Masukหลังจากอาบน้ำเสร็จเขาก็อุ้มเธอมาวางลงบนที่นอนแล้วคร่อมร่างเล็ก กวาดสายตามองคนตัวเล็กบนเตียงในสภาพเปลือยเปล่าอย่างหลงใหลในเรือนร่างงดงามของลลิน
“ไม่ต้องกลัวนะครับ” ฝ่ามือหนาประคองใบหน้าหวานพร้อมก้มหน้าจุมพิตเปลือกตาบางอย่างนุ่มนวล
“ช่วยอ่อนโยนกับหนูหน่อยนะคะ”
“ครับ” ส่งยิ้มอ่อนแก่สาวคนรัก แล้วพรมจูบทั่วกรอบหน้างดงามราวกับต้องการปลอบประโลมคนตัวเล็กให้คลายความกังวล
ใบหน้าคมคายซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นพร้อมฝังจูบลงอย่างหนัก ๆ และขบเม้มใบหูขาวสะอาดแผ่วเบา สร้างความเสียวซ่านแก่เธอยิ่งนัก
“อื้อ” ดวงตากลมโตหลับพริ้มด้วยความรู้สึกเคลิบเคลิ้มกับการปรนเปรอของคนเหนือร่าง
ชายหนุ่มเลื่อนตัวมายังยอดปทุมถันที่ตั้งตระหง่านเด่นเบื้องหน้า กำลังยั่วยวนสายตาคม ทำเอาเขายากควบคุมจนอยากกระทำรุนแรง แต่ต้องยับยั้งชั่งใจเพราะไม่อยากทำให้เธอหวาดกลัว
“อ๊ะ พี่อาทิตย์” ปากหยักที่กำลังเล้าโลมยอดถันสีหวาน ทำลลินสั่นสะท้านไปทั้งตัว เธอเอื้อมมือเรียวขยุ้มเส้นผมนุ่มเพื่อระบายความเสียวซ่าน
“อื้อ หวานเหลือเกิน” เอ่ยพูดขณะยอดถันคาปากหยัก นัยน์ตาดำขลับเหลือบมองหน้าหวานเพื่อสังเกตปฏิกิริยาของสาวคนรัก ก่อนดูดดื่มทรวงอกอวบอั๋นต่ออย่างคลั่งไคล้
“อื้อ พี่อาทิตย์…”
“พี่รักลลินนะครับ” กระซิบบอกคำหวานข้างหูเธอ จากนั้นพรมจูบทั่วเรือนร่างเปลือยเปล่าของลลิน ก่อนมาหยุดยังจุดกึ่งกลางความเป็นหญิง
“พี่อาทิตย์” ลลินผงกหัวมองสามีหนุ่ม เธอใช้มือเรียวทั้งสองข้างปิดร่องรัก ทว่าอาทิตย์รวบแขนขาวเนียนขึ้นพร้อมส่ายหัวไปมา บ่งบอกให้รับรู้ว่าห้ามขัดขืน
“อยู่เฉย ๆ สิครับ”
“หนูอาย” เอ่ยขึ้นขณะหันหน้าหนีไปทางอื่น
“…” อาทิตย์ไม่พูดประโยคใด เขานอนตะแคงข้างเธอพร้อมจับปลายคางมนให้หันมาทางเขา
ทั้งสองคนสบตากันครู่หนึ่ง อาทิตย์ก้มหน้าประกบปากจูบริมฝีปากอมชมพูอย่างนุ่มนวล
“อื้อ” เสียงหวานครางต่ำในลำคอ ทำให้อาทิตย์รับรู้ได้ทันทีว่าเธอกำลังมีความสุขกับจูบแสนหวาน เขาค่อย ๆ ถอนจูบออกอย่างเชื่องช้า จากนั้นประสานสายตากัน
“ไม่ต้องเกร็งนะครับ ผ่อนคลายหน่อย” ไม่พูดเปล่า ชายหนุ่มเอื้อมมือหนาปัดเส้นผมปรกหน้าหวานไปทัดใบหู นิ้วยาวลูบไล้กลีบปากอวบอิ่มเบา ๆ “พี่รักลลินนะครับ”
“หนูก็รักพี่อาทิตย์”
“ไม่ต้องกลัวนะครับ”
“อืม” พยักหน้าหงึก ๆ หลังจากนั้นลลินเริ่มปล่อยร่างกายให้ผ่อนคลายอีกครั้งกับสัมผัสของสามีหนุ่ม
“อ้าขาหน่อย”
