LOGINหลังจากเหตุการณ์ที่เลานจ์ชั้น 40 ความสัมพันธ์ระหว่างธามและรินรดาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แม้ภายนอกรินรดายังคงเป็นดีไซน์เนอร์สาวมาดนิ่งที่ต้องมาทำงานในโรงแรมของเขาตามสัญญา แต่ในยามที่ประตูห้องทำงานของประธานบริหารปิดลง บรรยากาศที่เคยตึงเครียดกลับถูกแทนที่ด้วยความหอมหวานที่ต้องปิดบัง
"คุณธามคะ... รินบอกแล้วไงว่าอย่ามานั่งใกล้ขนาดนี้ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า" รินรดาเอ่ยเสียงเบา พยายามขยับเก้าอี้หนีเมื่อร่างสูงใหญ่ของธามลากเก้าอี้มานั่งประชิดจนต้นขาแทบจะเกยกัน
"ห้องผมเป็นระบบสแกนนิ้ว ใครจะกล้าเข้ามาถ้าผมไม่卧อนุญาต" ธามตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูอ้อนกว่าปกติ เขาถือวิสาสะหยิบดินสอออกจากมือเธอแล้ววางมันลง "อีกอย่าง... ผมจ้างคุณมาทำงานสี่ชั่วโมง แต่นี่คุณนั่งจ้องแต่แบบร่างมาสามชั่วโมงครึ่งแล้วนะ ไม่คิดจะแบ่งเวลาให้ 'เจ้านาย' คนนี้บ้างเหรอ?"
"รินทำงานให้คุ้มเงินเดือนไงคะ" เธอค้อนขวับ "แล้วนี่คุณไม่มีประชุมหรือไงคะ ถึงได้มานั่งเฝ้าเป็นเด็กติดขนมแบบนี้"
"มี... แต่ยกเลิกหมดแล้ว ผมอยากดูคุณวาดรูปมากกว่า" ธามยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเฉียดแก้มใส "คุณรู้ไหมว่าเวลาคุณตั้งใจทำงาน แววตาคุณมันประกายยิ่งกว่าเพชรที่ผมซื้อมาซะอีก"
รินรดาหน้าร้อนผ่าว เธอพยายามจะลุกหนีแต่กลับถูกวงแขนแกร่งโอบรอบเอวไว้แล้วดึงให้ลงมานั่งบนตักกว้างของเขาแทน
"คุณธาม! ปล่อยนะ เดี๋ยวใครมาเห็นรินจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน" เธอกระซิบดุพลางตีมือเขาเบาๆ
"เรียก 'พี่ธาม' สิ... เมื่อคืนตอนส่งข้อความยังเรียกได้เลย" เขาหัวเราะในลำคอพลางซบหน้าลงกับไหล่ระหง กลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆ จากตัวเธอทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "อยู่แบบนี้สักพักเถอะริน... พี่ทำงานหนักมาทั้งวัน ขอชาร์จพลังหน่อย"
รินรดาชะงักไปเมื่อได้ยินสรรพนามที่เปลี่ยนไปและความอ่อนแอที่เขาสื่อออกมา เธอค่อยๆ วางมือลงบนแขนของเขา "พี่ธาม... ทำงานหนักก็พักบ้างสิคะ ไม่ใช่มาแกล้งริน"
"ไม่ได้แกล้ง... นี่คือการพักผ่อนที่ดีที่สุดแล้ว"
ความเงียบที่แสนหวานปกคลุมไปทั่วห้องทำงานหรูหรา ทั้งคู่หารู้ไม่ว่าพายุกำลังตั้งเค้าอยู่อีกด้านหนึ่งของประตู
ณ ร้านเครื่องเพชร V-Jewelry
ภัทรนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานด้วยใบหน้าหมองคล้ำ ดวงตาของเขาจดจ้องไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่กำลังฉายภาพจากกล้องวงจรปิดของร้านในวันที่ธามเข้ามาหาเรื่องรินรดา เขาวนดูภาพเหล่านั้นซ้ำไปซ้ำมาด้วยความรู้สึกเจ็บปวดลึกๆ
"ทำไมต้องเป็นมัน... รินรดา ทำไมต้องเป็นไอ้ธาม" ภัทรพึมพำกับตัวเอง
