Masuk"พูดอะไร?" "คือ...หมายถึงถ้าพี่ไปมีอะไรกับคนอื่นน่านจะเลิกทำแบบนี้กับพี่ใช่ไหม" ความคิดของเธอๆ คิดว่าถ้าเธอไปมีอะไรกับผู้ชายคนอื่นแล้วน่านฟ้าคงเลิกทำแบบนี้กับเธอ "ว่าไงนะ!!" "คือ" "อยากมีผัวว่างั้น"
Lihat lebih banyakพาฝัน....."พูดเหมือนฝันแพ้งั้นแล่ะ น่านนี่ไงที่แพ้ท้องแทนฝันตลอด""ก็น่านบอกน่านรักฝันน่านก็ต้องยอมแพ้ท้องแทนฝันสิ" ใช่ค่ะเพราะคนที่แพ้ท้องแทนเธอก็คือน่านฟ้า"ค๊าบบบผม ยอมค๊าบบ""พี่ยินดีด้วยนะฝัน น่านฟ้าที่สุดท้ายก็ยอมจัดงานแต่งงานสักที""ขอบคุณค่ะพี่ภูเพราะงานแต่งพี่ภูฝันเลยอยากมีงานแต่งงานของตัวเองบ้าง^^" เธอยิ้มให้กับพี่ภูเราสองคนยิ้มให้แก่กันซึ่งตอนนี้สายตาที่พี่ภูมองมาที่เธอมันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป จะมีก็แค่เพียงแววตาของพี่ชายที่มองน้องสาวเท่านั้นซึ่งเธอก็พอใจที่มันเป็นแบบนี้เพราะแววตาแบบนั้นมันควรจะเป็นแววตาที่พี่ภูใช้มองเมลมากกว่าที่จะใช้มองเธอเหมือนดั่งเช่นที่ผ่านมา พอพี่ภูกับเมลเดินเข้าไปในงานสักพักไม่นานไผ่กับมินนี่ก็เดินเข้ามาในงานพร้อมกับน้องแผ่นดินลูกชายที่วันนี้แต่งตัวหล่อมาเลยค่ะ"สวัสดีครับเอ่อน้องโฟมอยู่ไหนแล้วครับ" คือพอมาถึงก็ถามหาลูกสาวคนเล็กของเธอเลยค่ะจนน่านฟ้ามองเคือง"น้อยๆ หน่อยนะดิน มาถึงนี่ก็ถามหาลูกสาวอาเลยนะ" น่านฟ้าพูดกับแผ่นดินด้วยน้ำเสียงติดจะดุๆ"มึงจะดุลูกกูทำไมไอ้น่านฟ้าลูกชายกูก็แค่ถามหาน้องโฟม""อ้อ มึงคงไม่รู้ใช่ไหมว่าลูกชายมึงมาหอมแก้มลูกกู"
น่านฟ้า...."แง๊ แง๊ แง๊ ฮืออออ ปะป๊าาา ฮึก ฮึก ""น้องโฟมหนูเป็นอะไรคะลูกหนูร้องไห้ทำไมคะบอกปะป๊าซิคะ"เขารีบอุ้มน้องโฟมขึ้นมากอดและปลอบโยนลูบหลังเพื่อให้แกหยุดร้องซึ่งเขาเองก็ยังไม่รู้สาเหตุที่น้องโฟมร้องไห้"พี่ดิน ฮึก ฮึก หอมแจ้มน้องโฟมค่ะ ปะป๊า ฮือออ ฮึก ฮึก ฮืออออ" ลูกสาวตัวน้อยฟ้องเสร็จก็ร้องต่อไม่หยุดพี่ดินก็คือแผ่นดินลูกชายวัยสามขวบครึ่งของมินนี่กับไอ้ไผ่...นี่บังอาจมาหอมแก้มลูกสาวสุดรักสุดหวงของเขาได้ยังไงกันรู้ทั้งรู้ว่าเขาหวงลูกสาวคนเล็กมากขนาดไหน ไม่ได้การละเขาต้องไปจัดการมัน....อืมมจะจัดการเด็กคงไม่ได้ต้องจัดการพ่อมันนั่นแล่ะที่ไม่รู้จักสั่งสอนลูกชายตัวเองว่าไม่ควรมาหอมแก้มลูกคนอื่นแบบนี้!!!"มันเกิดอะไรขึ้นคะน้องเมย์บอกน้าฝันสิคะลูก" พาฝันถามน้องเมย์"คือแผ่นดินเค้าบอกว่าแก้มน้องโฟมนุ่มเหมือนซาลาเปาค่ะก็เลยหอมแก้มน้อง" น้องเมย์เล่าเหตุการณ์ให้เขาฟังมันทำให้เขาพูดอะไรไม่ออก"ฮืออออ พี่ดินบอกว่าแจ้มน้องเหมือนซาลาเปา แง๊ๆๆๆ น้องไม่ยอม ฮือออ น้องไม่ชอบซาลาเปา ฮือออ ฮือออ""โอ๋ โอ๋ ไม่ร้องนะครับคนสวยของปะป๊า โอ๋ โอ๋"ในขณะที่เขากำลังปลอบน้องโฟมแผ่นดินก็วิ่งมาที่โต๊ะแล้วก็เง