หญิงสาวทำตามคำสั่งของคนตัวโตอย่างว่าง่าย เธอแยกขาเรียวงามออกจากกันกว้าง ๆ วินาทีถัดมารับรู้ถึงมือร้อนอุ่นของเขากำลังแตะจุดสงวนและพยายามแหวกเข้าข้างในเพื่อสัมผัสปุ่มกระสัน
“อ๊ะ พี่อาทิตย์ขา…” มือเล็กจิกลงบนท่อนแขนกำยำอย่างแน่น เนื่องจากอีกคนกำลังสะกิดติ่งเสียวเล่นสลับกับการคลึงเคล้าเบา ๆ ขณะนี้รู้สึกเหมือนไม่เป็นตัวของตัวเองราวกับกำลังเสียการควบคุม
“อยากให้พี่หยุดไหม” แค่ถามเล่น ๆ เพราะอยากเห็นปฏิกิริยาของคนตัวเล็ก
“อย่าหยุดนะคะ” ลลินรั้งมือหนาที่ทำท่าจะดึงออกจากช่องทางรัก
“ว่าไงครับ” ถามซ้ำอีกครั้งเพราะอยากแกล้งหญิงสาว
“อย่าหยุดนะคะ” มองเขาด้วยสายตาเว้าวอน
“งั้นพร้อมไหมครับ”
“ค่ะ แต่ช่วยนุ่มนวลด้วยนะคะ”
“ได้สิ” อาทิตย์จูบหน้าผากเกลี้ยงเกลาอย่างเบา ๆ แต่เต็มไปด้วยความรักเปี่ยมล้น จากนั้นทาบกายแกร่งลงบนเรือนร่างงดงามของลลิน
“พร้อมนะ”
“อืม” ตอบพลางพยักหน้าช้า ๆ แล้วปิดตาลงสนิท
อาทิตย์นำท่อนลำขนาดใหญ่ถูไถร่องสวาทที่เปียกแฉะ แล้วสอดแทรกเข้าไปอย่างช้า ๆ แต่เข้าได้เพียงครึ่งลำ ลลินถึงกับกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด
“พี่อาทิตย์…หนูเจ็บ” หญิงสาวโอบกอดกายแกร่งแน่น หยาดน้ำใสไหลรินลงตกสู่หมอนใบใหญ่ อาทิตย์จูบซับน้ำตาจนเกลี้ยง
“ไม่เป็นไรนะครับ”
“เอาออกไปก่อนได้ไหมคะ หนูเจ็บเหลือเกิน”
“ถ้าพี่เอาออกแล้วเข้าใหม่อาจจะเจ็บกว่าเดิม ลลินทนหน่อยได้ไหม”
“หนูต้องทำยังไงคะ ตอนนี้เจ็บเหลือเกิน” คาดไม่ถึงเลยว่าการที่มีสิ่งแปลกปลอมเข้ามาในตัวเธอ จะเจ็บปวดขนาดนี้เหมือนร่างกายแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ
“…” อาทิตย์ไม่พูดพร่ำทำเพลง ชายหนุ่มประคองหน้างดงามและประกบปากจูบภรรยาสาวอย่างดูดดื่ม ก่อนส่งลิ้นสากเข้าไปในโพรงปากสาวเพื่อเกี่ยวพันกับลิ้นเล็กอย่างหยอกเย้า
จูบของคนตัวโตทำเธอรู้สึกดีมากและลืมความเจ็บปวดจากการที่ท่อนเอ็นเข้ามาในตัวเธอชั่วขณะ เมื่อโพรงอ่อนนุ่มเริ่มคุ้นชินกับแท่งเนื้อ อาทิตย์จึงสอดอีกครึ่งลำเข้าไปจนสุด
“ยังเจ็บอีกไหม” เอ่ยถามขึ้นหลังจากถอนจูบออก เขาก้มหน้ามองจุดเชื่อมระหว่างกัน แล้วช้อนตามองหญิงสาว
“ไม่เจ็บ” ส่ายหน้าไปมาช้า ๆ และส่งยิ้มหวานให้แก่คนเหนือร่าง
“ถ้าพี่เผลอทำให้เจ็บก็บอกนะครับ”
“อืม”
บทรักระหว่างอาทิตย์และลลินเริ่มต้นด้วยจังหวะเนิบนาบ ชายหนุ่มค่อย ๆ โยกสะโพกสอบเข้าออกในร่องรัก ก่อนเปลี่ยนเป็นดิบเถื่อน เพราะกลีบกุหลาบรัดความเป็นชายแน่นมาก ทำเขาเสียการควบคุมตัวเอง
