บทที่ 4 รอยร้าวในใจและความนิ่งสงบก่อนพายุ

บทที่ 4 รอยร้าวในใจและความนิ่งสงบก่อนพายุ

แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลในงานเลี้ยงเปิดตัวคอลเลกชันอัญมณีใหม่ "The Eternal Facet" ส่องสว่างจนทุกอย่างดูหรูหราเกินจริง รินรดาในชุดราตรีสีมิดไนท์บลูขับเน้นผิวขาวผ่อง เธอจำต้องสวมสร้อยคอไพลินล้อมเพชรผลงานชิ้นเอกที่เธอร่วมออกแบบ เพื่อเป็นพรีเซนเตอร์กิตติมศักดิ์ให้กับร้านของคุณหญิงวิมลในค่ำคืนนี้

“รินดูสวยมากเลยนะคืนนี้” ภัทรในชุดสูทสีขาวสะอาดตาเอ่ยชมพลางยื่นแก้วแชมเปญให้ “พี่ภูมิใจในตัวรินจริงๆ ที่งานออกมาสมบูรณ์แบบขนาดนี้”

“ขอบคุณค่ะพี่ภัทร แต่รินรู้สึกไม่ค่อยชินเลย คนเยอะจนรินเริ่มอึดอัด” รินรดากวาดสายตามองไปรอบงาน ลึกๆ ในใจเธอกำลังมองหาใครบางคน... คนที่ไม่ได้ส่งข้อความหาเธอเลยตลอดทั้งวันหลังจากคำขู่ทิ้งท้ายเมื่อวาน

“ถ้าไม่ไหว บอกพี่นะ เดี๋ยวพี่พากลับก่อน” ภัทรแตะแผ่นหลังเธอเบาๆ แสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจนต่อหน้าแขกเหรื่อ

“ดูเหมือนคุณภัทรจะชอบ ‘ดูแล’ อะไรที่มันเกินความสามารถตัวเองอยู่เรื่อยเลยนะครับ”

เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง รินรดาใจกระตุกวูบ เธอหันไปพบกับ ธาม ที่อยู่ในชุดทักซิโด้สีดำสนิท ใบหน้าคมคายดูดุดันและทรงอำนาจกว่าทุกวัน ข้างกายเขาไม่มีดาราสาวอย่างเซนเหมือนที่เธอคาดไว้ แต่เขากลับก้าวเข้ามาหาเธอเพียงลำพัง

“สวัสดีครับคุณธาม ไม่คิดว่าจะมาเร็วขนาดนี้” ภัทรขยับมายืนบังรินรดาไว้ครึ่งตัว “ขอบคุณที่ให้โอกาสรินรดาได้โชว์ฝีมือนะครับ”

ธามไม่แม้แต่จะมองหน้าภัทร สายตาของเขาจับจ้องที่สร้อยคอเพชรบนคอของรินรดา... หรืออาจจะจ้องที่ ‘ผิวเนียน’ ของเธอมากกว่า

“ผมไม่ได้ให้โอกาส... ผมแค่ซื้อฝีมือของเธอ” ธามก้าวเข้ามาใกล้จนภัทรต้องถอย “และดูเหมือนว่าเพชรชิ้นนี้จะอยู่ผิดที่ไปหน่อยนะ”

“ผิดที่ยังไงคะ?” รินรดาถามด้วยความสงสัย

“มันสวยเกินไปจนทำให้คนรอบข้างดูจืดชืด... รวมถึง ‘คนข้างๆ’ คุณด้วย” ธามเหยียดยิ้มเย็น “คุณรินรดา ผมมีเรื่องงานสำคัญที่ต้องคุยกับคุณเป็นการส่วนตัวตอนนี้”

“ตอนนี้เหรอคะ? แต่รินอยู่กับพี่ภัทร...”

“เรื่องสัญญาผูกขาดการผลิตเครื่องเพชรที่ระลึกของโรงแรมในเครือทั้งหมด... หรือคุณจะให้ผมยกเลิกยอดที่กำลังจะเซ็นวันนี้ดีล่ะ?” ธามยกคิ้วขึ้นเป็นเชิงท้าทาย

ภัทรหน้าถอดสี “คุณธาม นี่มันในงานนะครับ อย่าเอาเรื่องงานมาบีบบังคับรินรดาแบบนี้”

“พี่ภัทรคะ ไม่เป็นไรค่ะ” รินรดาแตะแขนภัทร “เดี๋ยรรินไปคุยกับคุณธามแป๊บเดียวค่ะ เดี๋ยวรินกลับมา”

รินรดาเดินตามธามออกมาที่ระเบียงชั้นนอกที่เงียบสงบ ลมหนาวบางๆ พัดมาปะทะผิวจนเธอเผลอห่อไหล่ ทันใดนั้น ความอบอุ่นจากเสื้อสูทตัวนอกของธามก็ถูกวางทับลงบนไหล่ของเธอ กลิ่นน้ำหอมแนว Woody ที่แสนแพงของเขาพุ่งเข้าปะทะโสตประสาทจนเธอรู้สึกใจสั่น

“ใส่ไว้ ถ้าไม่อยากปอดบวมตายก่อนจะได้ใช้เงินโบนัส”

“ขอบคุณค่ะ... แล้วเรื่องงานที่ว่าคืออะไรคะ?” รินรดาพยายามดึงเสื้อสูทให้กระชับ

ธามไม่ได้ตอบทันที เขาพิงระเบียงแล้วมองออกไปที่สวนด้านล่าง “เรื่องงานน่ะข้ออ้าง... ผมแค่อยากคุยกับคุณแค่สองคน”

“คุณโกหกพี่ภัทรเหรอคะ?”

