Masukเฉินซานเจ้าพ่อวงการธุรกิจของจีนประสบอุบัติเหตุ ข่าวนี้ช็อกวงการเป็นอย่างมาก หลายคนหวังใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์แก่ตัวเอง บรรดานักข่าวต่างเกาะติดเหตุการณ์ทำข่าวอย่างใกล้ชิดแต่เจ้าพ่อก็คือเจ้าพ่อ ไม่กี่วันต่อมาเขาก็กลับมาปรากฏตัวหน้าสื่ออีกครั้ง ด้วยรูปลักษณ์องอาจดุดันเหมือนไม่ใช่คนที่เคยประสบอุบัติ
ดีใจงั้นหรือ เขาจะดีใจจริงๆ หรือเสียใจกันแน่แวบแรกนางก็คิดไม่ต่างกับหมอหลวง ทว่าพอคิดถึงท่าทางอึดอัดของอีกฝ่าย ความยินดีพลันจืดจางลง เหลือเพียงอาการเศร้าสร้อยหมอจางรู้ดีว่าคนท้องอารมณ์แปรปรวน เขาเห็นนางมีสีหน้าขรึมลงท่าทางเป็นกังวลจึงเอ่ยปลอบ“ฮูหยินไม่ต้องกังวล ท่านพักผ่อนก่อน เดี๋ยวข้าจะไปแจ้งสา
สุดเขตแคว้นต้าเหลียวขึ้นมาทางเหนือเป็นพื้นที่ของความหนาวเย็น อากาศของที่นี่จะเย็นตลอดปี หิมะที่โปรยปรายวันแล้ววันเล่าทับถมกันจนเกิดทัศนียภาพอันงดงามเพราะเหตุการณ์เปลี่ยนรัชสมัยของต้าเหลียวในครั้งก่อน ทำให้ผู้คนเริ่มลืมตาอ้าปากได้ อีกทั้งฝนฟ้าที่ควรตกก็ตกต้องตามฤดูกาล ราษฎรจึงเชื่อว่าฮ่องเต้หลี่เฟิ่
“โอ้โห ต้าสือ เจ้าไปเอาสินค้าดีๆ แบบนี้มาจากไหนกัน” ชายรูปร่างผอมสูงอีกคนร้องทักบุรุษนามต้าสือเพียงแสยะยิ้มตอบ “เอาละ เด็กน้อยเจ้าจงรอเงียบๆ ที่นี่เถอะ ประเดี๋ยวท่านอาจะพาเจ้าไปหาครอบครัวใหม่เอง”กล่าวคำยังไม่ทันจบ ร่างป้อมก็วิ่งเข้าไปใกล้ตะเกียงไฟ ยื่นบางสิ่งในมือไปจ่อเปลวไฟ ก่อนร่างป้อมจะโยนมันออ
อวี้เหลียนมีสีหน้าบอกไม่ถูก เขาพลันนึกถึงเหตุการณ์ตอนเช้าขึ้นมา“นะเจ้าคะท่านพ่อ ช่วยขอร้องท่านแม่ให้โยวโยวกับหยาหยาหน่อยนะเจ้าคะ”ซาลาเปาน้อยหน้ากลมตัวป้อมของอวี้เหลียนกำลังยึดแขนเขาคนละข้าง มือก็เขย่าแขนผู้เป็นพ่อไม่หยุด ปากก็เอ่ยขอด้วยถ้อยคำออดอ้อน ดวงตาสุกสกาวมองพุ่งมาที่บิดาอย่างมีความหวังเห็น
“เจ้ายังกล้าเอ่ยอีกหรือ...” อวี้เหลียนเหล่มอง “รีบร้อนมาเพราะคิดถึงข้ากับแม่เจ้า หรือว่าก่อเรื่องไว้เลยรีบหลบมา”สิ้นคำพูดรู้เท่าทัน เด็กชายร่างป้อมผู้ติดตามมาพลันสะดุ้งเฮือก จิ้งอ๋องตรงหน้าเขาเฉียบแหลมดั่งที่บิดาเคยบอกไว้จริงด้วย บิดาเคยย้ำนักย้ำหนาว่าเป็นศัตรูกับใครก็ได้ แต่อย่าคิดเป็นศัตรูกับจิ้ง
หลังผ่านเรื่องราวยุ่งเหยิงอันแสนวุ่นวาย วังหลวงก็ได้ต้อนรับการกลับมาของกองทัพไร้พ่าย ที่มาพร้อมความสำเร็จในการปราบปรามกองโจร“พวกเจ้าพยายามกันได้ดีมาก”ฮ่องเต้ตรัสกับเหล่าทหารหาญด้วยความชื่นชม ทุกคนในกองทัพต่างมีสีหน้ายินดีกันถ้วนหน้า เพราะการกลับมาคราวนี้ของพวกเขาต่างได้รับการปูนบำเหน็จอย่างงามจากฮ
เยว่หลินได้ยินคำพูดจากคนรุ่นคราวลูก ในใจนั้นขุ่นเคืองแทบกระอักเลือด เขาเกือบจะอดทนไม่ไหวอยากเข้าไปบีบคออีกฝ่ายให้ตายคามือเลยทีเดียวจ้าวเฟยเซียนปรายตามองท่าทางไม่พอใจของเยว่หลินกับไทเฮา นางกล่าวคำพูดต่อไปด้วยท่าทีไม่แยแสต่อการแสดงออกของคนทั้งสอง“ที่สำคัญ... ไทเฮากับใต้เท้าเยว่คงจะยังไม่ลืมกระมัง ว่
วังหลวงต้าเฉินตำหนักฟ้าทรงธรรมที่ประทับฮ่องเต้ ภายในตำหนักเวลานี้ อวี้หลาง เฟยเซียน ไทเฮา และใต้เท้าเยว่หลินอัครเสนาบดีประจำแคว้น ต่างกำลังจ้องมองกันด้วยสีหน้าและอารมณ์ที่แตกต่างกันไปอวี้หลางนั้นมีสีพระพักตร์บ่งบอกถึงความหงุดหงิดกึ่งรำคาญพระทัยอัครเสนาบดีมีสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตามีแววโกรธขึ้งและไ
เฉินเหลาฟงคิดอย่างคับแค้นใจ ไอ้ท่านแม่ทัพบ้านี่ ท่านจะไปรับรู้ได้ยังไงว่ามีกับดงกับดักอะไรนั่น ในเมื่อท่านเล่นระเบิดพลังปราณถากถางเส้นทางมาตลอดแนวหัวหน้าโจรหน้าซีดเผือด แสดงว่าเสียงตูมเมื่อครู่ต้องเป็นไอ้หมอนี่ที่ทำแน่ๆ หัวหน้าโจรจึงส่งสัญญาณบอกให้พรรคพวกสู้ตายทันทีพลั่ก!จ้าวหมิงหลงที่ปล่อยมือจาก