“อ๊ะ อ๊า พี่มีความสุขเหลือเกิน” กายแกร่งกระแทกกระทั้นเข้าออกในตัวลลินแบบไม่ยั้ง
“อื้อ พี่อาทิตย์…รุนแรงไปแล้ว” ลลินร้องบอกคนตัวโต เธอจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างแน่น
วาจาจากริมฝีปากอมชมพูไม่ได้ทำให้อาทิตย์ผ่อนแรงลง เขายังคงกระหน่ำแทงเอ็นร้อนอุ่นเข้าออกในตัวเธอด้วยจังหวะถี่รัว การร่วมรักกับลลินทำให้ชายหนุ่มแตกต่างไปจากเดิม จากคนสุภาพกลับกลายเป็นอีกคนที่หื่นกามราวกับสัตว์ป่า
“อ๊า อ๊า ลลิน…” ใบหน้าหล่อเหลาก้มมองจุดเชื่อมระหว่างกันผลุบเข้าออกในตัวหญิงสาว ก่อนจะทำให้อารมณ์ของเขาพลุ่งพล่านมากขึ้น แล้วใส่ไปในร่องสวาทไม่ยั้ง
อกสวยกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงกระแทก อาทิตย์เอื้อมมือบีบขยำดอกบัวตูมอย่างเมามัน
“อื้อ อ๊า…” ลลินกำผ้าปูเตียงแน่น เธอดิ้นพล่านใต้กายแกร่งด้วยความรู้สึกมากมาย ทั้งเจ็บกับเสียวในเวลาเดียวกัน แม้ไม่ชอบที่เขารุนแรงแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ารู้สึกดีมากเหลือเกิน
“เปลี่ยนท่าหน่อย” กระซิบบอกข้างหูเธอ จากนั้นจับเธอให้อยู่ในท่าคลานเข่า อาทิตย์ส่งท่อนเอ็นร้อนเข้าในตัวหญิงสาวใหม่อีกครั้งแล้วเริ่มละเลงฉากรักกับภรรยาสาวอีกรอบ
“อื้อ อ๊า อ๊า” เสียงเนื้อกระทบดังลั่นทั่วห้องประสานกับเสียงร้องครวญครางของคนทั้งสอง
“อื้อ พี่อาทิตย์…ช่วยอ่อนโยนกับหนูหน่อย หนูเจ็บ”
“อ๊า อ๊า พี่ทนไม่ไหวแล้ว ลลินทำให้พี่รู้สึกดีมากเหลือเกิน” ชายหนุ่มจับยึดสะโพกผายแน่น สอดแทรกแก่นกายเข้าในตัวเธออย่างไม่มีท่าทีจะอ่อนโยนอย่างที่เคยพูดกับหญิงสาวก่อนหน้านี้
เขาไม่คิดเลยว่าตัวเองจะเสียการควบคุมขนาดนี้ ทันทีที่ได้ร่วมรักกับสาวคนรัก เธอทำให้เขาไม่เหมือนคนเดิมเลย
“อื้อ อ๊า พี่จะแตกแล้ว” หน้าคมคายแหงนมองเพดานห้องสีขาวล้วนอย่างสุขใจ
ร่างกำยำเกร็งกระตุกสองสามที เขารีบถอดท่อนลำออกอย่างไวเพราะไม่อยากทำให้เธอท้อง จากนั้นปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นให้เปรอะเปื้อนผ้าปูเตียง ขณะเดียวกันลลินซบกายกับที่นอนอย่างหมดแรง
“พี่ขอโทษนะครับ ที่เมื่อกี้รุนแรงด้วย” อาทิตย์ทาบกายแกร่งกับแผ่นหลังขาวเนียนของลลิน เขากระซิบบอกข้างใบหูขาวสะอาดอย่างสำนึกผิดกับการกระทำของตัวเอง
“หนูไม่ได้ไม่ชอบหรอกนะคะ แค่ยังไม่ชิน”
“ให้โอกาสพี่อีกรอบนะครับ”