เสียงเคาะประตูขัดจังหวะขึ้น คุณหญิงวิมลเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้ม "ตาภัทร แม่จะมาถามเรื่องงานหมั้น... แม่คุยกับเพื่อนแม่ที่ทำธุรกิจอสังหาฯ ไว้แล้วนะ ว่าถ้าเราหมั้นกับรินรดาจริงๆ เขาจะมาร่วมหุ้นกับเรา"
"รินเขาไม่ได้รักผมครับคุณแม่" ภัทรตอบเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความขมขื่น
"รักไม่รักมันอยู่ที่การดูแลจ้ะลูก ผู้หญิงน่ะแพ้ความดี รินรดาเป็นเด็กดี ถ้าหนูรุกหนักกว่านี้ มีหรือเขาจะไม่ใจอ่อน" คุณหญิงวิมลไม่ได้สังเกตเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของลูกชาย "แม่เห็นช่วงนี้รินไปทำงานที่โรงแรมบ่อยๆ ระวังหน่อยนะ ตาธามน่ะเขาร้าย... อย่าให้เขามาฉกเพชรในมือเราไปได้"
คำว่า 'ฉกเพชร' เหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟในใจภัทร เขาฉุกคิดถึงภาพที่เห็นที่ระเบียงงานเลี้ยง แววตาของรินรดาที่มองธามในวันนั้นมันไม่ใช่สายตาของคนที่รังเกียจ แต่มันคือสายตาของคนที่กำลังหวั่นไหว
"ผมไม่ยอมให้ใครเอาของของผมไปหรอกครับคุณแม่... ไม่ว่าต้องใช้วิธีไหนก็ตาม"
วันต่อมา ณ งานแถลงข่าวโปรเจกต์ของขวัญโรงแรม
ธามจัดงานแถลงข่าวอย่างยิ่งใหญ่ที่ห้องบอลรูมของโรงแรม เพื่อเปิดตัวรินรดาในฐานะดีไซน์เนอร์หลักอย่างเป็นทางการ ท่ามกลางสื่อมวลชนและแขกผู้มีเกียรติมากมาย รินรดาในชุดเดรสสีครีมดูสง่างามยืนอยู่ข้างๆ ธาม
"และนี่คือคุณรินรดา ผู้ที่ตีโจทย์ 'ความงามจากเนื้อแท้' ได้แตกฉานที่สุดครับ" ธามประกาศด้วยความภาคภูมิใจ สายตาที่เขามองเธอนั้นปิดความชื่นชมไว้ไม่อยู่
การแถลงข่าวเป็นไปอย่างราบรื่น จนกระทั่งถึงช่วงตอบคำถามสื่อมวลชน
"ขออนุญาตถามคุณรินรดานะคะ มีข่าวลือหนาหูว่าคุณรินรดามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับคุณธาม จนทำให้ได้รับงานใหญ่ขนาดนี้ ทั้งที่ยังเป็นเพียงนักศึกษาจบใหม่ ข้อเท็จจริงเป็นยังไงคะ?" นักข่าวคนหนึ่งโพล่งขึ้นมา
รินรดาหน้าเสีย เธอเหลือบมองธามที่ขมวดคิ้วแน่น
"นอกจากนี้ยังมีรูปหลุดที่คุณรินรดากับคุณธามอยู่ด้วยกันในที่ลับตาคน... รวมถึงข่าวที่ว่าคุณรินรดาเป็น 'มือที่สาม' ระหว่างคุณธามกับคุณเซนด้วยค่ะ"
เสียงซุบซิบนินทาดังขึ้นทันที รินรดาตัวสั่นเทา เธอไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน แต่ก่อนที่เธอจะพูดอะไร ภัทรที่นั่งอยู่ในแถวหน้าก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินขึ้นไปบนเวที
"ขอประทานโทษนะครับทุกคน ผมในฐานะทายาท V-Jewelry และ 'ว่าที่คู่หมั้น' ของคุณรินรดา ขอชี้แจงครับ" ภัทรพูดใส่ไมค์ด้วยน้ำเสียงนิ่งแต่ทรงพลัง "ภาพที่ทุกคนเห็นหรือข่าวที่ออกมา เป็นการเข้าใจผิดครับ รินรดากับคุณธามมีความสัมพันธ์กันแค่เรื่องงาน ส่วนเรื่องความรัก... รินรดากับผมเรามีพันธสัญญาระหว่างครอบครัวกันอยู่แล้ว"
รินรดาหันไปมองภัทรด้วยความตกใจ "พี่ภัทร... พูดอะไรคะ?"
