บทที่ 3 กับดักกลางแสงไฟ

บทที่ 3 กับดักกลางแสงไฟ

เช้าวันถัดมา บรรยากาศภายในร้าน V-Jewelry ดูจะวุ่นวายกว่าปกติ รินรดาที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในร้านสังเกตเห็นพนักงานหลายคนกำลังจัดเตรียมถาดอัญมณีชุดใหญ่ และที่โต๊ะรับรองตัวยาว คุณหญิงวิมลเจ้าของร้านผู้สง่างามกำลังนั่งจิบน้ำชาพลางตรวจเช็คเอกสารด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

"อ้าว รินมาพอดีเลยลูก มาหาแม่หน่อย" คุณหญิงวิมลเรียกเธอด้วยความเอ็นดู

"สวัสดีค่ะคุณหญิง มีงานด่วนอะไรหรือเปล่าคะ เห็นทุกคนดูรีบกันมาก"

"งานใหญ่เลยจ้ะริน" คุณหญิงวางถ้วยน้ำชาลง "เมื่อคืนคุณธามโทรหาแม่ เขาประทับใจการทำงานของรินมาก จนตัดสินใจเซ็นสัญญาให้เราเป็นผู้ผลิตของขวัญที่ระลึกสำหรับงาน Galanight ครบรอบ 15 ปีของเครือโรงแรม Grand Thame ทั้งหมด"

รินรดาใจกระตุกวูบ "แต่คุณหญิงคะ... รินเพิ่งมาทำงานได้ไม่กี่วันเองนะคะ งานระดับนี้ให้พี่ภัทรหรือดีไซน์เนอร์รุ่นพี่ดูแลไม่ดีกว่าเหรอคะ?"

"คุณธามเขาระบุชื่อรินมาเลยจ้ะ เขาบอกว่ารินมี 'มุมมอง' ที่เขากำลังตามหา และที่สำคัญ... เขาต้องการให้ดีไซน์เนอร์ไปประจำที่โรงแรมของเขาวันละ 4 ชั่วโมง เพื่อให้งานออกมาตรงคอนเซปต์ที่สุด"

"ไปประจำที่นั่นเหรอคะ?" รินรดาอุทาน เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย "รินว่ามัน..."

"รินรดาจ๊ะ" คุณหญิงจับมือเธอเบาๆ "แม่รู้ว่ามันอาจจะดูเร็วไป แต่โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีบ่อยๆ นะลูก การได้ร่วมงานกับคนระดับคุณธามจะทำให้โปรไฟล์ของรินก้าวกระโดดไปไกลมาก ถือว่าทำเพื่อร้าน และทำเพื่ออนาคตของรินเองนะจ๊ะ"

รินรดากลืนน้ำลายอึกใหญ่ เธอรู้ดีว่านี่คือ 'แผน' ของผู้ชายคนนั้น การพนันที่เขาพูดไว้เมื่อคืนไม่ได้เป็นแค่คำขู่ แต่มันคือกับดักที่เขาวางไว้อย่างประณีตโดยใช้ผู้ใหญ่ที่เธอเคารพเป็นเครื่องมือ

ณ ห้องทำงานประธานบริหาร โรงแรม Grand Thame

รินรดาเดินเข้ามาในห้องทำงานของธามอีกครั้งในเวลาบ่ายโมงตรง ครั้งนี้เธอมาในฐานะ 'ดีไซน์เนอร์' ไม่ใช่พนักงานส่งของ เธอพบว่าโต๊ะทำงานตัวหนึ่งถูกจัดเตรียมไว้ที่มุมห้องซึ่งเป็นกระจกใส มองเห็นวิวเมืองและ... มองเห็นโต๊ะทำงานของธามได้อย่างชัดเจน

"มาตรงเวลาดีนี่" ธามเงยหน้าจากแฟ้มเอกสาร มุมปากหยักลึกขึ้นเล็กน้อย

"รินมาทำงานค่ะคุณธาม ไม่ได้มาเล่นเกมพนันไร้สาระของคุณ" รินรดาวางกระเป๋าอุปกรณ์ลงบนโต๊ะแรงๆ เพื่อแสดงออกถึงความไม่พอใจ

"เกมมันเริ่มไปแล้วรินรดา และดูเหมือนคุณจะก้าวเข้ามาในกระดานของผมเองด้วยนะ" ธามลุกขึ้นเดินมาที่โต๊ะของเธอ เขาโน้มตัวลงค้ำโต๊ะไว้จนใบหน้าอยู่ห่างจากเธอไม่ถึงคืบ "ในฐานะนายจ้าง... ผมสั่งให้คุณเริ่มร่างแบบจากอัญมณีชุดนี้"

เขาวางกล่องไม้เล็กๆ ลงบนโต๊ะ เมื่อเปิดออก รินรดาถึงกับตาโต มันคือ 'เพชรดิบ' (Raw Diamonds) หลายกะรัตที่ยังไม่ได้ผ่านการเจียระไน แต่มันกลับมีเสน่ห์ลึกลับ

"เพชรดิบ?"

"ใช่... ผมอยากได้ของขวัญที่สื่อถึง 'เนื้อแท้' ของความสำเร็จ ไม่ต้องปรุงแต่งให้สวยงามเกินจริงเหมือนพวกดาราหน้ากล้อง" เขาจงใจเน้นคำว่าดารา เหมือนจะบอกว่าเขากับดาราคนนั้นไม่ได้มีอะไรลึกซึ้ง "คุณว่าคุณทำได้ไหม?"

"ทำได้ค่ะ แต่อัญมณีพวกนี้ต้องใช้เวลาศึกษาเหลี่ยมมุมธรรมชาติของมัน"

"งั้นก็เริ่มเลย ผมจะนั่งดูคุณอยู่ตรงนี้"

"คุณไม่มีงานทำเหรอคะ?" รินรดาย้อนถาม

"งานของผมตอนนี้ คือการ 'ตรวจสอบ' ว่าลูกจ้างของผมทำงานคุ้มเงินหรือเปล่า" ธามลากเก้าอี้มานั่งลงข้างๆ เธออย่างถือวิสาสะ

ตลอดสองชั่วโมง รินรดาพยายามรวบรวมสมาธิกับการส่องกล้องขยายดูเพชรดิบ แต่เธอกลับรู้สึกถึงสายตาคมกริบที่จ้องมองเสี้ยวหน้าของเธออยู่ตลอดเวลา จนกระทั่งความอดทนของเธอสิ้นสุดลง

"คุณธามคะ ถ้าคุณจะจ้องรินขนาดนี้ รินว่าคุณเอาเพชรไปจ้างคนอื่นเถอะค่ะ รินไม่มีสมาธิ!" เธอวางกล้องลงแล้วหันไปเผชิญหน้ากับเขา

"ผมจ้องเพชรต่างหาก" ธามตอบหน้าตาย ทั้งที่สายตายังอยู่ที่ริมฝีปากของเธอ "แต่ถ้าคุณคิดว่าผมจ้องคุณ... นั่นแปลว่าคุณเองก็กำลังแอบมองผมอยู่เหมือนกันใช่ไหม?"

"รินไม่ได้มอง! รินแค่รู้สึก!"

"ความรู้สึกมันหลอกกันไม่ได้หรอกรินรดา" ธามขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้จนหัวเข่าชนกัน "คุณรังเกียจที่ผมมีผู้หญิงเยอะ หรือคุณรังเกียจที่ผมพยายามเข้าใกล้คุณกันแน่?"

