บทที่ 5 หน้ากากที่หลุดลอกกับคำสารภาพกลางพายุ

บทที่ 5  หน้ากากที่หลุดลอกกับคำสารภาพกลางพายุ

แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบกระจกอาคารสูงของโรงแรม The Grand Thame แต่บรรยากาศในใจของรินรดากลับมืดครึ้มยิ่งกว่าเมฆฝนที่ตั้งเค้าอยู่ไกลๆ เธอเดินก้าวเข้าไปในลิฟต์แก้ว มุ่งหน้าสู่ชั้น 40 ตามคำนัดหมายของเซน ในมือเธอกำโทรศัพท์ที่โชว์ภาพถ่ายเจ้าปัญหาไว้แน่น

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก เธอพบว่ามันเป็นโซนเลานจ์ส่วนตัวที่ค่อนข้างเงียบสงัด เซนนั่งรออยู่บนโซฟากำมะหยี่สีแดงเพลิง ในชุดเดรสสั้นกุดและแว่นกันแดดแบรนด์เนมที่ปิดบังดวงตาริษยาเอาไว้

"มาตรงเวลาดีนี่... นึกว่าจะกลัวจนหัวหดไปซะแล้ว" เซนเอ่ยเสียงเยาะพลางถอดแว่นวางบนโต๊ะ

"คุณต้องการอะไรคะคุณเซน? ภาพนี้คุณเป็นคนถ่ายเอง หรือจ้างใครมาถ่าย?" รินรดาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะเผชิญหน้าอย่างไม่ลดละ

"ใครถ่ายไม่สำคัญหรอกจ้ะ แต่มันจะสำคัญตรงที่ว่า... ถ้าภาพนี้หลุดไปพาดหัวข่าวหน้าหนึ่งว่า 'ว่าที่ลูกสะใภ้ร้านเพชรชื่อดัง แอบแซ่บกับท่านประธานโรงแรมกลางงานการกุศล' หนูคิดว่าคุณหญิงวิมลจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน? แล้วพี่ภัทรสุดที่รักของหนูจะรู้สึกยังไง?"

รินรดาสูดหายใจลึก "คุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรคะ ในเมื่อคุณธามเขาก็บอกชัดเจนว่าเขากับคุณ..."

"หยุดพูดชื่อเขาด้วยปากของเธอ!" เซนแผดเสียงขึ้นมาทันที "ธามน่ะเขาก็แค่หลงของแปลก เขาชอบเล่นกับอะไรที่มันท้าทาย แต่สุดท้าย... เขาก็ต้องกลับมาหาผู้หญิงที่ส่งเสริมบารมีเขาได้อย่างฉัน ไม่ใช่พนักงานกระจอกๆ อย่างเธอ!"

"ถ้าคุณมั่นใจขนาดนั้น คุณจะเดือดร้อนทำไมคะ?" รินรดาเลิกคิ้ว "คุณกำลังกลัว... กลัวว่าครั้งนี้เขาจะไม่ได้แค่ 'เล่น' เหมือนคนอื่นใช่ไหมคะ?"

คำพูดแทงใจดำทำให้เซนลุกขึ้นยืน พลางเงื้อมือขึ้นจะตบรินรดา "อีเด็กบ้า! แกกล้าดียังไง..."

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

เสียงทรงอำนาจที่ดังก้องไปทั่วเลานจ์ทำให้มือของเซนชะงักค้าง ธามเดินออกมาจากมุมมืดของห้องพักรับรอง ใบหน้าของเขาถมึงทึง ดวงตาคู่คมที่เคยมองรินรดาด้วยความลุ่มลึก บัดนี้มันเต็มไปด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่าง

"ธาม... ธามมาได้ยังไงคะ?" เซนเสียงสั่น พยายามจะเข้าไปเกาะแขน "เซนแค่... เซนแค่อยากจะมาเคลียร์กับน้องเขาเรื่องงาน..."

"เคลียร์เรื่องงาน หรือเรื่องแบล็กเมล์?" ธามสะบัดแขนออกอย่างไม่ใยดี เขาหยิบโทรศัพท์ของรินรดาขึ้นมาดูรูปนั้น ก่อนจะหันไปทางเลขาที่ยืนอยู่ไม่ไกล "จัดการปิดปากนักข่าวทุกคนที่ได้รับรูปนี้ และตามหาตัวไอ้คนที่ถ่ายมาให้ผมภายในเย็นนี้... ส่วนคุณเซน"

ธามก้าวเข้าไปหาดาราสาวช้าๆ "สัญญาพรีเซนเตอร์โรงแรมในเครือทั้งหมดของคุณ... ผมขอยกเลิก และอย่าให้ผมเห็นคุณเข้าใกล้ผู้หญิงของผมอีกแม้แต่ก้าวเดียว ไม่งั้นอย่าหาว่าผมไม่เตือน"

