Masukเฉินซานเจ้าพ่อวงการธุรกิจของจีนประสบอุบัติเหตุ ข่าวนี้ช็อกวงการเป็นอย่างมาก หลายคนหวังใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์แก่ตัวเอง บรรดานักข่าวต่างเกาะติดเหตุการณ์ทำข่าวอย่างใกล้ชิดแต่เจ้าพ่อก็คือเจ้าพ่อ ไม่กี่วันต่อมาเขาก็กลับมาปรากฏตัวหน้าสื่ออีกครั้ง ด้วยรูปลักษณ์องอาจดุดันเหมือนไม่ใช่คนที่เคยประสบอุบัติ
ดีใจงั้นหรือ เขาจะดีใจจริงๆ หรือเสียใจกันแน่แวบแรกนางก็คิดไม่ต่างกับหมอหลวง ทว่าพอคิดถึงท่าทางอึดอัดของอีกฝ่าย ความยินดีพลันจืดจางลง เหลือเพียงอาการเศร้าสร้อยหมอจางรู้ดีว่าคนท้องอารมณ์แปรปรวน เขาเห็นนางมีสีหน้าขรึมลงท่าทางเป็นกังวลจึงเอ่ยปลอบ“ฮูหยินไม่ต้องกังวล ท่านพักผ่อนก่อน เดี๋ยวข้าจะไปแจ้งสา
สุดเขตแคว้นต้าเหลียวขึ้นมาทางเหนือเป็นพื้นที่ของความหนาวเย็น อากาศของที่นี่จะเย็นตลอดปี หิมะที่โปรยปรายวันแล้ววันเล่าทับถมกันจนเกิดทัศนียภาพอันงดงามเพราะเหตุการณ์เปลี่ยนรัชสมัยของต้าเหลียวในครั้งก่อน ทำให้ผู้คนเริ่มลืมตาอ้าปากได้ อีกทั้งฝนฟ้าที่ควรตกก็ตกต้องตามฤดูกาล ราษฎรจึงเชื่อว่าฮ่องเต้หลี่เฟิ่
“โอ้โห ต้าสือ เจ้าไปเอาสินค้าดีๆ แบบนี้มาจากไหนกัน” ชายรูปร่างผอมสูงอีกคนร้องทักบุรุษนามต้าสือเพียงแสยะยิ้มตอบ “เอาละ เด็กน้อยเจ้าจงรอเงียบๆ ที่นี่เถอะ ประเดี๋ยวท่านอาจะพาเจ้าไปหาครอบครัวใหม่เอง”กล่าวคำยังไม่ทันจบ ร่างป้อมก็วิ่งเข้าไปใกล้ตะเกียงไฟ ยื่นบางสิ่งในมือไปจ่อเปลวไฟ ก่อนร่างป้อมจะโยนมันออ
อวี้เหลียนมีสีหน้าบอกไม่ถูก เขาพลันนึกถึงเหตุการณ์ตอนเช้าขึ้นมา“นะเจ้าคะท่านพ่อ ช่วยขอร้องท่านแม่ให้โยวโยวกับหยาหยาหน่อยนะเจ้าคะ”ซาลาเปาน้อยหน้ากลมตัวป้อมของอวี้เหลียนกำลังยึดแขนเขาคนละข้าง มือก็เขย่าแขนผู้เป็นพ่อไม่หยุด ปากก็เอ่ยขอด้วยถ้อยคำออดอ้อน ดวงตาสุกสกาวมองพุ่งมาที่บิดาอย่างมีความหวังเห็น
“เจ้ายังกล้าเอ่ยอีกหรือ...” อวี้เหลียนเหล่มอง “รีบร้อนมาเพราะคิดถึงข้ากับแม่เจ้า หรือว่าก่อเรื่องไว้เลยรีบหลบมา”สิ้นคำพูดรู้เท่าทัน เด็กชายร่างป้อมผู้ติดตามมาพลันสะดุ้งเฮือก จิ้งอ๋องตรงหน้าเขาเฉียบแหลมดั่งที่บิดาเคยบอกไว้จริงด้วย บิดาเคยย้ำนักย้ำหนาว่าเป็นศัตรูกับใครก็ได้ แต่อย่าคิดเป็นศัตรูกับจิ้ง
จ้าวเหมยฮวามองแวบเดียวก็ดูออก สตรีตรงหน้าคิดใช้อำนาจที่มีตอนนี้มากดดันนาง คิดว่านางเป็นคุณหนูไม่ประสาที่เจอแรงกดดันก็ล้มพับหรือไงกันใบหน้างดงามก้มลงเล็กน้อย พยายามเก็บซ่อนอารมณ์เหยียดหยามไว้สุดชีวิตไม่ให้เผยออกมาเยว่ฮองเฮาขมวดคิ้วแน่น การแสดงออกของจ้าวเหมยฮวานั้นไม่เหมือนที่คาดไว้แม้แต่น้อย ความมั
ทหารของสกุลเยว่ปิดล้อมจวนไร้พ่ายอย่างแน่นหนาอยู่สองวัน และแล้วในวันที่สามนั้นเอง คนเหล่านั้นก็มีการเคลื่อนไหวเกิดขึ้น มีบุคคลกลุ่มหนึ่งพยายามบุกเข้ามาภายในจวนจินม่อมองภาพบุรุษอกสามศอกนอนร้องครวญครางด้วยสายตาเฉยเมย คนทั้งกลุ่มที่นอนอยู่นั้นไร้ขาให้ยืน และผู้ลงมือก็กำลังยืนมองผลงานตัวเองด้วยใบหน้ายิ้
หากจะบอกว่าไม่อาลัยคงมิใช่ ทว่าวันนี้พระองค์ปรารถนาจะส่งต่อมันให้แก่อีกคนอารามหลวงเขาเฉินซานเมื่อฮ่องเต้เสด็จมาถึง อารามหลวงก็ปิดรับผู้คนจากภายนอก หลังจากนั้นอวี้หลางก็จุดธูปบูชา สรงน้ำผลัดเปลี่ยนฉลองพระองค์ด้วยชุดสีขาวธรรมดา เข้าร่วมสวดมนต์ภาวนาถือศีลกินเจตามพระในวัดจนมืดค่ำยามราตรีอันเงียบสงัด
สองวันก่อนจะเริ่มพิธีบวงสรวงของต้าเฉิน จ้าวเหมยฮวาก็ได้รับข่าวดี ทำเอานางเหมือนยกภูเขาออกจากอก หลิงจิงเสียงมาบอกนางเรื่องอาจารย์จวินเก็บเด็กน้อยได้หนึ่งคน และชุดที่ทารกผู้นั้นสวมก็มีอักษรจ้าวปักอยู่ยามได้เห็นชุดเอี๊ยมลายปลาทองของเด็กทารกที่หลิงจิงเสียงนำมาให้ดู จ้าวเหมยฮวาก็น้ำตาซึมด้วยความดีใจ นี่





![เฮ่าเทียนแห่งหอคณิกา [NC25+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

