ตอนที่ 6 เลื่อนตำแหน่ง (1)

กว่าสัปดาห์ที่สนต้องรักษาตัวเองจากการถูกลอบทำร้าย เหตุการณ์วันนั้นยิ่งทำให้เฮียชนระวังตัวเพิ่มมากขึ้น แต่มันก็ทำให้ตรัยคุณได้เข้ามาใกล้ชิดเฮียชนมากขึ้นด้วยเช่นกัน แม้ว่าจะยังไม่ได้รับความไว้วางใจเท่าใดนัก แต่นี่ก็ถือว่าเป็นสัญญาณที่ดีคืบหน้ากว่าเมื่อสองเดือนก่อนที่เข้าไม่ถึงตัวพิสุทธิ์ชนเลยด้วยซ้ำไป ตรัยคุณคิดหาวิธีที่จะเข้าใกล้เจ้านายมากขึ้น หากเขาเป็นสาวสวยทรงโตก็คงไม่ยากนัก แต่นี่ผู้ชายแมน ๆ กล้ามโตอกแน่น คิดแล้วก็ต้องกุมขมับ

พิสุทธิ์ชนเคยแต่งงานมาแล้วครั้งหนึ่ง หากแต่ตอนนี้ครองตัวเป็นโสดอยู่ในโหมดพ่อม่ายลูกติดที่หล่อและรวย ขายหวย คุมวิน ปล่อยดอก เรียกได้ว่าถูกกฎหมายก็แค่พกบัตรประชาชน เพราะเป็นคนไทยมีใบนะครับแค่นั้น นงนุช ภรรยาของเขาเสียไปตั้งแต่ให้กำเนิดกุนเชียงด้วยภาวะตกเลือด ทั้งนงนุชเองก็มีร่างกายอ่อนแอเป็นทุนเดิมทำให้เธอไม่ได้มีโอกาสได้เห็นลูกเติบโตในวันนี้ ตรัยคุณเฝ้ามองมาเกือบสามเดือน หากมองแค่ความเป็นพ่อพิสุทธิ์ชนก็ถือว่าเป็นพ่อที่ดีคนหนึ่ง แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่จะนำมาหักล้างความผิดที่เขาได้ก่อเอาไว้

“คืนวันศุกร์นี้เตรียมส่งสินค้า แล้วก็อย่าให้อัดกันมากตายมาจะยุ่ง เจ้าหน้าที่มันยิ่งจ้องอยู่” เฮียชนเอ่ยบอกหมีและยักษ์คนสนิท โดยที่ไม่รู้ว่ามีใครคนหนึ่งแอบฟังอยู่

“ต้องหาทางติดต่อจ่าบ๊วย” นี่คงเป็นการนัดขนคนเข้าเมืองผิดกฎหมายอย่างที่สืบทราบมาก่อนหน้า ครั้งนี้ตรัยคุณต้องหาทางแจ้งไปยังหน่วย เพื่อให้สกัดจับขบวนการลักลอบขนคนเข้าเมืองอย่างผิดกฎหมายของเฮียชนให้ได้ เขาจะแฝงตัวเพื่อบ่อนทำลายธุรกิจและเครือข่ายของพิสุทธิ์ชนไปจนกว่าจะหมดสิ้น

“อาตรัย อาตรัยมาทำอะไรตรงนี้คะ” กุนเชียง เด็กหญิงวัยห้าขวบเขย่ามือของตรัยคุณเบา ๆ หลายวันที่ผ่านมาเป็นตรัยคุณที่ไปรับเธอจากโรงเรียนทำให้เด็กน้อยเริ่มคุ้นเคยกับสายลับหนุ่มและไว้ใจมากขึ้น

“กุนเชียง เอ่อออ อามาหากุนเชียงครับ”

เด็กหญิงยิ้มกว้างกระโดดปรบมือด้วยความดีใจ ในที่สุดเธอก็จะได้มีเพื่อนเล่น ไม่ต้องเล่นกับตุ๊กตาที่โต้ตอบเธอไม่ได้อีกต่อไป

“ไปค่ะ ไปเล่นหม้อข้าวหม้อแกงกัน” กุนเชียงจับมือของตรัยคุณให้เดินตามไป ห้องของเล่นของเด็กหญิงเต็มไปด้วยข้าวของมากมาย เรียกได้ว่ามีของเล่นแทบทุกประเภท จนตรัยคุณนึกสงสัยว่าร้านขายของเล่นมาตั้งอยู่ในบ้านของเฮียชนหรืออย่างไร หรือเพราะเงินที่ได้มาง่ายดายด้วยธุรกิจผิดกฎหมายต่าง ๆ ทำให้เขาสามารถฟุ่มเฟือยได้มากขนาดนี้

“นี่ของกุนเชียงหมดเลยเหรอ”

“ใช่ค่ะ ป๊าซื้อให้หนูหมดนี่เลย อาตรัยชอบไหมคะ”

“ครับ ชอบครับ” ตรัยคุณยิ้มให้กุนเชียง อย่างไรเสียเด็กน้อยที่ยังบริสุทธิ์ไร้เดียงสาก็ไม่ได้มีส่วนรู้เห็นในการกระทำของคนเป็นพ่อ เขาต้องแยกแยะให้ได้ ไม่ควรเอาความผิดของพิสุทธิ์ชนไปลงที่เด็กที่ไม่รู้เรื่องอะไรด้วย