"ธาม! คุณจะทิ้งเซนเพราะนังเด็กพนักงานร้านเพชรนี่เหรอคะ? มันมีดีอะไร!" เซนหวีดร้อง

"มันมีดีตรงที่มันมี 'ค่า' มากพอที่ผมจะปกป้อง... ซึ่งคุณไม่มี" ธามพูดเสียงเรียบแต่บาดลึกถึงทรวง

เซนร้องไห้โฮแล้ววิ่งหนีออกไปจากห้อง ทิ้งความเงียบงันที่แสนอึดอัดไว้เบื้องหลัง รินรดายืนนิ่ง หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมา เธอมองแผ่นหลังกว้างของชายที่เพิ่งประกาศว่าเธอคือ 'ผู้หญิงของเขา'

"คุณทำเกินไปหรือเปล่าคะคุณธาม... นั่นมันอาชีพเขาเลยนะ" รินรดาพึมพำ

ธามหันกลับมามองเธอ สายตาของเขาเปลี่ยนจากแข็งกร้าวเป็นอ่อนโยนอย่างรวดเร็ว "เขากล้าแตะต้องคุณ รินรดา... ผมบอกแล้วไง ว่าผมไม่ยอมให้ใครมาทำลายเพชรที่ผมจองไว้"

"รินไม่ใช่สิ่งของของคุณนะคะ!" รินรดาเถียงกลับ แม้ในใจจะเริ่มสั่นไหว "แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่ารินอยู่ที่นี่?"

"ผมติดตัวติดตามไว้ในเสื้อสูทที่ผมให้คุณใส่เมื่อคืน..."

"คุณมันโรคจิต! คุณแอบตามรินเหรอคะ?"

"ผมเรียกว่าการดูแลความปลอดภัย" ธามก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ "รินรดา... ผมรู้ว่าคุณยังไม่เชื่อใจผม ผมรู้ว่าอดีตของผมมันทำให้น่ารังเกียจ แต่สิ่งที่คุณเห็นเมื่อกี้ คือความจริงใจเดียวที่ผมมีให้คุณได้ในตอนนี้"

ธามคว้ามือเรียวของเธอขึ้นมาแนบที่หน้าอกของเขา "ข้างในนี้... มันเต้นเพื่อคุณคนเดียวจริงๆ นะ"

รินรดารู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนจากหัวใจของเขา มันเต้นแรงไม่แพ้หัวใจของเธอเลย ความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากน้ำแข็งเริ่มละลายออกมาทีละน้อย จนเธอเริ่มมองเห็น 'ธาม' ในมุมที่ไม่มีใครเคยเห็น

"แล้วเรื่องคุณแม่คุณล่ะคะ? ที่ท่านชวนรินไปทำงานมูลนิธิ... นั่นก็แผนของคุณใช่ไหม?"

ธามหลุดขำออกมาเบาๆ "อันนั้นความสามารถเฉพาะตัวของแม่ผมจริงๆ ท่านถูกชะตาคุณมาก จนท่านบอกผมว่า... ถ้าผมคว้าคุณมาเป็นสะใภ้ไม่ได้ ท่านจะยกมรดกทั้งหมดให้คุณแทนผม"

รินรดาหลุดยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว เป็นยิ้มแรกที่เธอมอบให้เขาอย่างเต็มใจ ธามจ้องมองรอยยิ้มนั้นราวกับต้องมนต์

"ยิ้มแล้ว... ในที่สุดคุณก็ยิ้มให้ผม" ธามโน้มใบหน้าลงมาจูบที่หน้าผากของเธอเบาๆ "ให้โอกาสผมนะรินรดา... ไม่ใช่ในฐานะลูกค้าร้านเพชร ไม่ใช่ในฐานะเจ้านาย แต่ในฐานะผู้ชายคนหนึ่งที่อยากจะเจียระไนชีวิตที่เหลือไปพร้อมกับคุณ"

รินรดานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ พยักหน้า "รินจะลองให้โอกาสคุณดูค่ะ... แต่ถ้าคุณทำรินเสียใจ รินจะหนีไปให้ไกลจนเพชรดิบอย่างคุณหาไม่เจอเลยทีเดียว"

"ผมจะไม่มีวันปล่อยให้วันนั้นมาถึง" ธามกระซิบ ก่อนจะรวบตัวเธอเข้ามากอดไว้แน่น ท่ามกลางบรรยากาศยามเย็นของเมืองหลวงที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มทอง

ทว่า... ที่มุมหนึ่งของลิฟต์ ภัทรยืนกำหมัดแน่น สายตาของเขาเต็มไปด้วยความแค้นขุ่นมัวที่เห็นภาพคนรักถูกโอบกอดโดยศัตรูหัวใจ

"มันยังไม่จบหรอกรินรดา... พี่ไม่มีวันยอมแพ้คนอย่างมันเด็ดขาด"