로그인เฉินซานเจ้าพ่อวงการธุรกิจของจีนประสบอุบัติเหตุ ข่าวนี้ช็อกวงการเป็นอย่างมาก หลายคนหวังใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์แก่ตัวเอง บรรดานักข่าวต่างเกาะติดเหตุการณ์ทำข่าวอย่างใกล้ชิดแต่เจ้าพ่อก็คือเจ้าพ่อ ไม่กี่วันต่อมาเขาก็กลับมาปรากฏตัวหน้าสื่ออีกครั้ง ด้วยรูปลักษณ์องอาจดุดันเหมือนไม่ใช่คนที่เคยประสบอุบัติ
ดีใจงั้นหรือ เขาจะดีใจจริงๆ หรือเสียใจกันแน่แวบแรกนางก็คิดไม่ต่างกับหมอหลวง ทว่าพอคิดถึงท่าทางอึดอัดของอีกฝ่าย ความยินดีพลันจืดจางลง เหลือเพียงอาการเศร้าสร้อยหมอจางรู้ดีว่าคนท้องอารมณ์แปรปรวน เขาเห็นนางมีสีหน้าขรึมลงท่าทางเป็นกังวลจึงเอ่ยปลอบ“ฮูหยินไม่ต้องกังวล ท่านพักผ่อนก่อน เดี๋ยวข้าจะไปแจ้งสา
สุดเขตแคว้นต้าเหลียวขึ้นมาทางเหนือเป็นพื้นที่ของความหนาวเย็น อากาศของที่นี่จะเย็นตลอดปี หิมะที่โปรยปรายวันแล้ววันเล่าทับถมกันจนเกิดทัศนียภาพอันงดงามเพราะเหตุการณ์เปลี่ยนรัชสมัยของต้าเหลียวในครั้งก่อน ทำให้ผู้คนเริ่มลืมตาอ้าปากได้ อีกทั้งฝนฟ้าที่ควรตกก็ตกต้องตามฤดูกาล ราษฎรจึงเชื่อว่าฮ่องเต้หลี่เฟิ่
“โอ้โห ต้าสือ เจ้าไปเอาสินค้าดีๆ แบบนี้มาจากไหนกัน” ชายรูปร่างผอมสูงอีกคนร้องทักบุรุษนามต้าสือเพียงแสยะยิ้มตอบ “เอาละ เด็กน้อยเจ้าจงรอเงียบๆ ที่นี่เถอะ ประเดี๋ยวท่านอาจะพาเจ้าไปหาครอบครัวใหม่เอง”กล่าวคำยังไม่ทันจบ ร่างป้อมก็วิ่งเข้าไปใกล้ตะเกียงไฟ ยื่นบางสิ่งในมือไปจ่อเปลวไฟ ก่อนร่างป้อมจะโยนมันออ
อวี้เหลียนมีสีหน้าบอกไม่ถูก เขาพลันนึกถึงเหตุการณ์ตอนเช้าขึ้นมา“นะเจ้าคะท่านพ่อ ช่วยขอร้องท่านแม่ให้โยวโยวกับหยาหยาหน่อยนะเจ้าคะ”ซาลาเปาน้อยหน้ากลมตัวป้อมของอวี้เหลียนกำลังยึดแขนเขาคนละข้าง มือก็เขย่าแขนผู้เป็นพ่อไม่หยุด ปากก็เอ่ยขอด้วยถ้อยคำออดอ้อน ดวงตาสุกสกาวมองพุ่งมาที่บิดาอย่างมีความหวังเห็น
“เจ้ายังกล้าเอ่ยอีกหรือ...” อวี้เหลียนเหล่มอง “รีบร้อนมาเพราะคิดถึงข้ากับแม่เจ้า หรือว่าก่อเรื่องไว้เลยรีบหลบมา”สิ้นคำพูดรู้เท่าทัน เด็กชายร่างป้อมผู้ติดตามมาพลันสะดุ้งเฮือก จิ้งอ๋องตรงหน้าเขาเฉียบแหลมดั่งที่บิดาเคยบอกไว้จริงด้วย บิดาเคยย้ำนักย้ำหนาว่าเป็นศัตรูกับใครก็ได้ แต่อย่าคิดเป็นศัตรูกับจิ้ง
ราตรีกาลแห่งวังหลวงต้าเฉินเงียบสงัด ทั่วทั้งวังโปรยด้วยความมืดมิดอันไร้เสียงรบกวน บรรดาทหารยามยังคงปฏิบัติหน้าที่กันอย่างขันแข็งท่ามกลางความเหน็บหนาว คนบางกลุ่มหลับสบายในผ้าห่มอุ่นๆ บนเตียงนุ่ม ในขณะที่บางคนไม่อาจหลับตานอนได้ ต้องคอยนั่งคิดวางแผนการต่างๆ เฉกเช่นผู้สูงส่งแห่งตำหนักในท่านนี้“งั้นหรือ
ในยุคสมัยที่ปิดกั้นสตรีเยี่ยงนี้ การมีสามภรรยาสี่อนุล้วนเป็นเรื่องปกติของบุรุษ หากสตรีใดคัดค้านหมวกใบโตที่เขียนว่าเป็นหญิงขี้อิจฉาไร้คุณธรรมคงตกใส่หัวเป็นแน่ และยามนี้ก็มีคนปรารถนาจะสวมมันให้แก่มารดานางด้วย‘ฮึ! คิดจะใส่ไคล้ท่านแม่ของข้า ได้ถามข้าหรือยัง’ “องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ ดูเหมือนว่าข่าวลือขององค์
“นึกไม่ถึงเลยว่าเซียนพิษผู้เลื่องชื่อจะมีวันประสบเหตุเช่นนี้ด้วย” น้ำเสียงผู้มาใหม่เอ่ยเนิบช้า ในกระแสเสียงไม่ปรากฏอารมณ์ให้จับความรู้สึกได้ จ้าวเฟยเซียนยังคงจดจำได้ดี ว่าบุรุษที่มาช่วยนางนั้นเป็นผู้ใด“หยางมู่ฉิน เป็นท่านเองหรอกหรือ” หยางมู่ฉินเพียงคลี่ยิ้มบางเบาตอบรับ สายตาคมเพ่งมองใบหน้าสตรีที่
“...”“น่ะ...นี่คือ”“อะไรกัน องครักษ์เงาแห่งวังหลวงไม่รู้จักตราชั่งหรือไงกัน” เป็นจิ้งเหยียนที่ปรายตามอง แล้วเอ่ยคำตอบด้วยน้ำเสียงถากถาง เนื่องจากไม่พอใจท่าทีของอี้หลิงที่มีต่อคุณหนูของนางมานานแล้วอี้หลิงถลึงตาแทนคำตอบให้คนตรงข้าม ในใจอัดอั้นแต่มิอาจทำสิ่งใดได้ เหมือนกันนักนายบ่าวคู่นี้ ทำไมเขาจะไ