“ชอบป๊าไหมคะ”

“หะ?” ถ้าบอกว่าเกลียดเด็กน้อยคงเสียใจมากแน่ ๆ

“ทุกคนชอบป๊า อาตรัยชอบไหมคะ ป๊าหนูใจดีนะ คุณครูที่โรงเรียนก็ชอบ”

ข้อดีคือหน้าตาหล่อเหลา ฐานะดีมีเงิน ไม่มีเมีย แต่ข้อเสียคือความประพฤติติดลบ ตรัยคุณส่ายหน้าเบา ๆ เรียกสติตัวเอง แล้วทำไมต้องฟุ้งซ่านไปกับคำของเด็กน้อย

“ไหนกุนเชียงขายอะไร ขออาตรัยซื้อหน่อย” เขารีบเปลี่ยนเรื่องไป

“ไอติมค่ะ แท่งละ 10 บาท คุณลูกค้ารับกี่แท่งดีคะ” กุนเชียงเข้าสู่โหมดแม่ค้าตัวน้อยในทันที เสียงเจื้อยแจ้วและเสียงหัวเราะสดใสของเด็กหญิงกับลูกค้าสายลับดังออกไปนอกห้อง ทำให้พิสุทธิ์ชนที่เดินผ่านมาต้องหยุดให้ความสนใจ นานแล้วที่ไม่ได้ยินเสียงหัวเราะของลูกสาว เขาเดินมาหยุดที่หน้าประตูแล้วมองผ่านช่องว่างประตูที่ปิดไม่สนิท เสียงหัวเราะของลูกสาวทำให้คนเป็นพ่อยิ้มกว้าง ทว่าสายตาของผู้ชายตัวตึงดันไปสะดุดกับรอยยิ้มของตรัยคุณ รอยยิ้มสดใสและเสียงหัวเราะของคนที่หันหน้ามาทางเขาและกำลังโน้มตัวก้มลงจนคอเสื้อเชิ้ตสีขาวนั้นตกห้อยลง แผ่นอกขาวพาให้หัวใจเฮียชนเต้นผิดจังหวะ ยิ่งริมฝีปากสีชมพูระเรื่อของตรัยคุณมันทำให้หัวใจไม่รักดีอยากจะลอยออกไป

“สเปกเฮียเลย ผิวขาว ตาโต ปากชมพู” หมีหันไปบอกยักษ์

“ตุ๊กตาตัวที่อยู่บนชั้นเหรอ” ยักษ์ผู้สายตายาวไกลมองทะลุผ่านตรัยคุณไปเห็นตุ๊กตาบาร์บี้ที่เรียงกันอยู่นับสิบตัว ทำให้หมีต้องหันมองคู่หูแล้วถอนหายใจออกเฮือกใหญ่

“อะไรของพวกมึง...ไม่ได้ กูต้องเป็นคนมีอารยธรรม เหมือนที่โค้ชไลฟ์เขาบอก เวลาพูดต้องขึ้นด้วยคุณลงท้ายด้วยครับ...เอาใหม่”

เจ้านายยืดตัวตรงขยับชุดสูทของตัวเองให้เข้าที่ กระแอมเบา ๆ เพื่อเคลียร์ลำคอและเป็นการลดความประหม่าในสิ่งที่จะทำต่อไป

“พวกคุณมึง พูดห่าอะไรออกมาครับ”

“ไลฟ์โค้ชบอกแบบนี้จริง ๆ เหรอครับเฮีย ผมว่ามันแปลก ๆ” ยักษ์เกาหัวแกรก นอกจากจะเป็นคนทวงหนี้นอกระบบที่มีการศึกษา แล้วยังต้องฟังไลฟ์โค้ชสร้างแรงบันดาลใจ ก็เพราะไลฟ์โค้ชนี่แหละพวกเขาถึงต้องไปทวงหนี้ด้วยชุดสูท และถูกร้องเรียนหากพูดจากับลูกหนี้ไม่สุภาพ

คุณไอ้เหี้ย งวดที่แล้วไม่จ่าย คิดจะเบี้ยวเหรอครับ ไม่อยากหายใจต่อแล้วใช่ไหมมึงอะครับ

“ไลฟ์โค้ชบอกว่าไงก็ตามนั้น” เฮียชนขยับสูทของตัวเองอีกครั้งก่อนจะยกมือขึ้นเสยผมและจัดแต่งให้ตัวเองดูดีแม้ไม่มีกระจก เพราะเขาเชื่อในตัวเองมาเสมอ

“ป๊าคะ อาตรัยเล่นเป็นเพื่อนหนู” กุนเชียงเอ่ยเจื้อยแจ้วด้วยความดีใจ ไม่บ่อยครั้งนักที่เด็กหญิงจะเล่นสนุกจนได้ยินเสียงดังออกไปถึงข้างนอก การได้เห็นลูกมีความสุขพ่ออย่างเขาก็ยินดี สายตาเจ้านายจับจ้องใบหน้าของตรัยคุณ คำว่าสวยผุดพรายขึ้นในหัวทั้งที่มันไม่ควรจะเป็นคำนี้

“เฮียมองหน้าผมทำไมครับ”

“เออ...ใช้ครีมไร”