ธามกำหมัดแน่น ก้าวเข้ามายืนขวางระหว่างภัทรและรินรดา "คุณภัทร การให้ข้อมูลเท็จต่อหน้าสื่อมันไม่ส่งผลดีต่อใครนะครับ"
"เท็จตรงไหนครับคุณธาม? หรือคุณจะปฏิเสธว่าคุณหญิงวิมลกับคุณแม่ของคุณคุยเรื่องนี้กันไว้แล้ว?" ภัทรจ้องหน้าธามอย่างไม่เกรงกลัว "รินรดาเขาเป็นผู้หญิงมีเจ้าของ... กรุณาให้เกียรติ 'คนรัก' ของเขาด้วย"
บรรยากาศในงานชุลมุนทันที นักข่าวรุมถ่ายรูปสามเส้าบนเวที รินรดารู้สึกเหมือนโลกกำลังถล่มลงมา เธอหันไปสบตากับธาม เห็นแววตาของเขาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและความโกรธจัด
"รินรดา... นี่คือเรื่องที่คุณตกลงกับเขาไว้เหรอ?" ธามถามเสียงเย็น
"เปล่าค่ะพี่ธาม... รินไม่เคยตกลง"
"กลับบ้านกับพี่รินรดา!" ภัทรคว้าข้อมือเธออย่างแรงจนเธอร้องออกมาด้วยความเจ็บ
"ปล่อยเธอ!" ธามกระชากแขนภัทรออก "อย่ามาใช้กำลังในที่ของผม!"
"ที่นี่อาจจะเป็นที่ของคุณ แต่ผู้หญิงคนนี้... เป็นของผม!" ภัทรตะคอกกลับ ก่อนจะหันไปหานักข่าว "ผมมีหลักฐานการจดทะเบียนจองเพชรหมั้นในชื่อของรินรดาตั้งแต่อาทิตย์ก่อน ใครอยากได้ข้อมูลเชิญที่ร้านครับ!"
ภัทรลากตัวรินรดาลงจากเวทีท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน รินรดาพยายามขัดขืนแต่สู้แรงไม่ได้ เธอหันไปมองธามเป็นครั้งสุดท้าย เห็นเขายืนนิ่งท่ามกลางแสงแฟลชที่รุมล้อม ดวงตาคู่คมนั้นกลับไปเย็นชาและไร้ความรู้สึกยิ่งกว่าวันแรกที่เจอกัน
ในรถของภัทร
"พี่ภัทรทำแบบนี้ทำไม! พี่ทำลายชีวิตริน ทำลายชื่อเสียงริน!" รินรดาร้องไห้ออกมาด้วยความอัดอั้น
"พี่ทำเพื่อปกป้องรินนะ! รินไม่เห็นเหรอว่ามันหลอกใช้ริน มันทำให้รินกลายเป็นขี้ปากชาวบ้าน!" ภัทรตะโกนลั่นรถ "พี่รักริน พี่ไม่ยอมให้มันมาแย่งรินไปแบบนี้!"
"พี่ไม่ได้รักรินหรอกพี่ภัทร... พี่แค่รักตัวเอง พี่แค่ไม่อยากแพ้!"
รินรดาเปิดประตูรถทันทีที่รถจอดติดไฟแดง เธอกระโดดลงจากรถแล้ววิ่งหนีไปในฝูงชน ทิ้งให้ภัทรตะโกนเรียกตามหลังด้วยความคลั่งแค้น
เธอยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มเทลงมา ราวกับสวรรค์กำลังซ้ำเติม หัวใจของเธอแตกสลายเมื่อคิดถึงสายตาที่ธามมองเธอเป็นครั้งสุดท้าย ความสุขที่เพิ่งได้รับมาเพียงชั่วข้ามคืน กลับกลายเป็นยาพิษที่ทำร้ายเธอจนแทบกระอัก
รินรดาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พยายามจะโทรหาธาม แต่สิ่งที่เธอเห็นในโซเชียลมีเดียกลับทำให้เธอแทบล้มทั้งยืน
#CEOธาม สั่งยกเลิกสัญญาโปรเจกต์เครื่องเพชรทั้งหมดกับ V-Jewelry มีผลทันที! พร้อมประกาศตัดสัมพันธ์ทุกกรณีกับครอบครัวอัครเดชโภคิน!