พาฝัน...."ขอบคุณค่ะ" เมลส่งยิ้มให้เธอก่อนจะกลับไปทำหน้าตึงเหมือนเดิม คือเธอรู้ค่ะว่างานแต่งครั้งนี้ทั้งคู่ไม่ได้อยากให้มันเกิดขึ้นแต่เป็นเพราะน้องเมย์ที่อยากให้พ่อกับแม่แต่งงานกันซึ่งเธอก็คิดว่าดีทำเพื่อลูกเพื่อน้องเมย์แกจะได้มีความสุขซึ่งเธอเองก็รู้ว่าเมลน่ะรักพี่ภูผามากแต่พี่ภูผาเธอไม่แน่ใจว่าจะคิดยังไง แต่เธอเชื่อว่าอีกหน่อยเมลจะทำให้พี่ภูผารักได้ถ้าได้อยู่ใกล้ชิดกันเพราะเอาจริงๆ จากที่ได้รู้จักมาเมลก็เป็นคนน่ารักคนนึงแม้จะดูเหมือนหยิ่งไม่เป็นมิตรกับใครแต่ถ้าได้ใกล้ชิดได้พูดคุยด้วยจะรู้ว่าเมลไม่ได้มีพิษมีภัยอะไรเลย และที่สำคัญที่เธออีกอย่างหนึ่งก็คือเธออยากให้พี่ภูผาตัดใจจากเธอได้แล้วเธอรู้ว่าพี่ภูผายังรักเธออยู่ด้วยสายตาที่มองมาเธอดูออกเพราะมันไม่เคยเปลี่ยนไปเลยแม้พี่ภูผาจะรู้ว่าไม่มีหวังเพราะเธอรักน่านฟ้าและน่านฟ้าก็รักเธอ ซึ่งเรื่องที่พี่ภูผาคิดยังไงกับเธอเมลก็รู้ดีค่ะแต่เมลก็ไม่เคยว่าหรือพูดอะไรถึงเรื่องนี้ที่สามารถพูดคุยเป็นมิตรกับเธอได้แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าเธอคือคนที่พี่ภูผารัก"ฝัน น่านว่าเราเข้าไปข้างในกันเถอะ ตอนนี้น่านเมื่อยแขนมากน้องโฟมไม่ยอมลงเดินเลย" น่านฟ้าที่ตอนนี้ก
น่านฟ้า....ครับเราจะไปงานแต่งไอ้ภูผากับเมลกัน เมลก็คือแม่ของน้องเมย์นั่นแล่ะ แม้ไอ้ภูผามันเคยพูดว่ามันจะไม่แต่งงานกับแม่ของลูกเพราะมันไม่ได้รักมันจะรับผิดชอบแค่น้องเมย์คนเดียว แต่ไปๆ มาๆ ผ่านมาไม่กี่ปีตอนนี้มันตัดสินใจแต่งงานกับแม่ของลูก พาฝันบอกว่าสาเหตุหลักก็คือน้องเมย์ที่ขอร้องทั้งภูผากับเมลแกบอกว่าอยากมีครอบครัวที่อบอุ่นมีพ่อแม่อยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตาเหมือนครอบครัวคนอื่นๆ โดยเฉพาะครอบครัวของเขา สืบเนื่องมาจากในช่วงวันหยุดหรือปิดเทอมน้องเมย์มักจะมาเล่นกับน้องน้ำน้องนทีที่บ้านของเขาเป็นประจำ ซึ่งเวลาที่น้องเมย์มาแกมักจะคอยมองเวลาเขากับพาฝันและเด็กๆ ทำกิจกรรมร่วมกันไม่ว่าจะทำขนมทำอาหารหรือปลูกต้นไม้ซึ่งเขากับพาฝันก็ไม่เคยคิดว่าน้องเมย์จะเห็นแล้วเก็บเอาไปคิดน้อยใจพ่อกับแม่ของตัวเองจนพักหลังๆ น้องเมย์มักจะแอบไปร้องไห้บ่อยๆ คนเดียวพอพาฝันเห็นเข้าก็เลยเข้าไปถามว่าน้องเมย์เป็นอะไรน้องเมย์ก็สารภาพว่าอยากให้พ่อกับแม่อยู่ด้วยกันกับแกเหมือนที่เขากับพาฝันอยู่ด้วยกัน พอได้ยินแบบนั้นพา่ฝันก็ร้องไห้และกอดปลอบแกหลังจากนั้นพาฝันก็เอาเรื่องนี้ไปบอกไอ้ภูผา ผ่านมาไม่กี่เดือนมันก็ส่งการ์ดเชิญงานแ