“หมายความว่าไงคะ” เอี้ยวหน้ามองคนตัวโต คิ้วโก่งสวยขมวดเข้าหากันเชิงงุนงง
“ขออีกรอบได้ไหม”
“พี่อาทิตย์!!” ลลินถึงกับอึ้งในถ้อยคำของอาทิตย์ คาดไม่ถึงผู้ชายสุภาพแบบเขา พอเป็นเรื่องเซ็กซ์ดันกลายเป็นอีกคนไปเลย
“นะครับ” กะพริบตาปริบ ๆ หวังทำให้เธอใจอ่อน
“เชอะ! อย่าพูดแบบนี้กับหนูด้วยใบหน้าหล่อ ๆ นี้ได้ไหมคะ” เธอย่นจมูกใส่เขาอย่างหมั่นไส้
“แล้วอนุญาตให้พี่ทำต่อไหมครับ”
“อีกแค่ครั้งเดียวนะคะ หนูเริ่มง่วงแล้ว”
“ครับ”
นับจากนั้นบทรักระหว่างเขาและเธอเริ่มใหม่อีกครั้ง
“ฮึก คุณแคสเตอร์” เธอเงยหน้ามองเขาอย่างตกตะลึงรู้สึกปวดใจเหลือเกินกับถ้อยคำนั้น“เลิกแกล้งลลินสักทีเถอะ” ฮันนี่พูดแทรกบทสนทนาระหว่างเขากับลลิน ก่อนเดินมาหยุดข้างกายชายหนุ่ม “เช็ดหน้าก่อนสิคะ” ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้แก่ลลิน“นี่มันเรื่องอะไรกัน” ปรายตามองคนตรงหน้าสลับกันไปมาอย่างงุนงง คำพูดของฮันนี่เมื่อสักครู่ทำให้ลลินสับสนไม่น้อย“เรื่องลูกของคุณ ฉันไม่ต้องการหรอกค่ะ เพราะ…” ว่าแล้ว ก้มหน้ามองท้องแบนราบของตัวเองพร้อมกับเอื้อมมือลูบอย่างแผ่วเบาท่าทางกับคำพูดของฮันนี่ทำให้ลลินเดาได้ทันที เธอชำเลืองมองแคสเตอร์อย่างเจ็บปวดราวกับถูกเข็มนับหมื่นเล่มทิ่มแทงหัวใจอย่างถี่รัว ก่อนก้มหน้างุดอย่างเสียใจพร้อมน้ำตาไหลรินต่อเนื่องไม่ขาดสาย“เด็กในท้องฉันไม่ใช่ลูกของแคสเตอร์หรอก”“หมายความว่าไง” ลลินชะงักกับคำพูดต่อมาของฮันนี่ ก่อนถามขึ้นอย่างต้องการคำอธิบายเพิ่มเติม“ฉันไม่ได้ท้องกับแคสเตอร์ ฉันแต่งงานแล้ว” ฮันนี่ยกแขนข้างซ้ายขึ้นเพื่อต้องการโชว์แหวนเพชรตรงนิ้วนางข้างซ้ายให้ลลินดู จากนั้นต่อสายหาใครคนหนึ่ง “ที่รักคะ มานี้หน่อยสิ”หลังจากฮันนี่วางสายเพียงไม่นาน ประตูห้องถูกเปิดออกเผยให้เห็นชายหนุ่มลูกคร
ช่วงเวลาที่ผู้คนต่างพากันหลับใหลยังคงมีแคสเตอร์กำลังวุ่นวายกับงานด่วนตรงหน้า เขาพยายามทำอย่างรวดเร็วเพื่อจะไปเจอลลิน กว่าจะสะสางงานเสร็จเรียบร้อยก็เกือบเที่ยงคืน“ดึกขนาดนี้แล้วเหรอ” ชายหนุ่มบิดขี้เกียจไปมา ไม่รอช้าลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและตรงไปห้องนอนของลลินแคสเตอร์เอื้อมมือจับลูกบิดพร้อมผลักประตูเข้าข้างใน ก่อนสายตาคมกริบจะเหลือบเห็นหญิงสาวหลับปุ๋ยอย่างน่าเอ็นดู โดยแสงสลัวจากโคมไฟบนเตียงข้างเตียงส่องหน้าหวานเท้าใหญ่ก้าวเดินไปนั่งข้างเตียงพลางนั่งลงข้างกายคนหลับ นิ้วแกร่งลูบไล้พวงแก้มขาวใสแผ่วเบา