเสียงพูดเขาถึงได้แหบห้าวขนาดนี้ละเนี้ย

เหมยฮวาลุกขึ้นก็พบว่าร่างเขานั้นแทบจะไม่มีแรงจะลุกขึ้นด้วยซ้ำ เขาได้แต่นอนนิ่งกับที่อยู่พักใหญ่ แล้วค่อย ๆ พยุงร่างตัวเองให้ลุกขึ้นอีกครั้ง ทว่าทำไมร่างกายเขาถึงได้เจ็บปวดขนาดนี้ มองไปรอบ ๆ พบว่าตนนอนอยู่บนเตียงไม้เก่า ๆ ในห้องมีตู้ไม้ โต๊ะ และของใช้สองสามอย่างสภาพเก่าและมีหยากไย่ของแมงมุมเต็มไปหมด

เหมยฮวาขมวดคิ้ว เขามาอยู่นี้ได้ยังไง จำได้ว่าตนเองยืนรอรถอยู่ที่ป้ายรถเมล์ แล้วได้ช่วยเด็กน้อยคนหนึ่งไว้ จากนั้นทุกอย่างก็มืดดับไป คิ้วโค้งสวยขมวดเข้าหากัน สงสัยว่าทำไมตัวเองถึงมาอยู่ที่นี่ได้

ยกมือขึ้นมาจะกุมขมับก็ตกใจ เฮ้ย นี้มันไม่ใช่มือของเขาหนิ ลองสำรวจร่างกายของตัวเองดู พบว่าไม่ใช่ร่างกายของเขา

แล้วเขามาอยู่ในร่างของใครกัน?

คงไม่ใช่ว่าตัวตนของเขาตายไปแล้ว แต่ดันเกิดใหม่มาอยู่ในร่างคนอื่นเหมือนในนิยายที่เคยอ่านหรอกน่ะ

แต่ไหง่ในนิยายแนวเกิดใหม่มันต้องเกิดเป็นลูกคนรวยไม่ใช่เหรอ หรือไม่ก็ต้องคุณชายรูปงามที่มีสาวสวยล้อมหน้าลอบหลัง แล้วไหนหล่ะสาวสวยที่ว่า นอกจากไม่มีสาวสวยแล้วเขายังมานอนอยู่ในบ้านร้างคนเดียวทั้งร่างกายก็เต็มไปด้วยบาดแผล

นี่มันเหมือนว่าเขาเกิดใหม่เป็นตัวประกอบที่แสนรันทดมากกว่า

แล้วคนอื่นหายไปไหนหมด ทำไมร่างนี้ถึงมาอยู่คนเดียวที่แห่งนี่ได้

“อ่ะ อึก” เหมยฮวารู้สึกปวดหัว ก่อนมวลภาพต่าง ๆ จะไหลเข้ามาในหัวของเขาเรื่อย ๆ ไม่หยุด จนเขาต้องล้มตัวนอนอีกครั้ง

เหมยฮวาพบว่าร่างนี้ชื่อเหมยฮวาซึ่งเหมือนกับชื่อของเขาในภพชาติก่อน ร่างนี้เป็นบุตรชายเกอของเสนาบดีจางหลีจิ้งกับฮูหยินเอกจางลู่ฟาง พ่อของเหมยฮวามีเมียทั้งหมดสามคน ฮูหยินรองมีนามว่าจางลู่เฟยเป็นน้องสาวของฮูหยินเอกจางลู่ฟาง และฮูหยินรองมีลูก 2 คน บุตรชายคนโตมีนามว่าถังอี้อายุ 16 หนาว บุตรสาวมีนามว่าถิงถิงอายุ 14 หนาว ฮูหยินสามจางเยี่ยชิวมีลูก1คน เป็นบุตรชาย มี นามว่า ตงหาน อายุ 5 หนาว หลังจากที่ฮูหยินเอกเสียชีวิต ฮูหยินรองก็ถูกแต่งตั้งให้ขึ้นมาแทน

ส่วนเหมยฮวาที่เป็นลูกของฮูหยินเอกหลังจากมารดาเสีย ตอนอายุ 10 หนาว เขาก็ถูกย้ายให้ไปอยู่เรือนเล็กท้ายจวน ไม่ได้รับการดูแลเหมือนแต่ก่อน คนในจวนก็คอยกลั่นแกล้ง ด้วยใบหน้าที่ยิ่งโตยิ่งงดงามที่เหมือนผู้เป็นมารดาเลยพาลให้เหล่าแม่เลี้ยงและพี่น้องต่างมารดาไม่ชอบใจ ไม่เว้นแม้กระทั้งบ่าวไพร่ก็ไม่ให้เคารพทั้งที่ตนเป็นเจ้านาย บ้างก็หลีกหนีเพราะไม่อยากเดือนร้อน

ตั้งแต่ยังเด็กมารดาของเขามักนำดินมาทาใบหน้าให้สกปรก หาเสื้อผ้าเก่าๆ มาให้ใส่ เพื่อไม่ให้เด่นจนเกินไป โดยผู้เป็นบิดาก็กลับไม่สนใจ ทิ้งให้สองแม่ลูกอยู่กันอย่างลำบาก บางวันก็โดยกลั่นแกล้งให้เขาอดข้าว บางวันก็ให้เขากินแค่มื้อเดียว ทั้งที่แม่ของเขาเป็นฮูหยินเอกแต่กลับไม่ได้รับการเคารพยำเกรง