"รินรังเกียจทั้งสองอย่างค่ะ ผู้ชายที่เห็นผู้หญิงเป็นแค่เครื่องประดับสะสม หรือเป็นแค่ความบันเทิงชั่วครั้งชั่วคราว เป็นผู้ชายประเภทที่รินจะไม่มีวันเอาตัวเข้าไปเกือกกลั้วด้วยเด็ดขาด"

"แล้วถ้าผมบอกว่า... สำหรับคุณ มันไม่ใช่แค่ชั่วคราวล่ะ?" สายตาของธามเปลี่ยนไป มันดูจริงจังจนรินรดาใจหายวูบ

"อย่ามาล้อเล่นแบบนี้เลยค่ะ เราเพิ่งเจอกันไม่กี่ครั้ง"

"บางคนเจอกันทั้งชีวิตก็ไม่มีความหมาย แต่กับบางคน... แค่สบตาผ่านตู้กระจกในร้านอาหารวันนั้น ผมก็รู้แล้วว่าผมต้องได้คุณมา"

รินรดาชะงัก "ร้านอาหาร? คุณหมายความว่าไง?"

"คุณจำไม่ได้เหรอ? เมื่อเดือนก่อน ที่ร้านอาหารไทยริมน้ำ คุณไปทานข้าวกับไอ้ภัทร คุณหัวเราะจนตาปิดตอนที่มันเล่าเรื่องตลก... วันนั้นผมก็นั่งอยู่ที่โต๊ะถัดไป ผมมองรอยยิ้มนั้นอยู่ตั้งนาน และนั่นคือสาเหตุที่ผมยอมรับข้อเสนอของคุณหญิงวิมลที่จะมาดูเพชรที่ร้าน"

รินรดาอึ้งไป เธอจำวันนั้นได้ ภัทรพาน้องรหัสอย่างเธอไปฉลองเรียนจบ แต่เธอไม่คิดเลยว่าจะมีสายตาคู่นี้แอบมองอยู่

"คุณมันโรคจิต..." เธอพึมพำ

"ผมเรียกมันว่า 'ความคลั่งไคล้' (Obsession) ต่างหาก" ธามเอื้อมมือไปจับปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าเธอทัดหูให้เบาๆ "ผมอยากเห็นคุณยิ้มแบบนั้นให้ผมบ้าง ไม่ใช่ทำหน้ายักษ์ใส่กันแบบนี้"

"ไม่มีวันค่ะ ตราบใดที่คุณยังทำตัวเปย์เด็กส่งเสียเหมือนโชว์รวยไปวันๆ"

"อ้อ... เรื่องเด็กพวกนั้น" ธามหัวเราะ "นั่นมันคืองานสังคมรินรดา ผมเป็นเจ้าของโรงแรม ผมต้องมีภาพลักษณ์ที่ดูเข้าถึงยากและเพลย์บอยเพื่อให้คนเกรงขาม แต่นั่นไม่ได้แปลว่าผมจะเอาใจลงไปเล่นด้วยทุกคน"

"รวมถึงรินด้วยใช่ไหมคะ?"

"สำหรับคุณ..." ธามโน้มตัวเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ "ผมยอมวางหัวใจลงเป็นเดิมพันเลยล่ะ ถ้าคุณกล้าพอจะรับมันไป"

ก๊อก ก๊อก!

เสียงเคาะประตูขัดจังหวะขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของภัทรที่เดินเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด

"ริน! กลับบ้านได้แล้ว พี่มารับ" ภัทรเดินตรงเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งคู่ สายตาที่เขามองธามเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง "ผมว่าสี่ชั่วโมงมันครบแล้วนะครับคุณธาม อย่ารบกวนเวลาส่วนตัวของพนักงานผมเลย"

ธามลุกขึ้นยืนช้าๆ จัดเสื้อเชิ้ตให้เข้าที่ "พนักงาน 'ของคุณ' งั้นเหรอคุณภัทร? อย่าลืมนะว่าตอนนี้รินรดาทำงานในโปรเจกต์ของผม ภายใต้สัญญาของผม"

"แต่รินเป็นคนรักของผม!" ภัทรโพล่งออกมาเพื่อประกาศอาณาเขต

รินรดาหันไปมองภัทรด้วยความตกใจ "พี่ภัทรคะ... คือ..."