เขาโน้มหน้าหล่อเหลาจุมพิตหน้าผากกลมกลึงและเลื่อนมายังริมฝีปากอวบอิ่ม“พี่อาทิตย์” คนตัวเล็กปรือตาขึ้นด้วยอาการงัวเงีย“นอนก่อนเถอะ ไว้ค่อยคุยพรุ่งนี้” ไม่พูดเปล่า ทาบริมฝีปากหยักลงบนแก้มนุ่มนิ่ม วินาทีถัดมาลลินก็เข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้งอย่างง่ายดายด้วยอาการง่วงสุดฤทธิ์หลังจากแม่ของลูกหลับสนิทไปครู่หนึ่ง แคสเตอร์จึงไปล้มตัวลงนอนซ้อนแผ่นหลังเล็ก ยกแขนแกร่งโอบกอดคนตัวเล็กพร้อมหย่อนเปลือกตาลง“อื้อ” ลลินสะดุ้งตื่นในช่วงเวลาของตีสามเพราะอยากเข้าห้องน้ำ ก่อนรู้สึกหนักช่วงเอว เมื่อหันหน้าไปมองก็ต
“อรุณสวัสดิ์ครับ”“คุณ” คนกำลังจะออกไปจากห้องนอนเพื่อไปรับประทานอาหารเช้าเป็นอันหยุดชะงัก เมื่อเปิดประตูออกมาเจอเขาพร้อมกับคำทักทายที่แปลกจากเดิม“หิวยังครับ พี่ให้คนเตรียมอาหารให้แล้ว”“พี่เหรอ” เสียงหวานพึมพำอย่างแผ่วเบากับสรรพนามแทนตนของอีกคน เธอรู้สึกสับสบเหลือเกินว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่ ทำไมแคสเตอร์ถึงดูเปลี่ยนไปมากขนาดนี้เหมือนกับคนเดิมของเธอในอดีต“ลลินครับ”“คะ”“ไปกินข้าวกันเถอะ”“อืม”“เดี๋ยวก่อนครับ” แคสเตอร์เอื้อมมือหมายจะปัดเส้นผมปรกหน้าหวานไปทัดใบหูขาวสะอาด ทว่าลลินปัดแขนแกร่งออกห่าง“จะทำอะไรคะ” หญิงสาวถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างเว้นระยะห่างกับเขา“พี่เห็นว่าผมมันบังหน้า เลยจะช่วยเอาออกให้”“ไม่เป็นไรค่ะ ลลินจัดการเองได้” ไม่เข้าใจจริง ๆ เขาต้องการอะไรกันแน่ถึงได้ปฏิบัติตัวกับเธอเช่นนี้หญิงสาวชำเลืองมองหน้าหล่อเหลาอย่างจับสังเกต เขาไม่ได้แสดงพิรุธออกมาให้เห็น นอกจากส่งยิ้มหวานมายังเธอ รอยยิ้มนั้นของเขาเหมือนที่เธอเคยได้รับเมื่อสามปีก่อน แค่ได้เห็นก็ใจอ่อนยวบ“ไปกันเถอะ ลูกคงหิวแย่แล้ว” มือใหญ่ลูบหน้าท้องนูนด้วยความนุ่มนวล จากนั้นประคองลลินไปยังห้องอาหารเมื่อทั้งคู่
ณ สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง หญิงสาวที่นั่งเล่นใต้ต้นไม้ใหญ่กำลังชมวิวแม่น้ำเบื้องหน้าอย่างผ่อนคลาย โดยไม่อาจล่วงรู้สักนิดขณะนี้สายตาคมกริบของแคสเตอร์กำลังมองเธออยู่เวลาล่วงเลยผ่านไปเกือบชั่วโมง ลลินแหงนหน้ามองดูท้องฟ้าที่ดวงตะวันใกล้ลับขอบฟ้าเต็มที“ใกล้ค่ำแล้วเหรอ” ว่าพลางพยุงกายลุกขึ้นเต็มความสูงก่อนชะงักเมื่อเจอกับแคสเตอร์ซึ่งไม่รู้โผล่มาจากไหน“กลับกันเถอะ”“อืม” ลลินตอบรับสั้น ๆ ในลำคอ เธอไม่อยากขัดขืนเขามากสักเท่าไรเพราะเห็นว่าใกล้ค่ำเต็มที หากกลับเองคนเดียวก็กลัวจะเกิดอันตราย“จะทำอะไรคะ” อยู่ ๆ อีกคนเดินมาประชิดตัวทำเอาลลินตกใจไม่น้อย“ช่วยประคองไง”“ไม่เป็นไรค่ะ ลลินเดินเองได้”“หรือจะให้อุ้ม” ถ้อยคำจากปากของเขา สร้างความงุนงงแก่เธอยิ่งนักเพราะคาดไม่ถึงแคสเตอร์จะตอบกลับมาเช่นนั้น หากเป็นช่วงปกติจะต้องตำหนิเธอแน่นอน“ไม่ต้องค่ะ ลลินเดินเองได้” เธอถอยหลังออกห่างคนตัวโตหนึ่งก้าวพลางมองดูเขาอย่างไม่เข้าใจ“งั้นก็ค่อย ๆ เดินนะ” ไม่พูดเปล่า แคสเตอร์เข้าไปใกล้คนตัวเล็กพร้อมกับยกแขนแกร่งโอบเอวหญิงสาว สัมผัสของชายหนุ่มทำเอาใจดวงน้อยเต้นตึกตักอย่างรู้สึกดีต่อการกระทำนั้น‘อย่าหวั่นไหวนะลลิน
หญิงสาวรูปร่างอุ้ยอ้าย ท้องแก่ใกล้คลอดเต็มทีกำลังก้าวเดินไปตรงหน้าเพื่อต้องการไปยังสถานที่หนึ่ง ก่อนหยุดชะงักเมื่อคนตัวโตเดินมาขวางทาง“จะไปไหน” ปรายตามองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า สวมใส่ชุดคลุมท้องสีหวานยาวเหนือเข่า“ยุ่งอะไรด้วยคะ” เอ่ยตอบด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง โดยไม่เกรงกลัวท่าทางของแคสเตอร์“ที่ฉันถามเพราะกลัวว่าเธอจะทำให้ลูกตกอยู่ในอันตราย”“ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ต่อให้ลลินต้องตายลูกก็ต้องปลอดภัย” คำตอบเสียงดังฟังชัดของหญิงสาวทำเอาแคสเตอร์ถึงกับพูดไม่ออก“ขอตัวก่อนนะคะ”“นี่เธอ”ครืด! เสียงข้อความในโทรศัพท์ดังขึ้น ทำให้ชายหนุ่มกำลังจะวิ่งตามหลังของลลินหยุดชะงัก ก่อนขมวดคิ้วเข้มอย่างฉงนกับสิ่งที่ได้อ่าน จากนั้นไม่รอช้ารีบออกจากบ้านเพื่อตรงไปยังที่หมายรถคันหรูแล่นจอดยังร้านอาหารแห่งหนึ่ง แคสเตอร์เปิดประตูลงจากรถอย่างไวและเข้าข้างในเพื่อไปพบใครคนหนึ่ง ที่เป็นคนนัดหมายเขาออกมา“เธอนั่นเอง นึกว่าใคร” มองดูคนตรงหน้าอย่างคาดไม่ถึง เพราะไม่คิดว่าข้อความปริศนาถูกส่งเข้าในโทรศัพท์ของเขาจะมาจากต้นเตยเพื่อนสนิทของลลิน“สวัสดีค่ะพี่อาทิตย์ เอ๊ะ…หรือคุณแคสเตอร์ดีล่ะคะ”“มีอะไร” ถามเสียงเย็น“นั่งก่อนสิ
หลายเดือนต่อมา หลังจากเหตุการณ์ที่ลลินเข้าโรงพยาบาล ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาห่างเหินเหมือนเดิม หนำซ้ำแคสเตอร์ยังชอบพูดจาทำร้ายจิตใจหญิงสาวไม่เปลี่ยนแม้ลลินเริ่มชินกับการกระทำและถ้อยคำของเขา แต่บ่อยครั้งก็ยังแอบร้องไห้คนเดียวเงียบ ๆ เสมอ“วันนี้อากาศดีจัง ออกไปเดินเล่นข้างนอกหน่อย” คนตัวเล็กบนเตียงขนาดคิงไซซ์ภายในห้องกว้างใหญ่ ปรายตามองวิวข้างนอกหน้าต่างก่อนก้มหน้ามองท้องนูนพลางลูบเบา ๆ ด้วยความรักเปี่ยมล้นหญิงสาวขยับตัวลงจากเตียงอย่างทุลักทุเลพลางระวังไม่ให้กระทบถึงลูกน้อยในครรภ์ ย่างกรายออกจากห้องและค่อย ๆ ก้าวเท้าลงบันไดอย่างเชื่องช้า ก่อนชะงักเมื่อเจอกับฮันนี่ซึ่งตั้งแต่ย้ายมาอยู่บ้านแคสเตอร์ นี่เป็นครั้งแรกที่เจอกัน“สวัสดีค่ะ สบายดีนะคะ” ฮันนี่เป็นฝ่ายทักทายลลินก่อน“อืม” ลลินไม่อยากเสวนามากนัก ตอบเพียงสั้น ๆ เธอหมุนตัวเตรียมเดินจากไป ก่อนชะงักกับเสียงของคนข้างหลังดังกระทบโสตประสาท“อีกเดือนเดียวก็จะคลอดแล้วใช่ไหมคะ ดีใจจังจะได้เห็นหน้าลูกแล้ว”คำพูดของฮันนี่ทำเอาลลินถึงกับเดือด ก่อนหญิงสาวจะกำมือเข้าหากันแน่นเพื่อพยายามระงับโทสะ“คุณคงไม่รังเกียจสินะคะ”“รังเกียจทำไมล่ะคะ
“อื้อ” ในยามเช้าแสนสดใส ลลินปรือตาขึ้นช้า ๆ ขณะกำลังพลิกตัวไปอีกด้านก็รับรู้ถึงของหนักบริเวณเอวคอดกิ่ว เมื่อก้มหน้ามองพบเข้ากับท่อนแขนแกร่งของอาทิตย์ลลินพยายามยกแขนกำยำออกจากเอวให้เบาที่สุด เพราะไม่อยากรบกวนการนอนหลับของเขา เธอลุกขึ้นนั่งในท่าชันเข่าพลางซบหน้าจิ้มลิ้มกับหัวเข่ามน แล้วทบทวนเรื่องรา
ปากนุ่มดูดเลียเอ็นร้อนอุ่นพร้อมใช้มือบางขยับขึ้นลงตามจังหวะ ทำเอาอีกคนร้องครางลั่นห้องอย่างสุขใจกับการกระทำของภรรยาสาว“อื้อ ลลิน…พี่เสียวเหลือเกิน” อาทิตย์เอื้อมมือไปจับหัวเล็กพร้อมขยับมือขึ้นลงตามการกระทำของหญิงสาวด้วยความเสียวสยิวหญิงสาวยังคงสนุกกับการปรนเปรออาทิตย์ เธอเหลือบมองสีหน้าคนตัวโตแวบ
ท่ามกลางบรรยากาศยามค่ำคืน ณ ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่งบนดาดฟ้า สามารถมองเห็นตึกเรียงตัวสวย ประดับประดาด้วยไฟระยิบระยับ นอกจากนี้ยังทำให้เห็นวิวแม่น้ำเจ้าพระยาในเวลากลางคืนอย่างชัดเจนอาหารมากมายถูกนำมาเสิร์ฟตรงหน้าของลลินและอาทิตย์ ทว่าหญิงสาวไม่ได้สนใจมันสักนิด เธอเอาแต่หันหน้ามองวิวข้างกายราวกับใจไม่อ
นับจากพ้นงานวิวาห์กระทั่งถึงตอนนี้ผ่านมาแล้วหนึ่งเดือน ความสัมพันธ์ระหว่างลลินกับอาทิตย์ยังคงหวานชื่นเหมือนเดิม ชายหนุ่มดูแลเอาใจใส่เธอเป็นอย่างดี ไม่ขาดตกบกพร่องไม่ว่าเธอปรารถนาสิ่งใด อีกคนก็จัดหามาให้ตลอด ไม่เคยบ่นสักนิด หนำซ้ำวันไหนที่เธอมีเรียน เขาก็จะไปรับไปส่งเป็นประจำ“ลลินครับ”“คะ” คนกำลั







![บ่วงรักรอยบาป [NC-20+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)