"พี่ธาม... อย่าทำแบบนี้" เธอกระซิบทั้งน้ำตา
บทที่ 6 รสชาติของความลับและรอยร้าวที่ยากจะประสานหลังจากเหตุการณ์ที่เลานจ์ชั้น 40 ความสัมพันธ์ระหว่างธามและรินรดาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แม้ภายนอกรินรดายังคงเป็นดีไซน์เนอร์สาวมาดนิ่งที่ต้องมาทำงานในโรงแรมของเขาตามสัญญา แต่ในยามที่ประตูห้องทำงานของประธานบริหารปิดลง บรรยากาศที่เคยตึงเครียดกลับถูกแทนที่ด้วยความหอมหวานที่ต้องปิดบัง"คุณธามคะ... รินบอกแล้วไงว่าอย่ามานั่งใกล้ขนาดนี้ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า" รินรดาเอ่ยเสียงเบา พยายามขยับเก้าอี้หนีเมื่อร่างสูงใหญ่ของธามลากเก้าอี้มานั่งประชิดจนต้นขาแทบจะเกยกัน"ห้องผมเป็นระบบสแกนนิ้ว ใครจะกล้าเข้ามาถ้าผมไม่卧อนุญาต" ธามตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูอ้อนกว่าปกติ เขาถือวิสาสะหยิบดินสอออกจากมือเธอแล้ววางมันลง "อีกอย่าง... ผมจ้างคุณมาทำงานสี่ชั่วโมง แต่นี่คุณนั่งจ้องแต่แบบร่างมาสามชั่วโมงครึ่งแล้วนะ ไม่คิดจะแบ่งเวลาให้ 'เจ้านาย' คนนี้บ้างเหรอ?""รินทำงานให้คุ้มเงินเดือนไงคะ" เธอค้อนขวับ "แล้วนี่คุณไม่มีประชุมหรือไงคะ ถึงได้มานั่งเฝ้าเป็นเด็กติดขนมแบบนี้""มี... แต่ยกเลิกหมดแล้ว ผมอยากดูคุณวาดรูปมากกว่า" ธามยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเฉียดแก้มใส "คุณร
บทที่ 5 หน้ากากที่หลุดลอกกับคำสารภาพกลางพายุแสงแดดยามบ่ายส่องกระทบกระจกอาคารสูงของโรงแรม The Grand Thame แต่บรรยากาศในใจของรินรดากลับมืดครึ้มยิ่งกว่าเมฆฝนที่ตั้งเค้าอยู่ไกลๆ เธอเดินก้าวเข้าไปในลิฟต์แก้ว มุ่งหน้าสู่ชั้น 40 ตามคำนัดหมายของเซน ในมือเธอกำโทรศัพท์ที่โชว์ภาพถ่ายเจ้าปัญหาไว้แน่นเมื่อประตูลิฟต์เปิดออก เธอพบว่ามันเป็นโซนเลานจ์ส่วนตัวที่ค่อนข้างเงียบสงัด เซนนั่งรออยู่บนโซฟากำมะหยี่สีแดงเพลิง ในชุดเดรสสั้นกุดและแว่นกันแดดแบรนด์เนมที่ปิดบังดวงตาริษยาเอาไว้"มาตรงเวลาดีนี่... นึกว่าจะกลัวจนหัวหดไปซะแล้ว" เซนเอ่ยเสียงเยาะพลางถอดแว่นวางบนโต๊ะ"คุณต้องการอะไรคะคุณเซน? ภาพนี้คุณเป็นคนถ่ายเอง หรือจ้างใครมาถ่าย?" รินรดาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะเผชิญหน้าอย่างไม่ลดละ"ใครถ่ายไม่สำคัญหรอกจ้ะ แต่มันจะสำคัญตรงที่ว่า... ถ้าภาพนี้หลุดไปพาดหัวข่าวหน้าหนึ่งว่า 'ว่าที่ลูกสะใภ้ร้านเพชรชื่อดัง แอบแซ่บกับท่านประธานโรงแรมกลางงานการกุศล' หนูคิดว่าคุณหญิงวิมลจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน? แล้วพี่ภัทรสุดที่รักของหนูจะรู้สึกยังไง?"รินรดาสูดหายใจลึก "คุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรคะ ในเมื่อคุณธามเขาก็บอกชัดเจนว่าเขากับคุณ..