ธามเลิกคิ้วมองรินรดา "คนรักงั้นเหรอ? จริงหรือเปล่ารินรดา?"

รินรดาอ้ำอึ้ง เธอไม่อยากโกหก แต่สายตาคุกคามของธามทำให้เธออยากจะหาทางออก "เรา... เรากำลังดูใจกันอยู่ค่ะ"

คำตอบของเธอทำให้แววตาของธามเย็นเยียบลงทันที รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไปราวกับไม่เคยมีอยู่

"ดูใจงั้นเหรอ..." ธามแค่นยิ้ม "ดี... งั้นก็ตั้งใจดูให้ดีๆ นะคุณภัทร เพราะเพชรที่ยังไม่ได้เจียระไนอย่างรินรดา ถ้าดูแลไม่ดี... มันอาจจะหลุดมือไปหาคนที่มองเห็นค่าของมันมากกว่าก็ได้"

"ผมไม่มีวันปล่อยให้รินไปไหนทั้งนั้น" ภัทรคว้าข้อมือรินรดา "ไปริน กลับกับพี่"

รินรดาถูกภัทรดึงให้ออกจากห้องไป แต่ก่อนที่ประตูจะปิดลง เธอหันกลับไปมองธามอีกครั้ง เธอเห็นเขายืนนิ่งอยู่กลางห้องท่ามกลางความมืดสลัวที่เริ่มปกคลุม แววตาของเขาไม่ได้ดูพ่ายแพ้ แต่มันกลับดูเหมือนนักล่าที่กำลังปรับเปลี่ยนแผนการเพื่อให้เหยื่อตายใจ

"พี่ภัทรคะ รินเจ็บ..." รินรดาบอกเมื่อออกมาถึงหน้าลิฟต์ ภัทรรีบปล่อยมือทันที

"พี่ขอโทษริน พี่แค่... พี่ทนไม่ได้ที่เห็นมันเข้าใกล้รินแบบนั้น" ภัทรมีสีหน้าสำนึกผิด "รินอย่าโกรธพี่นะที่พูดเรื่องเป็นคนรัก พี่แค่ไม่อยากให้มันมายุ่งกับริน"

"รินเข้าใจค่ะ แต่พี่ภัทรก็รู้ว่าเราเป็นแค่พี่น้องกัน" รินรดาพูดเสียงอ่อน "รินไม่อยากให้เรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวมาปนกันแบบนี้"

"แต่พี่ไม่ได้คิดกับรินแค่พี่น้องจริงๆ นะริน ให้โอกาสพี่ได้ไหม?"

รินรดามองรุ่นพี่ที่แสนดีด้วยความลำบากใจ ความรู้สึกของเธอต่อภัทรคือความสบายใจ แต่ความรู้สึกที่เกิดขึ้นตอนอยู่กับธาม... มันคือความปั่นป่วน หวาดกลัว แต่กลับน่าดึงดูดอย่างประหลาด

เธอยังไม่ทันได้ตอบอะไร มือถือของเธอก็สั่นขึ้น มีข้อความจากเบอร์แปลกส่งมา

'เกมเพิ่งจะเริ่มรินรดา... คืนนี้ฝันถึง "คนรัก" ของคุณให้เต็มที่นะ เพราะพรุ่งนี้คุณต้องเป็นของผมในที่ทำงานอีกสี่ชั่วโมง - ธาม'

รินรดากำโทรศัพท์แน่น ความร้อนผ่าวแล่นขึ้นมาที่นวลแก้ม เธอรู้แล้วว่าธามไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้อะไรง่ายๆ และการที่ภัทรประกาศตัวเป็นเจ้าของเมื่อครู่ ยิ่งเป็นการราดน้ำมันลงบนกองไฟแห่งความอยากเอาชนะของเขาชัดๆ!