ログインเฉินซานเจ้าพ่อวงการธุรกิจของจีนประสบอุบัติเหตุ ข่าวนี้ช็อกวงการเป็นอย่างมาก หลายคนหวังใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์แก่ตัวเอง บรรดานักข่าวต่างเกาะติดเหตุการณ์ทำข่าวอย่างใกล้ชิดแต่เจ้าพ่อก็คือเจ้าพ่อ ไม่กี่วันต่อมาเขาก็กลับมาปรากฏตัวหน้าสื่ออีกครั้ง ด้วยรูปลักษณ์องอาจดุดันเหมือนไม่ใช่คนที่เคยประสบอุบัติ
ดีใจงั้นหรือ เขาจะดีใจจริงๆ หรือเสียใจกันแน่แวบแรกนางก็คิดไม่ต่างกับหมอหลวง ทว่าพอคิดถึงท่าทางอึดอัดของอีกฝ่าย ความยินดีพลันจืดจางลง เหลือเพียงอาการเศร้าสร้อยหมอจางรู้ดีว่าคนท้องอารมณ์แปรปรวน เขาเห็นนางมีสีหน้าขรึมลงท่าทางเป็นกังวลจึงเอ่ยปลอบ“ฮูหยินไม่ต้องกังวล ท่านพักผ่อนก่อน เดี๋ยวข้าจะไปแจ้งสา
สุดเขตแคว้นต้าเหลียวขึ้นมาทางเหนือเป็นพื้นที่ของความหนาวเย็น อากาศของที่นี่จะเย็นตลอดปี หิมะที่โปรยปรายวันแล้ววันเล่าทับถมกันจนเกิดทัศนียภาพอันงดงามเพราะเหตุการณ์เปลี่ยนรัชสมัยของต้าเหลียวในครั้งก่อน ทำให้ผู้คนเริ่มลืมตาอ้าปากได้ อีกทั้งฝนฟ้าที่ควรตกก็ตกต้องตามฤดูกาล ราษฎรจึงเชื่อว่าฮ่องเต้หลี่เฟิ่
“โอ้โห ต้าสือ เจ้าไปเอาสินค้าดีๆ แบบนี้มาจากไหนกัน” ชายรูปร่างผอมสูงอีกคนร้องทักบุรุษนามต้าสือเพียงแสยะยิ้มตอบ “เอาละ เด็กน้อยเจ้าจงรอเงียบๆ ที่นี่เถอะ ประเดี๋ยวท่านอาจะพาเจ้าไปหาครอบครัวใหม่เอง”กล่าวคำยังไม่ทันจบ ร่างป้อมก็วิ่งเข้าไปใกล้ตะเกียงไฟ ยื่นบางสิ่งในมือไปจ่อเปลวไฟ ก่อนร่างป้อมจะโยนมันออ
อวี้เหลียนมีสีหน้าบอกไม่ถูก เขาพลันนึกถึงเหตุการณ์ตอนเช้าขึ้นมา“นะเจ้าคะท่านพ่อ ช่วยขอร้องท่านแม่ให้โยวโยวกับหยาหยาหน่อยนะเจ้าคะ”ซาลาเปาน้อยหน้ากลมตัวป้อมของอวี้เหลียนกำลังยึดแขนเขาคนละข้าง มือก็เขย่าแขนผู้เป็นพ่อไม่หยุด ปากก็เอ่ยขอด้วยถ้อยคำออดอ้อน ดวงตาสุกสกาวมองพุ่งมาที่บิดาอย่างมีความหวังเห็น
“เจ้ายังกล้าเอ่ยอีกหรือ...” อวี้เหลียนเหล่มอง “รีบร้อนมาเพราะคิดถึงข้ากับแม่เจ้า หรือว่าก่อเรื่องไว้เลยรีบหลบมา”สิ้นคำพูดรู้เท่าทัน เด็กชายร่างป้อมผู้ติดตามมาพลันสะดุ้งเฮือก จิ้งอ๋องตรงหน้าเขาเฉียบแหลมดั่งที่บิดาเคยบอกไว้จริงด้วย บิดาเคยย้ำนักย้ำหนาว่าเป็นศัตรูกับใครก็ได้ แต่อย่าคิดเป็นศัตรูกับจิ้ง
“เสด็จแม่ทรงจับคุณหนูรองสกุลจ้าวมาจริงๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ”เยว่ฮองเฮาแค่นยิ้ม นึกว่านังเด็กนั่นจะมีลูกเล่นอันใด ก็แค่คาบเรื่องวิ่งไปฟ้องบุตรชายนาง คงจะหมดสิ้นหนทางแล้วสินะ“ใช่ แม่ทำเอง และถ้าคุณหนูจ้าวไม่ยินยอมแต่งให้เจ้า แม่ก็ไม่รับรองความปลอดภัยของน้องสาวนาง”“เสด็จแม่ ลูกยอมทำตามที่เสด็จแม่บอกทุกอย่
จ้าวเหมยฮวายกมือห้ามจางฟงกับจินม่อให้หยุดอยู่ด้านหลัง ก่อนจะเดินเข้าไปหาผู้ที่อยู่ในศาลาเพียงคนเดียวช้าๆอวี้เจี้ยนในวันนี้ก็ยังคงร่ำสุราเดียวดาย ดวงตาคู่คมที่เคยมีความสดใสให้เห็นตลอด มาวันนี้กลับมืดหม่นไร้ประกายความรู้สึกใดๆ ร่างบางหยุดยืนนิ่งมองภาพบุรุษผู้โดดเดี่ยวนั้นเงียบๆ อยู่เป็นนานภาพในอดีตข
ไวเท่าความคิด ร่างสูงโปร่งเหินกายทะยานไปยืนกลางอากาศเบื้องหน้าหนูน้อยทันที จ้าวชวี่นั้นกำลังไล่ตะปบผีเสื้อสีสวยที่บินล่อตาข้างหน้าอย่างสนุกสนาน นางหัวเราะร่าก่อนจะเงยมองอย่างสงสัยเมื่อเห็นชายชุดสีขาวในเขตสายตาดวงตากลมโตใสซื่อบริสุทธิ์สบกับดวงตารีเรียวสวยได้รูปอยู่นาน จวินเทียนเฮ่อมีสีหน้าแปลกใจน้อย
ณ ชายแดนต้าเหลียว หนึ่งวันก่อนหน้านี้ร่างสันทัดของบุรุษผู้หนึ่งห้อยโหนอยู่ริมหน้าผาอย่างน่าหวาดเสียวด้วยมือเพียงข้างเดียว ว่วนมืออีกหนึ่งข้างนั้นขยุ้มห่อผ้าสีสดไว้แน่น ขณะที่เขากำลังใช้ความคิดว่าจะปีนกลับขึ้นไปอย่างไรดี อะไรบางอย่างในห่อผ้าที่ถืออยู่ก็เริ่มขยับดุ๊กดิ๊ก“แอ๊...” เสียงเล็กๆ หวีดร้องข