บทที่ 4 รอยร้าวในใจและความนิ่งสงบก่อนพายุแสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลในงานเลี้ยงเปิดตัวคอลเลกชันอัญมณีใหม่ "The Eternal Facet" ส่องสว่างจนทุกอย่างดูหรูหราเกินจริง รินรดาในชุดราตรีสีมิดไนท์บลูขับเน้นผิวขาวผ่อง เธอจำต้องสวมสร้อยคอไพลินล้อมเพชรผลงานชิ้นเอกที่เธอร่วมออกแบบ เพื่อเป็นพรีเซนเตอร์กิตติมศักดิ์ให้กับร้านของคุณหญิงวิมลในค่ำคืนนี้“รินดูสวยมากเลยนะคืนนี้” ภัทรในชุดสูทสีขาวสะอาดตาเอ่ยชมพลางยื่นแก้วแชมเปญให้ “พี่ภูมิใจในตัวรินจริงๆ ที่งานออกมาสมบูรณ์แบบขนาดนี้”“ขอบคุณค่ะพี่ภัทร แต่รินรู้สึกไม่ค่อยชินเลย คนเยอะจนรินเริ่มอึดอัด” รินรดากวาดสายตามองไปรอบงาน ลึกๆ ในใจเธอกำลังมองหาใครบางคน... คนที่ไม่ได้ส่งข้อความหาเธอเลยตลอดทั้งวันหลังจากคำขู่ทิ้งท้ายเมื่อวาน“ถ้าไม่ไหว บอกพี่นะ เดี๋ยวพี่พากลับก่อน” ภัทรแตะแผ่นหลังเธอเบาๆ แสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจนต่อหน้าแขกเหรื่อ“ดูเหมือนคุณภัทรจะชอบ ‘ดูแล’ อะไรที่มันเกินความสามารถตัวเองอยู่เรื่อยเลยนะครับ”เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง รินรดาใจกระตุกวูบ เธอหันไปพบกับ ธาม ที่อยู่ในชุดทักซิโด้สีดำสนิท ใบหน้าคมคายดูดุดันและทรงอำนาจกว่าทุกวัน
บทที่ 3 กับดักกลางแสงไฟเช้าวันถัดมา บรรยากาศภายในร้าน V-Jewelry ดูจะวุ่นวายกว่าปกติ รินรดาที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในร้านสังเกตเห็นพนักงานหลายคนกำลังจัดเตรียมถาดอัญมณีชุดใหญ่ และที่โต๊ะรับรองตัวยาว คุณหญิงวิมลเจ้าของร้านผู้สง่างามกำลังนั่งจิบน้ำชาพลางตรวจเช็คเอกสารด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม"อ้าว รินมาพอดีเลยลูก มาหาแม่หน่อย" คุณหญิงวิมลเรียกเธอด้วยความเอ็นดู"สวัสดีค่ะคุณหญิง มีงานด่วนอะไรหรือเปล่าคะ เห็นทุกคนดูรีบกันมาก""งานใหญ่เลยจ้ะริน" คุณหญิงวางถ้วยน้ำชาลง "เมื่อคืนคุณธามโทรหาแม่ เขาประทับใจการทำงานของรินมาก จนตัดสินใจเซ็นสัญญาให้เราเป็นผู้ผลิตของขวัญที่ระลึกสำหรับงาน Galanight ครบรอบ 15 ปีของเครือโรงแรม Grand Thame ทั้งหมด"รินรดาใจกระตุกวูบ "แต่คุณหญิงคะ... รินเพิ่งมาทำงานได้ไม่กี่วันเองนะคะ งานระดับนี้ให้พี่ภัทรหรือดีไซน์เนอร์รุ่นพี่ดูแลไม่ดีกว่าเหรอคะ?""คุณธามเขาระบุชื่อรินมาเลยจ้ะ เขาบอกว่ารินมี 'มุมมอง' ที่เขากำลังตามหา และที่สำคัญ... เขาต้องการให้ดีไซน์เนอร์ไปประจำที่โรงแรมของเขาวันละ 4 ชั่วโมง เพื่อให้งานออกมาตรงคอนเซปต์ที่สุด""ไปประจำที่นั่นเหรอคะ?" รินรดาอุทาน เสียงของเธอสั่น
