ตอนที่ 22 สิ่งสุดท้ายที่เหลืออยู่...

“โธ่...คุณลูกจัน ทำไมเรื่องราวมันถึงเลยเถิดไปได้ถึงขนาดนี้กันล่ะคะ”

นิดถึงกับถอนหายใจรู้สึกปลงตกกับสิ่งที่ตัวเองเพิ่งได้รับฟังมา และแม้ว่าจะรู้อยู่แล้วว่าทุกอย่างมันจะไม่เหมือนเดิม แต่ตนเองก็ไม่คิดว่ามันจะพังทลายได้ถึงขนาดนี้...

ความเงียบเข้าปกคลุมหลังจากที่ฉันเล่าทุกอย่างให้พี่นิดฟัง แม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่าพี่นิดจะคิดยังไง เพราะถ้าให้บอกตามตรงในเวลานี้พี่นิดก็เท่ากับว่าได้ตกงานเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่ไม่ว่าพี่นิดจะคิดยังไงจะอยู่หรือว่าจะไปจากฉัน แต่สิ่งที่ฉันตั้งใจเอาไว้เลยก็คือหลังจากที่ฉันขายพวกเครื่องประดับพวกนี้ได้เงินมาแล้วฉันจะแบ่งเงินส่วนหนึ่งให้พี่นิดไปตั้งตัวด้วย เพราะรู้สึกซึ้งใจที่นับตั้งแต่เกิดเรื่องกับครอบครัวฉันมาพี่นิดเป็นคนงานเพียงคนเดียวที่ยังยืนหยัดอยู่กับฉันมาจนถึงวินาทีนี้ ส่วนคนงานคนอื่นกลับหนีหายไปตั้งแต่วันที่มีอันธพาลมาอาละวาดที่บ้านวันนั้นแล้ว

หัวใจที่เต้นระรัวด้วยกลัวว่าพี่นิดจะชิ่งหนีไปก่อนหลังได้รับฟังความจริงก็ค่อย ๆ พลันสงบลงอย่างคนที่ปลงตกและคิดได้ เพราะถ้าหากพี่นิดคิดจะจากฉันไปมันก็เป็นสิทธิ์ของเขา

จากนั้นไม่นานรถโดยสารสาธารณะส่วนบุคคลก็พาเราสองคนมาถึงห้างหรูอันเป็นจุดหมายปลายทางที่เราตั้งใจไว้

“เขาจะรับซื้อจริง ๆ หรอคะพี่นิด”

ฉันถามย้ำพี่นิดไปอีกครั้งหลังจากที่รู้สึกสบายใจขึ้น นั่นก็เพราะเมื่อลงมาจากรถมาแล้วพี่นิดก็ยังคงอยู่กับฉันไม่ได้หนีไปไหน

“จริงค่ะ...พี่เคยได้ยินมาว่ายิ่งถ้าเรามาขายคืนร้านเดิมด้วยแล้วเขาจะรับซื้ออย่างแน่นอน เพียงแต่อาจจะไม่ได้ราคาเท่ากับตอนที่เราซื้อค่ะ”

นิดเอ่ยอธิบายด้วยใบหน้ายิ้มอบอุ่นอย่างนึกเอ็นดูในตัวหญิงสาวที่ดูอ่อนต่อโลกเหลือเกิน

“แล้วนี่คุณลูกจันจำได้ใช่ไหมคะว่าซื้อมาจากร้านไหนบ้าง” นิดถามอีกครั้งก่อนที่จะเริ่มเดินเข้าไปในห้าง

“จำได้ค่ะลูกจันมากับคุณแม่บ่อย ๆ”

“โอเคค่ะ งั้นเราไปกันเถอะนะคะ” (^-^)

“ค่ะ...พี่นิด” (^-^)

ฉันบอกออกไปด้วยความมั่นใจที่เพิ่มมากขึ้น และโชคดีที่ก่อนหน้านี้พี่นิดเตรียมเสื้อผ้าบางส่วนของทั้งตัวพี่นิดเองและของฉันออกมาจากบ้านในวันที่เกิดเรื่องด้วย ดังนั้นในเวลานี้ ณ ทางเข้าประตูของห้างหรูเรือนร่างบอบบางก็ยังคงดูสง่างามเสมือนกับว่าตัวของหญิงสาวยังคงเป็นลูกคุณหนูตระกูลมีอันจะกินดังเดิม

สองขาของทั้งสองสาวเดินก้าวเข้าไปยังห้างหรูที่คุ้นเคย เพียงแต่วันนี้ความรู้สึกมันช่างต่างจากวันวานอย่างสิ้นเชิง...

