ตอนที่ 20 ล้มละลาย

แกร๊งๆๆๆ

“ใครเอาโซ่มาคล้องไว้กันนะ...??”

ฉันจับไปยังโซ่เส้นโตที่คล้องประตูบ้านฉันเอาไว้ก่อนจะเขย่ามันอย่างแรงจนเกิดเป็นเสียงดังลั่น ก่อนจะตะโกนลั่นด้วยความโกรธเคือง

“เปิดเดี๋ยวนี้นะฉันบอกให้เปิด...นี่มันบ้านของฉันนะ...!! มีสิทธิ์อะไรมาทำแบบนี้”

และในขณะที่ฉันกำลังโวยวายอยู่นั้นในจังหวะที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างทั้งร่างก็พลันถูกผลักล้มลงกระแทกพื้นด้วยแรงอันมหาศาลทันที

ตุบ...!!

“อะ...โอ๊ย...!!”

“มาโวยวายอะไรตรงนี้ ออกไป...!!”

เสียงคำรามน่าหวาดหวั่นของคนตัวโตที่มีลักษณะของนักเลงเอ่ยตวาดหลังจากผลักฉันให้ออกไปจากรั้วประตูบ้าน

“นะ...นี่มันบ้านฉันนะ นายเป็นใครถึงมาทำแบบนี้กับฉัน...!!”

หลังจากที่ฉันหยัดตัวลุกขึ้นมาจากพื้นได้ฉันก็แว้ดใส่ผู้ชายหน้าโหดทันที

“ฮ่าๆๆ บ้านมึงหรอนี่มันบ้านเจ้านายกูโว้ย...ไสหัวไปซะไม่อย่างนั้นกูอาจจะทำปืนลั่นใส่กบาลมึงเอาได้ แต่เอ...หน้าตาแบบนี้หรือจะเอาทำเมียก่อนดีแล้วค่อยฆ่าทิ้ง ฮ่าๆๆๆ”

คนกักขฬะพูดจาร้ายกาจพร้อมกับเดินย่างสามขุมมาหาฉัน โดยที่คำพูดเหล่านั้นมันเริ่มทำให้ฉันกลัวจนต้องเดินถอยหนี

“พูดแบบนี้ไม่กลัวติดคุกหรือไง”

ฉันพูดออกไปทำเหมือนไม่เกรงกลัว แม้ว่าตัวเองจะเดินถอยหลังไปเรื่อย ๆ ก็ตาม

“ฮ่าๆๆ ติดคุกหรอ คำนี่ไม่อยู่ในพจนานุกรมของกูเลยว่ะ อีกอย่างเจ้านายกูใหญ่คับฟ้ามึงจะทำอะไรได้ ฮ่าๆๆ รู้จักไหมตระกูลต้นตระกูลรุ่งเรืองน่ะรู้จักไหม ฮ่าๆๆๆ”

คนพูดที่มีคนหนุนหลังอยู่พูดไปพร้อมกับหัวเราะไปด้วยความสะใจไม่หยุด และด้วยคำพูดของคนตรงหน้านั้นก็ทำให้หัวใจของคนฟังที่เหมือนจะทุเลาความเจ็บปวดในความจริงข้อนี้ไปพลันปะทุให้ปวดหนึบขึ้นมาอีกครั้ง

“มะ...หมายความว่ายังไง??” (O_O)

เสียงตะกุกตะกักถามออกไปแม้ว่าข้างในใจจะมั่นใจแล้วว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นต้นเหตุมาจากบ้านของผู้ชายที่ฉันรักแล้วก็ตาม เพียงแต่ฉันก็ยังไม่อยากเชื่อว่ามันคือความจริงอยู่ดี

“ก็หมายความตามที่พูดไงว่ะอีนี่ หน้าตาดีแต่หูตึงหรือไง...”

