บทที่ 3

แก้วตาเดินโมโหออกมานอกร้านที่นัดไว้กับเพื่อนก่อนเวลาอันควร ใบหน้ามุ่ยอย่างไม่เก็บอาการใดๆทั้งสิ้น เดินไม่สนใจใครทั้งนั้นว่าจะมองหรือไม่มองตนเอง แต่แล้วขาที่จ้ำเอาๆก็ต้องหยุดชะงักลง เมื่อกระเพาะส่งเสียงครวญครางอย่างบ้าคลั่ง เพื่อประท้วงเจ้าของร่างกายที่ไม่ยอมให้มีอะไรตกถึงท้องตั้งแต่บ่ายจวบจนถึงตอนนี้ นาฬิกาข้อมือที่ยกขึ้นดูบอกว่าตอนนี้เป็นเวลาเกือบๆหนึ่งทุ่มแล้ว

“เฮ้อ! แทนที่จะได้กินของอร่อยๆจากร้านนั้น เพราะยัยนั่นคนเดียวเลยที่ทำให้อดกินและอดคุยกับเพื่อน แล้วทีนี้จะหาอะไรกินเพื่อประทังชีวิตในตอนนี้ดีล่ะเนี่ย” แก้วตาบ่นกับตัวเอง พลางมองซ้ายแลขวาเพื่อหาร้านอะไรสักร้านเพื่อที่จะฝากท้อง เพราะความหิวเริ่มโจมตีขึ้นอย่างต่อเนื่องแล้ว

สะพานลอยที่มีคนเดินอย่างพลุกพล่าน ทำให้แก้วตาไม่ลังเลที่จะใช้ข้ามไปยังฝั่งตรงข้าม สองขารีบก้าวจนในที่สุดก็เดินมาถึงร้านก๋วยเตี๋ยวข้างทางที่มีคนนั่งจนเต็มเกือบหมด ดีที่ว่ายังพอมีเหลืออยู่อีกหนึ่งโต๊ะให้คนหิวจนตาลายอย่างเธอได้นั่ง รอไม่นานก็มีคนมารับออเดอร์ ระหว่างรอก๋วยเตี๋ยวก็ดื่มน้ำเปล่าแก้หิวไปพลางๆ เล่นโทรศัพท์บ้างเพื่อที่จะได้ไม่ต้องสนใจใคร

“ทำไมคนเยอะงี้วะ” อันเดรสเอ่ยอย่างหัวเสียเมื่อมองเห็นคนนั่งกันเต็มทุกโต๊ะ

“เปลี่ยนร้านไหมครับบอส ผมว่าร้านอื่นคนคงไม่เยอะแบบนี้หรอกครับ”

“ไม่เปลี่ยนโว้ย! นั่นไงมีคนลุกแล้ว แกสองคนรีบไปสิวะ เดี๋ยวคนอื่นก็มาแย่งโต๊ะหรอก ฉันไม่อยากรอนาน หิว!” อันเดรสชี้ไปยังโต๊ะที่อยู่ใกล้กับรถเข็นของร้าน เจมส์กับเชสเลยรีบใช้ความยาวของช่วงขาถลาเข้าไปจับจอง

ระหว่างที่กำลังเดินไปยังโต๊ะที่ลูกน้องช่วงชิงมาได้ สายตาของอันเดรสก็ปะทะเข้ากับนัยน์ตากลมโตของสาวน้อยนางหนึ่ง ซึ่งเขาจำได้ว่าครั้งหนึ่งเคยเจอกันที่หัวหิน และล่าสุดเมื่อราวสิบห้าสิบนาทีที่แล้วเห็นจะได้ อะไรมันจะบังเอิญขนาดนี้ก็ไม่รู้ เป็นไปตามคาดสาวเจ้าเป็นฝ่ายหลบสายตาของเขาก่อน จะด้วยความหิวหรือจำเขาได้ก็ไม่อาจจะคาดเดาได้

“บอสครับนั่นน้องคนที่ไปร้านเดียวกับเรานี่ครับ จะว่าไปแล้วโลกมันก็กลมนะครับเนี่ย” เชสพูดกับเจ้านายพลางพยักเพยิดไปทางโต๊ะที่อยู่เยื้องๆกับพวกเขา

“อืม ฉันเห็นแล้ว” อันเดรสตอบเพียงสั้นๆ ไม่ได้แสดงความคิดเห็นเรื่องโลกกลมอะไรนั่นด้วย แม้ตัวเขาเองจะคิดอย่างนั้นเช่นกันก็ตาม

“ผมสั่งให้แล้วนะครับบอส เมนูเดิมแบบที่บอสชอบทาน บะหมี่น้ำพิเศษเส้นและเครื่อง” เจมส์บอกเจ้านายที่ตอนนี้เอาแต่สนใจโทรศัพท์เครื่องหรู ปกติเวลาเลิกงานดึกๆพวกเขาก็มักจะฝากท้องไว้กับร้านอาหารข้างทางเป็นประจำ เจ้านายเขาไม่ได้กินหรูทุกมื้อ ออกจะทานง่ายอยู่ง่ายเสียด้วยซ้ำ

“อืม ขอบใจเจมส์” อันเดรสพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ ความจริงในมือถือมันก็ไม่ได้มีอะไรน่าสนใจจนถึงขนาดดึงสายตาให้จดจ่ออยู่ได้นาน แต่ก็ไม่รู้อีกเหมือนกันว่าทำไมตามันคอยจะเหลือบมองไปที่โต๊ะนั้นอยู่เรื่อย

แก้วตาอิ่มแปล้กับก๋วยเตี๋ยวสองชาม พอดื่มน้ำเสร็จเรียบร้อยก็เรียกคิดเงินทันที ได้เงินทอนปุ๊บก็ตรงดิ่งออกจากร้านปั๊บ เพราะไม่อยากจะเผชิญหน้ากับคนที่เธอเคยจับจ้องเขาจนถูกจับได้อีก ไม่รู้ว่าตอนสบตากันที่ร้านก๋วยเตี๋ยวเขาจะจำได้ไหม ได้แต่ภาวนาขอให้เขาจำไม่ได้ โลกจะกลมอะไรขนาดนี้ก็ไม่รู้ ร้านข้างทางธรรมดาแท้ๆ คนดูดีมีอันจะกินอย่างเขาไม่น่าจะมานั่งกินร้านเดียวกับเธอได้ แถมยังบังเอิ๊ญเอิญสบตากันอีก หวังว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายนะที่จะต้องมาเจอความอายที่ได้ทำไว้เมื่อครั้งอดีต