“ผมไม่ได้โกหก สัญญานั่นน่ะของจริง แต่ผมแค่ไม่อยากเห็นสายตาไอ้ภัทรที่มองคุณเหมือนคุณเป็นตุ๊กตาหน้าร้าน” ธามหันมาจ้องเธอ “คุณอึดอัดใช่ไหมล่ะ เวลาที่มันพยายามแสดงตัวเป็นเจ้าของทั้งที่ใจคุณไม่ได้คิดอะไร”

รินรดาเม้มปาก “นั่นมันเรื่องส่วนตัวของรินค่ะ”

“เรื่องของคุณคือเรื่องของผมรินรดา... ตั้งแต่วันที่คุณรับคำท้า” ธามขยับเข้าหาเธอจนแผ่นหลังเธอติดกับขอบระเบียง “คุณบอกว่าคุณชอบความจริงใจไม่ใช่เหรอ? งั้นมองตาผมแล้วตอบมา... ว่าคุณรู้สึกยังไงตอนที่ผมแตะต้องตัวคุณ?”

“ริน... รินรู้สึกว่าคุณคุกคาม”

“โกหก” ธามกระซิบ เสียงของเขานุ่มนวลขึ้นอย่างประหลาด “หัวใจคุณเต้นแรงจนมันจะหลุดออกมาจากหน้าอกอยู่แล้ว หรือจะบอกว่าเป็นเพราะลมหนาว?”

ธามเชยคางเธอขึ้นช้าๆ นิ้วหัวแม่มือของเขาไล้ที่แก้มเนียน “ผมรู้ว่าคุณเกลียดข่าวคราวของผม ผมรู้ว่าคุณมองว่าผมเจ้าชู้... แต่รินรดา ความจริงที่ผมอยากให้คุณรู้คือ ผมไม่เคยต้องพยายามเข้าหาใครขนาดนี้มาก่อน”

“คุณแค่ชอบเอาชนะ...”

“ตอนแรกอาจจะใช่” เขาเว้นจังหวะ สายตามุ่งมั่นจนรินรดาหวั่นไหว “แต่ตอนนี้... ผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าผมอยากชนะคุณ หรืออยากแพ้ให้คุณกันแน่”

ในขณะที่ใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ รินรดาเห็นแววตาที่สั่นไหวของเขา มันไม่ใช่สายตาของนักธุรกิจผู้เย็นชา แต่มันคือสายตาของผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังร้องขอความรัก เธอยอมรับว่าในวินาทีนี้... กำแพงในใจของเธอกำลังสั่นคลอนอย่างรุนแรง

“ธามคะ! อยู่นี่เองเหรอ”

เสียงแหลมสูงของเซน ดาราสาวคนเดิมดังขึ้นจากหน้าประตูระเบียง เธอเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเคลือบยาพิษ สายตาที่เธอมองรินรดาเต็มไปด้วยความริษยา

“อ้าว... น้องพนักงานร้านเพชรนี่เอง มาคุยงานอะไรกันตรงนี้เหรอคะธาม? เซนตามหาซะทั่ว”

ธามผละออกจากรินรดาอย่างช้าๆ สีหน้าเขากลับมาเย็นชาตามเดิม “ผมคุยเรื่องโปรเจกต์ใหม่ครับคุณเซน แล้วคุณมีอะไร?”

“ก็... คืนนี้เซนอยากให้ธามไปส่งที่บ้านเหมือนเดิมนี่คะ” เซนเดินเข้ามาเกาะแขนธามอย่างถือวิสาสะ พลางปรายตามองเสื้อสูทของธามที่อยู่บนไหล่รินรดา “อุ๊ย เสื้อธามนี่คะ? น้องรินรดาคะ... ทำไมต้องเอาเสื้อแขกมาใส่แบบนี้ล่ะคะ ไม่สุภาพเลยนะ”

รินรดารู้สึกเหมือนถูกตบหน้ากลางหน้าสแตนด์ เธอรีบถอดเสื้อสูทคืนให้ธามทันที “ขอโทษค่ะคุณธาม รินลืมตัวไป พอดีรินต้องไปหาพี่ภัทรแล้ว ขอตัวนะคะ”

“รินรดา เดี๋ยว!” ธามจะคว้ามือเธอไว้ แต่เซนกลับดึงแขนเขาไว้แน่น

รินรดารีบเดินกึ่งวิ่งกลับเข้าไปในงาน น้ำตาคลอเบ้าอย่างบอกไม่ถูก เธอเกลียดตัวเองที่เผลอไผลไปกับคำพูดหวานล้อมของเขาเพียงไม่กี่นาที ทั้งที่ความจริงเขาก็ยังมีผู้หญิงคนอื่นล้อมรอบตัวอยู่เสมอ