จากนั้นฉันเดินพาพี่นิดไปยังร้านประจำที่มักจะมาบ่อย ๆ กับคุณแม่เมื่อครั้งอดีตที่ผ่านมา และแม้ว่าในร้านแรก ๆ ฉันจะรู้สึกประหม่าและรู้สึกอายยามที่ต้องขายสินทรัพย์ของตัวเองเพื่อเอาตัวรอด แต่ด้วยเพราะความคุ้นหน้าค่าตากันมาก่อนทำให้ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น

“ตอนซื้อมาอย่างแพงทำไมขายได้ไม่ถึงครึ่งเลยเอาเปรียบกันชะมัด”

พี่นิดอดบ่นอุบไม่ได้หลังจากที่ได้เห็นการแลกเปลี่ยนที่ดูเหมือนจะถูกเอาเปรียบจากทุกร้านที่เข้าไป เพียงแต่ฉันที่พอได้ฟังเจ้าของร้านอธิบายก็พอจะเข้าใจได้ถึงมูลค่าทางการตลาดไม่ว่าจะเป็นข้อกำหนดในอัตราของการซื้อคืนหรือจะเรื่องของใบการันตีสินค้าที่ฉันไม่มี นั่นจึงทำให้ราคาที่ได้ดูจะน้อยไปกว่าที่ฉันคิดอยู่พอควร

“โชคดีนะคะที่เขายังรับซื้อ” (^-^)

ฉันพยายามมองโลกในแง่ดีเพราะด้วยสถานการณ์ที่ฉันเลือกไม่ได้ในยามนี้ทำให้ฉันได้แต่ยอมรับแม้ว่าตัวเองจะถูกเอาเปรียบมากแค่ไหน

“เฮ้อออออ...ก็จริงนะคะ...เอ่อ...ว่าแต่มีที่ไหนที่คุณลูกจันต้องไปอีกไหมคะ”

เสียงเรียกของพี่นิดทำให้ฉันหลุดออกจากภวังค์ ก่อนที่คำถามนั้นจะทำให้ฉันเกิดอาการลังเลขึ้นมาทันที

ความสับสนพลันผุดขึ้นมายังกลางใจจนทำให้มือบางที่กำลังกำสิ่งสุดท้ายในมือแน่นเริ่มสั่นไหว...

วัตถุทรงกลมขนาดเล็กที่ถูกประดับด้วยเพชรน้ำงามเม็ดไม่ใหญ่ไม่เล็กเกินไปเพราะมันเป็นแค่เพียงแหวนหมั้นได้ถูกบีบเน้นเหมือนอยากให้เนื้อในฝ่ามือรับรู้ได้ถึงการมีอยู่ของมัน และด้วยแรงที่บีบนั้นก็ทำให้หัวเพชรที่ยื่นออกมาทิ่มเข้าไปในเนื้อฝ่ามือจนเลือดห้อ

“คุณลูกจันค่ะ...คุณลูกจัน”

เสียงของพี่นิดเรียกชื่อฉันซ้ำอีกครั้งหลังจากที่เห็นว่าฉันเงียบเหม่อลอยอยู่นานพอควร

“อ่ะ...เอ่อ...ค่ะพี่นิด ว่าไงนะคะ”

“พี่นิดถามว่าคุณลูกจันมีที่ต้องไปอีกไหมคะ”

“อ่ะ...อ๋อ...คือมือถือน่ะค่ะลูกจันว่าจะเปลี่ยนเครื่องสักหน่อยเผื่อเครื่องนี้จะขายได้เงินเพิ่มมาบ้าง แล้วอีกอย่างลูกจันก็อยากจะเปลี่ยนเบอร์มือถือด้วยค่ะ”

ฉันบอกเจตนารมณ์ตัวเองออกไปหลังจากที่คิดได้แล้วว่าทุกอย่างมันได้เปลี่ยนไปหมดแล้ว ไม่ว่าจะอดีตแสนหวาน ผู้คนที่ต่างถอยห่างยามที่ครอบครัวฉันกำลังย่ำแย่ โดยเฉพาะคนใจร้ายคนหนึ่งที่ฉันเคยคิดว่าเขานั้นจะต้องดีกับฉันที่สุดในโลกรองจากพ่อกับแม่ของฉันแล้ว แต่ทว่า...ความจริงที่แสนเจ็บปวดก็ยังคงตอกย้ำความจริงที่ว่า สิ่งที่ฉันคิดมันเป็นเพียงแค่ความเพ้อฝันของวัยเยาว์เท่านั้น...

