تسجيل الدخولเฉินซานเจ้าพ่อวงการธุรกิจของจีนประสบอุบัติเหตุ ข่าวนี้ช็อกวงการเป็นอย่างมาก หลายคนหวังใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์แก่ตัวเอง บรรดานักข่าวต่างเกาะติดเหตุการณ์ทำข่าวอย่างใกล้ชิดแต่เจ้าพ่อก็คือเจ้าพ่อ ไม่กี่วันต่อมาเขาก็กลับมาปรากฏตัวหน้าสื่ออีกครั้ง ด้วยรูปลักษณ์องอาจดุดันเหมือนไม่ใช่คนที่เคยประสบอุบัติ
ดีใจงั้นหรือ เขาจะดีใจจริงๆ หรือเสียใจกันแน่แวบแรกนางก็คิดไม่ต่างกับหมอหลวง ทว่าพอคิดถึงท่าทางอึดอัดของอีกฝ่าย ความยินดีพลันจืดจางลง เหลือเพียงอาการเศร้าสร้อยหมอจางรู้ดีว่าคนท้องอารมณ์แปรปรวน เขาเห็นนางมีสีหน้าขรึมลงท่าทางเป็นกังวลจึงเอ่ยปลอบ“ฮูหยินไม่ต้องกังวล ท่านพักผ่อนก่อน เดี๋ยวข้าจะไปแจ้งสา
สุดเขตแคว้นต้าเหลียวขึ้นมาทางเหนือเป็นพื้นที่ของความหนาวเย็น อากาศของที่นี่จะเย็นตลอดปี หิมะที่โปรยปรายวันแล้ววันเล่าทับถมกันจนเกิดทัศนียภาพอันงดงามเพราะเหตุการณ์เปลี่ยนรัชสมัยของต้าเหลียวในครั้งก่อน ทำให้ผู้คนเริ่มลืมตาอ้าปากได้ อีกทั้งฝนฟ้าที่ควรตกก็ตกต้องตามฤดูกาล ราษฎรจึงเชื่อว่าฮ่องเต้หลี่เฟิ่
“โอ้โห ต้าสือ เจ้าไปเอาสินค้าดีๆ แบบนี้มาจากไหนกัน” ชายรูปร่างผอมสูงอีกคนร้องทักบุรุษนามต้าสือเพียงแสยะยิ้มตอบ “เอาละ เด็กน้อยเจ้าจงรอเงียบๆ ที่นี่เถอะ ประเดี๋ยวท่านอาจะพาเจ้าไปหาครอบครัวใหม่เอง”กล่าวคำยังไม่ทันจบ ร่างป้อมก็วิ่งเข้าไปใกล้ตะเกียงไฟ ยื่นบางสิ่งในมือไปจ่อเปลวไฟ ก่อนร่างป้อมจะโยนมันออ
อวี้เหลียนมีสีหน้าบอกไม่ถูก เขาพลันนึกถึงเหตุการณ์ตอนเช้าขึ้นมา“นะเจ้าคะท่านพ่อ ช่วยขอร้องท่านแม่ให้โยวโยวกับหยาหยาหน่อยนะเจ้าคะ”ซาลาเปาน้อยหน้ากลมตัวป้อมของอวี้เหลียนกำลังยึดแขนเขาคนละข้าง มือก็เขย่าแขนผู้เป็นพ่อไม่หยุด ปากก็เอ่ยขอด้วยถ้อยคำออดอ้อน ดวงตาสุกสกาวมองพุ่งมาที่บิดาอย่างมีความหวังเห็น
“เจ้ายังกล้าเอ่ยอีกหรือ...” อวี้เหลียนเหล่มอง “รีบร้อนมาเพราะคิดถึงข้ากับแม่เจ้า หรือว่าก่อเรื่องไว้เลยรีบหลบมา”สิ้นคำพูดรู้เท่าทัน เด็กชายร่างป้อมผู้ติดตามมาพลันสะดุ้งเฮือก จิ้งอ๋องตรงหน้าเขาเฉียบแหลมดั่งที่บิดาเคยบอกไว้จริงด้วย บิดาเคยย้ำนักย้ำหนาว่าเป็นศัตรูกับใครก็ได้ แต่อย่าคิดเป็นศัตรูกับจิ้ง
“ทรงแน่ใจหรือเพคะ ว่าคนของพระองค์ยังคุมตัวพระสนมทั้งสองไว้อยู่ ให้หม่อมฉันพูดอะไรให้ฟังสักหน่อยไหมเพคะ”จ้าวเหมยฮวาเอ่ยขึ้น เมื่อมองเห็นกลุ่มควันสีขาวบนท้องฟ้า สัญญาณจากจางฟงที่ส่งมาว่าได้ตัวพระสนมทั้งสองแล้วตั้งแต่แรกที่จ้าวเหมยฮวายินยอมติดตามคนของฮองเฮามา นางก็ลอบสั่งให้จางฟงกับจินม่อลอบเข้าวังไป
“ไม่จำเป็นหรอก พวกเราออกไปก็ขวางมือขวางเท้าเขาเปล่าๆ อีกอย่าง... ข้าไม่มีขนมกิน ไม่มีแรงทำอะไรทั้งนั้น”พูดจบเขาก็ทิ้งตัวลงนอนอย่างหมดแรง ก่อนจะกรีดร้องเสียงหลงขึ้นมาอีกรอบ เมื่อเผลอไปกระทบถูกแผลที่ถูกธูปจี้ตรงก้น เจ้าญาติสารเลวนั่นใจร้ายชะมัด...โจวสิงอิงเกิดความกังวลเล็กน้อย เขาหันไปสนใจจิ้งอ๋องที
แม่ทัพไร้พ่ายเผยรอยยิ้มเหี้ยม สายตามองตามทางที่เหยียนฟู่ฮ่าวหนีไปเขม็ง“ฆ่าทิ้งตอนนี้มันก็ง่ายไปน่ะสิ ปล่อยให้มันลิ้มรสชาติการดิ้นรนก่อนตายดูบ้างก็ไม่เลว”ว่าแล้วดวงตาคมกร้าวก็จ้องมองตามร่างบางของภรรยาอย่างจับสังเกต เห็นนางโปรยยาแก้พิษลงแม่น้ำ ดวงตาคู่งามทอดมองโครงกระดูกสีขาวที่ทับถมกันอยู่ท่าทางเศร
จ้าวเหมยฮวามองแวบเดียวก็ดูออก สตรีตรงหน้าคิดใช้อำนาจที่มีตอนนี้มากดดันนาง คิดว่านางเป็นคุณหนูไม่ประสาที่เจอแรงกดดันก็ล้มพับหรือไงกันใบหน้างดงามก้มลงเล็กน้อย พยายามเก็บซ่อนอารมณ์เหยียดหยามไว้สุดชีวิตไม่ให้เผยออกมาเยว่ฮองเฮาขมวดคิ้วแน่น การแสดงออกของจ้าวเหมยฮวานั้นไม่เหมือนที่คาดไว้แม้แต่น้อย ความมั