โชคดีที่มีแม่นมคอยนำอาหารจากห้องครัวมาให้บ้าง แต่ไม่กี่ปีแม่นมก็เสียชีวิตไปเพราะอายุมาก ทำให้เขาต้องอยู่คนเดียว

ตอนนี้เหมยฮวาอายุได้ 15 หนาว และมักจะนำดินมาทาหน้าทาตัวของเขาตลอดเวลา อย่างที่มารดาเคยทำจนคนอื่น ๆ ลืมใบหน้าที่แท้จริงของเขาไปแล้ว แม้กระทั่งเขาก็ยังจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าใบหน้าของตัวเองเป็นอย่างไร

ในสายตาของทุกคนคนในจวนจะเห็นเพียงเด็กหนุ่มที่หน้าตามอมแมมคนหนึ่ง บนใบหน้ามักมีคาบดินอยู่เสมอ จนทำให้ไม่มีใครมาสนใจมากนัก เพราะไม่อยากเข้าใกล้คนสกปรกอย่างเขา และยังช่วยให้เขาถูกกลั่นแกล้งน้อยลง ซึ่งมันก็เป็นผลดีต่อเขาด้วย

เหมยฮวาอาศัยในเรือนเล็กตามลำพัง ยามว่างเขามักอ่านหนังสือ ทว่าความจริงเขาไม่ได้เรียนหนังสือเหมือนคนอื่น โชคดีที่มีมารดาคอยสอนให้เขาเลยอ่านและเขียนหนังสือได้ หนังสือที่อ่านเกี่ยวกับสมุนไพร ร่างเล็กอ่านวนไปจนจำเนื้อหาทั้งหมดได้จนขึ้นใจ

ต่อมาเหมยฮวาถูกฮูหยินรองและบุตรสาวทั้งของนางใส่ร้ายว่าขโมยของ หาว่าเขาอิจฉาผู้อื่นอยากได้ของที่ไม่ใช่ของตนเอง จนบิดารู้ก็โกรธเขาเป็นอย่างมาก ไม่ถามสักคำว่าเขาทำจริงหรือเปล่า สั่งลงโทษโบย 50 ที ทั้งที่เขาไม่ผิด

ทว่าเขาร้องไห้บอกว่าไม่ได้ทำก็ไม่มีผู้ใดเชื่อ ด้วยหลักฐานมัดตัวแน่นนาน แต่ถามจริงเถอะเขาที่อยู่แต่ในเรือนหลังเล็กไม่เคยก้าวเท้าออกไปไหน จะไปกล้าขโมยของที่เรือนอื่นได้ยังไง แต่เป็นเพราะมีบิดาที่หูเบา ฟังความข้างเดียว ทำให้ร่างเล็กถูกโบยจนสลบไป ก่อนจะถูกขับไล่ออกจากจวน

เหมยฮวาถูกบ่าวรับใช้นำตัวมาทิ้งไว้ที่เรือนเล็กหลังจวน ร่างเล็กตื่นขึ้นมาก็ร้องไห้อย่างหนักกับความเจ็บปวด แต่ก็ต้องอดกลั้นรีบเก็บเสื้อผ้าเก่า ๆ ที่มีไม่กี่ชุด และกล่องไม้เล็ก ๆ ที่มารดามอบให้ ด้านในมีเครื่องประดับอยู่ 2-3 ชิ้นกับตั๋วเงินจำนวนหนึ่ง เขาเก็บทุกอย่างลงในห่อผ้าอย่างรวดเร็ว แล้วเดินออกจากจวน

ร่างเล็กพาร่างที่บาดเจ็บจากการโดนโบยเดินโซเซไปตามทาง เขาไม่มีทีไป ไม่รู้จักผู้ใด เพราะไม่เคยได้รับอนุญาตให้ออกจวน เดินมาครู่ใหญ่ก็เจอเข้ากับบ้านร้างหลังหนึ่ง เหมยฮวาคิดว่าน่าจะใช้นอนพักได้ในคืนนี้ เลยเดินเข้ามาด้านใน

ความทรงจำจบลงเพียงเท่านี้คาดว่าเจ้าของร่างน่าจะเสียชีวิตแล้ว จนเขาเข้ามาอยู่ในร่างนี้ จากความคาดเดาของเขาเหมยฮวาน่าจะทนพิษจากบาดแผลไม่ไหว บวกกับร่างกายที่อ่อนแอของเจ้าตัวด้วย

“ขอให้เกิดให้ในภพภูมิที่ดีนะ”

เขาเอ่ยกับเหมยฮวาเบา ๆ หลังจากนี้เขาจะลิขิตชีวิตของตนเอง ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสเขามาเกิดใหม่ ร่างนี่ก็เป็นของเขาแล้ว ชายหนุ่มก็จะใช้ชีวิตต่อจากนี้ให้มีความสุข ก่อนจะมีลมพัดผ่านร่างเขาคล้ายตอบรับ จากนั้นเปลือกตาเขาก็ปิดลงอีกครั้ง