สิ้นคำตอบที่ฉันมีให้กับพี่นิดเราสองคนก็ตรงไปยังร้านขายโทรศัพท์ที่อยู่อีกห้างหนึ่งทันที กระทั่งเมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ถึงเวลาที่ฉันจะพูดกับพี่นิดตรง ๆ

“พี่นิดค่ะ...ลูกจันมีเรื่องจะคุยกับพี่นิดหน่อยค่ะ”

ฉันเลือกเวลาที่จะพูดหลังจากที่เราสองคนกินอาหารเสร็จแล้ว

“มีอะไรหรือเปล่าคะ...??” (O.O)

พี่นิดที่ดูจะประหม่าเล็กน้อย แต่เหมือนจะพอรู้ได้ตามสัญชาตญาณว่าฉันจะพูดอะไร

“ฟู่ววววว ~~ พี่นิดค่ะ คือว่าพี่นิดก็น่าพอจะรู้ถึงสถานการณ์ของลูกจันกับคุณพ่อดีแล้วใช่ไหมคะ ดังนั้นลูกจันจะไม่เยิ่นเย้อหรือจะทำให้พี่นิดต้องลำบากใจ ลูกจันตั้งใจจะให้เงินก้อนหนึ่งกับพี่นิดเพื่อเป็นการขอบคุณที่พี่นิดอยู่ช่วยลูกจันจนถึงวินาทีนี้ แต่พี่นิดรู้ดีใช่ไหมคะว่าลูกจันกับคุณพ่อดูแลพี่นิดต่อไม่ได้แล้วในส่วนนี้ลูกจันต้องขอโทษพี่นิดด้วยนะคะ”

ฉันสูดลมหายใจลึก ๆ ก่อนจะพูดด้วยความระมัดระวังเพราะไม่อยากให้พี่นิดฟังแล้วรู้สึกว่าพอหมดประโยชน์ฉันจะถีบหัวเขาส่ง เพียงแต่ว่า ณ เวลานี้ฉันเองก็ไม่รู้จะจัดการเรื่องนี้ยังไงดี แม้ว่าในใจฉันจะยังอยากให้พี่นิดอยู่ด้วยกันต่อและตั้งใจเอาไว้ว่าจะจ้างให้พี่นิดดูแลคุณพ่อ แต่ด้วยเงินที่มีอย่างจำกัดมันทำให้ฉันอดคิดไม่ได้ว่าฉันจะสามารถจ้างพี่นิดได้นานแค่ไหน และด้วยเหตุผลข้อนี้มันจึงทำให้ฉันไม่อาจดึงพี่นิดให้อยู่ด้วยได้เพราะยังไงพี่นิดเองเขาก็ต้องมีอนาคตที่เป็นของตัวเองเหมือนกัน

“พี่เข้าใจดีค่ะ แต่ว่าคุณลูกจันจะทำยังไงต่อล่ะคะ แล้วคุณท่านอีกล่ะคะ...คุณลูกจันคนเดียวจะดูแลคุณท่านไหวงั้นหรอ”

คำพูดที่จี้เข้ามายังกลางใจของฉันของพี่นิดทำให้ฉันได้แต่ก้มหน้ายิ้มเจื่อนส่งกลับไป ส่วนพี่นิดที่เหมือนจะรับรู้ได้ถึงความคิดของฉันดีก็ได้ออกปากแทนเพื่อไม่ให้ฉันลำบากใจ

“ให้พี่อยู่ช่วยก่อนดีไหมคะ เอาไว้อะไรลงตัวแล้วค่อยว่ากันอีกที”

และด้วยคำพูดที่เต็มไปด้วยน้ำใจของคนตรงหน้าก็ทำให้น้ำตาที่เอ่อคลออยู่นานแล้วพลันไหลลงมาอย่างเลี่ยงไม่ได้...