บทที่ 2 รอยยิ้มใต้หน้ากากน้ำแข็งบรรยากาศในเพนท์เฮาส์ชั้นสูงสุดของโรงแรม The Grand Thame ช่างแตกต่างจากร้านเครื่องเพชรที่รินรดาเพิ่งจากมาอย่างลิบลับ ผนังกระจกใสบานใหญ่เผยให้เห็นทัศนียภาพของกรุงเทพมหานครยามค่ำคืนที่ประดับประดาด้วยแสงไฟระยิบระยับราวกับเพชรที่ร่วงหล่นบนพื้นดิน ทว่าคนใจคอเข้มแข็งอย่างรินรดากลับไม่ได้มีอารมณ์สุนทรีย์ไปกับภาพตรงหน้านักเธอประคองกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มไว้แนบอก ราวกับมันเป็นเกราะป้องกันตัวเพียงชิ้นเดียวที่มี"เชิญทางนี้ค่ะคุณรินรดา คุณธามรออยู่ด้านใน" เลขาสาวมาดเนี้ยบเดินนำเธอผ่านห้องโถงกว้างที่ตกแต่งด้วยศิลปะสมัยใหม่ราคาแพง ก่อนจะหยุดที่หน้าประตูไม้โอ๊คบานใหญ่เมื่อบานประตูเปิดออก กลิ่นซิการ์จางๆ ผสมกับกลิ่นเหล้าบรั่นดีชั้นเลิศก็ลอยมาปะทะจมูก ธามนั่งอยู่บนโซฟาหนังสีดำตัวยาว เขาไม่ได้สวมสูทเต็มยศเหมือนเมื่อบ่าย แต่สวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกสามเม็ด เผยให้เห็นแผงอกกว้างและลำคอแกร่ง ดูผ่อนคลายแต่ก็ยังเปี่ยมไปด้วยอำนาจคุกคาม"มาสายไปห้านาทีนะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยที่เจ้าตัวยังไม่ละสายตาจากแก้วเหล้าในมือ"ขอโทษค่ะ พอดีการจราจรค่อนข้างติดขัด
บทที่ 1 สบตาผ่านประกายเพชรณ.ร้านเครื่องเพชร V-Jewelry ย่านราชประสงค์ บรรยากาศหรูหรา เงียบสงบ มีเพียงเสียงแอร์และกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศราคาแพงรินรดามองดูตัวเองในกระจกบานใหญ่ในชุดสูทสีเบจที่ดูเป็นทางการแต่ยังคงความทะมัดทะแมง วันนี้เป็นวันแรกที่เธอเริ่มงานที่นี่ในฐานะผู้ช่วยส่วนตัวของคุณหญิงวิมล หลังจากที่เพิ่งเรียนจบด้านการออกแบบอัญมณีมาหมาดๆ"รินรดา... เตรียมชุด 'Blue Ocean' ไว้ในห้องรับรองหรือยัง? ลูกค้า VVIP กำลังจะมาถึงแล้วนะ" เสียงนุ่มนวลของภัทร ทายาทหนุ่มเจ้าของร้านดังขึ้นข้างตัว"เรียบร้อยค่ะพี่ภัทร รินเช็คตัวล็อกกับความสะอาดของพลอยทุกจุดแล้วค่ะ" เธอหันไปยิ้มให้รุ่นพี่คนสนิทที่รู้จักกันมาตั้งสมัยเรียนที่มหาวิทยาลัย"พี่ดีใจนะที่รินยอมมาช่วยงานที่นี่ แม่พี่ชมรินไม่ขาดปากเลยเรื่องตาถึงเรื่องเพชร" ภัทรวางมือบนไหล่เธอเบาๆ สายตาที่เขามองเธอนั้นปิดความรู้สึกไม่อยู่ แต่รินรดาก็เลือกที่จะทำเป็นไม่เห็น เพราะไม่อยากเสียความสัมพันธ์แบบพี่ชายที่แสนดีไปทันใดนั้น เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดสีเทาเข้ม ชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าคมคายราวกับรูปสลักเดินเข