“ริน! เป็นอะไรหรือเปล่า?” ภัทรที่ตามหาเธออยู่รีบเข้ามาประคอง “หน้าซีดเชียว”

“รินอยากกลับแล้วค่ะพี่ภัทร... รินไม่สบาย”

ขณะที่ภัทรกำลังพารินรดาเดินไปที่ลานจอดรถ แม่ของภัทร (คุณหญิงวิมล) ก็เดินเข้ามาทักพร้อมกับผู้หญิงวัยกลางคนที่มีสง่าราศีคนหนึ่ง

“อ้าว จะกลับกันแล้วเหรอจ๊ะ? รินรดา มานี่หน่อยลูก... นี่ คุณหญิงกมลวรรณ คุณแม่ของคุณธามจ้ะ ท่านอยากเจอหนูมาก”

รินรดาชะงักไป คุณหญิงกมลวรรณยิ้มให้เธออย่างอบอุ่น “หนูรินรดาใช่ไหมจ๊ะ? แม่เห็นหนูที่ร้านอาหารวันนั้นแล้วถูกชะตามาก วันนี้เห็นผลงานการออกแบบของหนู ยิ่งประทับใจเข้าไปใหญ่”

“ขอบคุณค่ะคุณท่าน” รินรดายกมือไหว้ด้วยความประหม่า

“ไม่ต้องเรียกคุณท่านหรอกจ้ะ เรียกแม่เหมือนที่ตาธามเรียกเถอะ” คำพูดนั้นทำให้รินรดาและภัทรถึงกับอึ้ง “แม่คุยกับคุณหญิงวิมลแล้วนะ ว่าอยากให้หนูไปช่วยงานจัดแสดงเครื่องเพชรการกุศลของมูลนิธิแม่สัปดาห์หน้า หนูคงไม่ปฏิเสธแม่ใช่ไหมจ๊ะ?”

รินรดามองหน้าคุณหญิงวิมลที่พยักหน้าสนับสนุน ก่อนจะหันไปเห็นธามที่เดินตามมาข้างหลัง เขายืนกอดอกมองเธอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ราวกับจะบอกว่า... ‘หนีผมไปเถอะรินรดา เพราะยังไงแม่ผมก็จองตัวคุณไว้แล้ว’

ภายในรถของภัทร

บรรยากาศเงียบสนิทจนน่าอึดอัด ภัทรลอบมองรินรดาเป็นระยะ

“ริน... พี่ถามจริงๆ นะ ไอธามมันทำอะไรหนูหรือเปล่าที่ระเบียง?”

“เปล่าค่ะ... เราแค่คุยเรื่องงาน” รินรดาตอบปัด

“พี่ดูออกนะริน ว่ามันมองรินไม่เหมือนมองพนักงานคนอื่น พี่ขอเตือนนะ... ผู้ชายอย่างธามน่ะ เขาไม่เคยจริงจังกับใคร เขาเห็นทุกอย่างเป็นแค่เกม”

“รินทราบค่ะพี่ภัทร... รินไม่ได้โง่”

“ถ้ายังไง... เรื่องที่เราจะหมั้นกันที่แม่พี่เปรยๆ ไว้ รินลองเก็บไปคิดดูหน่อยได้ไหม?”

รินรดาหันไปมองภัทรด้วยความตกใจ “พี่ภัทร! เราตกลงกันแล้วไงคะว่าเรื่องนี้มันเป็นแค่ความต้องการของผู้ใหญ่”

“แต่พี่ไม่ได้คิดกับรินแค่พี่น้องจริงๆ นะริน ให้โอกาสพี่ได้ไหม?”

รินรดาไม่ได้ตอบอะไร เธอเบือนหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างรถ ในหัวมีแต่คำพูดของธามที่ว่า ‘ผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าผมอยากชนะคุณ หรืออยากแพ้ให้คุณกันแน่’ วนเวียนอยู่

ทันใดนั้น มือถือของเธอก็สั่นขึ้น มีข้อความจากเบอร์ปริศนาส่งมา พร้อมกับรูปภาพถ่ายจากมุมมืดที่ระเบียง เป็นภาพที่ธามกำลังโน้มตัวลงมาหาเธอจนดูเหมือนกำลังจูบกัน

‘ถ้าไม่อยากให้ภาพนี้หลุดไปถึงมือนักข่าวจนร้านคุณหญิงวิมลเสียชื่อเสียง... พรุ่งนี้สี่โมงเย็น มาเจอฉันที่โรงแรมชั้น 40 คนเดียว - เซน’

รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ ความวัวไม่ทันหาย ความควายก็เข้ามาแทรก เธอถูกดึงเข้าสู่สงครามของผู้ชายที่ชื่อธามโดยสมบูรณ์แบบแล้ว และดูเหมือนว่า... ฝ่ายที่สูญเสียมากที่สุด อาจจะเป็นหัวใจของเธอเอง