Mag-log inเฉินซานเจ้าพ่อวงการธุรกิจของจีนประสบอุบัติเหตุ ข่าวนี้ช็อกวงการเป็นอย่างมาก หลายคนหวังใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์แก่ตัวเอง บรรดานักข่าวต่างเกาะติดเหตุการณ์ทำข่าวอย่างใกล้ชิดแต่เจ้าพ่อก็คือเจ้าพ่อ ไม่กี่วันต่อมาเขาก็กลับมาปรากฏตัวหน้าสื่ออีกครั้ง ด้วยรูปลักษณ์องอาจดุดันเหมือนไม่ใช่คนที่เคยประสบอุบัติ
ดีใจงั้นหรือ เขาจะดีใจจริงๆ หรือเสียใจกันแน่แวบแรกนางก็คิดไม่ต่างกับหมอหลวง ทว่าพอคิดถึงท่าทางอึดอัดของอีกฝ่าย ความยินดีพลันจืดจางลง เหลือเพียงอาการเศร้าสร้อยหมอจางรู้ดีว่าคนท้องอารมณ์แปรปรวน เขาเห็นนางมีสีหน้าขรึมลงท่าทางเป็นกังวลจึงเอ่ยปลอบ“ฮูหยินไม่ต้องกังวล ท่านพักผ่อนก่อน เดี๋ยวข้าจะไปแจ้งสา
สุดเขตแคว้นต้าเหลียวขึ้นมาทางเหนือเป็นพื้นที่ของความหนาวเย็น อากาศของที่นี่จะเย็นตลอดปี หิมะที่โปรยปรายวันแล้ววันเล่าทับถมกันจนเกิดทัศนียภาพอันงดงามเพราะเหตุการณ์เปลี่ยนรัชสมัยของต้าเหลียวในครั้งก่อน ทำให้ผู้คนเริ่มลืมตาอ้าปากได้ อีกทั้งฝนฟ้าที่ควรตกก็ตกต้องตามฤดูกาล ราษฎรจึงเชื่อว่าฮ่องเต้หลี่เฟิ่
“โอ้โห ต้าสือ เจ้าไปเอาสินค้าดีๆ แบบนี้มาจากไหนกัน” ชายรูปร่างผอมสูงอีกคนร้องทักบุรุษนามต้าสือเพียงแสยะยิ้มตอบ “เอาละ เด็กน้อยเจ้าจงรอเงียบๆ ที่นี่เถอะ ประเดี๋ยวท่านอาจะพาเจ้าไปหาครอบครัวใหม่เอง”กล่าวคำยังไม่ทันจบ ร่างป้อมก็วิ่งเข้าไปใกล้ตะเกียงไฟ ยื่นบางสิ่งในมือไปจ่อเปลวไฟ ก่อนร่างป้อมจะโยนมันออ
อวี้เหลียนมีสีหน้าบอกไม่ถูก เขาพลันนึกถึงเหตุการณ์ตอนเช้าขึ้นมา“นะเจ้าคะท่านพ่อ ช่วยขอร้องท่านแม่ให้โยวโยวกับหยาหยาหน่อยนะเจ้าคะ”ซาลาเปาน้อยหน้ากลมตัวป้อมของอวี้เหลียนกำลังยึดแขนเขาคนละข้าง มือก็เขย่าแขนผู้เป็นพ่อไม่หยุด ปากก็เอ่ยขอด้วยถ้อยคำออดอ้อน ดวงตาสุกสกาวมองพุ่งมาที่บิดาอย่างมีความหวังเห็น
“เจ้ายังกล้าเอ่ยอีกหรือ...” อวี้เหลียนเหล่มอง “รีบร้อนมาเพราะคิดถึงข้ากับแม่เจ้า หรือว่าก่อเรื่องไว้เลยรีบหลบมา”สิ้นคำพูดรู้เท่าทัน เด็กชายร่างป้อมผู้ติดตามมาพลันสะดุ้งเฮือก จิ้งอ๋องตรงหน้าเขาเฉียบแหลมดั่งที่บิดาเคยบอกไว้จริงด้วย บิดาเคยย้ำนักย้ำหนาว่าเป็นศัตรูกับใครก็ได้ แต่อย่าคิดเป็นศัตรูกับจิ้ง
เพียงสะบัดชายแขนเสื้อ กลีบเหมยฮวารอบกายพลันหยุดหมุน พากันพวยพุ่งเข้าใส่ขาทั้งสองข้างขององค์หญิงต้าเหลียวราวกับห่าฝน เดิมทีกลีบดอกไม้โปรยปรายในอากาศเป็นภาพทิวทัศน์อันงดงาม ทว่าผู้เฒ่าฟ่งกลับใช้มันต่างอาวุธ กลีบเล็กสีขาวทะลุผ่านเนื้อไปมา โลหิตสีแดงพวยพุ่งออกมาตามบาดแผลเล็กๆ นั้นราวกับสายน้ำพุ “อ๊า!”
เสียงหินแตกดังก้องไปทั่วป่าเหมยฮวา เพียงไม่นานบนท้องฟ้าสีครามเข้มก็ปรากฏรอยตัดสีขาวเป็นทางยาว เจ้าของปรากฏการณ์นั้นลอยละลิ่วทิ้งเงาร่างตนไว้บนผืนฟ้า มองดูราวกับแผ่นกระดาษที่ถูกขีดยาว รู้สึกได้ว่าฝีมือช่างร้ายกาจ ทุกคนต่างเงยหน้ามองผู้มาใหม่ เห็นเป็นชายชราใบหน้าอิ่มเอิบผ่องใส ผมบนศีรษะทุกเส้นเป็นสีข
หญิงสาวให้รู้สึกว่าบนบ่าหนักจนแทบไม่อาจยืนอยู่ได้ ขาเล็กๆ คู่นั้นบิดงอลงช้าๆ ด้วยแรงกดดันอันมหาศาล เสียงกระดูกขาลั่นออกมาให้ได้ยิน ราวกับขาสองข้างของนางกำลังจะหักงอลง จ้าวเหมยฮวาตระหนักได้ว่านี่คือความห่างของฝีมือ ทว่าตนเองไม่ได้ทำสิ่งใดผิด หากยอมสยบให้คนตรงหน้า โขกศีรษะให้ทั้งที่ตัวเองเป็นฝ่ายถูก
ดวงตาคู่งามฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย หญิงสาวมองผู้อาวุโสที่มีท่าทางเป็นปรปักษ์กับตนเองอย่างค้นหา หากจะบอกว่าเป็นสหายท่านอาจารย์ตา คนตรงหน้าก็ดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย ทว่าจ้าวเหมยฮวาในยามนี้ไม่อาจต่อต้านพลังอีกฝ่ายได้ นางจึงไม่ลังเลแม้แต่น้อย ที่จะทำตนเป็นจิ้งจอกแอบอ้างบารมีเสือ “ผู้อาวุโสรู้จักกับอาจ






![จอมนางบัลลังก์มังกร [PWP] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