“นะ...นายหมายความว่า...เจ้าของใหม่คือคนของตระกูลต้นตระกูลรุ่งเรืองงั้นหรอ”

ฉันถามย้ำด้วยน้ำเสียงสั่นก่อนจะเปลี่ยนจากเดินถอยหลังหนีเป็นก้าวเท้าเดินขึ้นไปเผชิญหน้าแทน

“หึหึ...ก็เอ่อซิวะ...ท่านอารัญ ท่านทิตยา ท่านอาทิตย์ก็พวกท่านไงที่เป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ แล้วก็ของในบ้านหลังนี้ทุกอย่างทุกตารางเขตตารางนิ้วเป็นของพวกท่านหมดนั่นแหละ...ฮ่าๆๆๆ”

เสียงระเบิดหัวเราะด้วยความสะใจ เหมือนกับถูกสั่งมาให้เย้ยหยันคนสิ้นเนื้อประดาตัวอย่างฉันให้เต็มที่ และด้วยคำพูดเหล่านั้นก็ทำให้ฉันแทบจะล้มทั้งยืนทันที

“ไม่...ไม่จริง...เป็นไปไม่ได้...ไม่จริงงงง...!!”

ฉันระเบิดอารมณ์อย่างสุดจะกักกลั้นออกมา ก่อนจะตรงเข้าไปทุบคนหน้าตาร้ายกาจที่คำพูดคำจาก็ร้ายกาจไม่แพ้กัน

ตุบๆๆๆ

“เอาบ้านฉันคืนมานะ ไอ้คนชั่ว เอาบ้านฉันคืนมา ฮือออออ ~~”

“โอ๊ะ...โอ๊ยยยยย เจ็บนะอีบ้านี่ หน้าตาดีแต่เป็นบ้าหรอมึงอ่ะ”

คนถูกทุบออกปากโวยวายเพราะถึงแม้ว่าจะเป็นกำปั้นเล็ก ๆ แต่ทว่าแรงที่ส่งออกไปนั้นกลับเต็มไปด้วยกำลังที่มีและนั่นจึงทำให้คนโดนทั้งรู้สึกเจ็บทั้งรู้สึกหงุดหงิดในเวลาเดียวกัน

ก่อนที่กำปั้นเล็กที่ส่งรัวมาไม่หยุดนั้นจะได้ถูกหยุดด้วยฝ่ามือคนถ่อยในเวลาต่อมา...

เพี๊ยะ...!!

ตุบ...

“อีบ้านี่ ถ้าไม่ติดว่านายสั่งไว้นะกูเอามึงตายแน่...!!”

“ฮึก...ฮือออออ ~~ เอาบ้านฉันคืนมานะ ฮือออออ ~~ เอาบ้านฉันคืนมา...”

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในปากอันเกิดมาจากรอยแตกที่อยู่ด้านใน แต่ทว่า...มันกลับไม่รู้สึกเจ็บเท่าหัวใจของฉันตอนนี้เลยสักนิดเดียว

“ไสหัวไป...!! เดี๋ยวเจาะกบาลแม่งเลยนิ...จิ๊”

สิ้นคำถ่อยร่างกำยำก็สะบัดหน้าเดินไปไขกุญแจที่ล็อกโซ่แล้วเข้าไปในบ้านฉันทันที และถึงแม้ว่าฉันเองก็คิดที่จะวิ่งตามคนใจร้ายเข้าไป แต่สุดท้ายแล้วตัวเองก็จำต้องหยุดชะงักเท้าเอาไว้ เนื่องจากตรงหน้าได้มีมัจจุราชสีดำวาวที่ปลายกระบอกของมันชี้ตรงมาที่ฉันอยู่...

"อย่าคิดว่ากูไม่กล้ายิงมึงนะ...เดี๋ยวก็ล่อให้ซะนี่" 

คำพูดร้ายที่ส่งออกมาอีกครั้งก่อนที่คนทรามจะเดินลับตาไป นั่นจึงทำให้ขาที่เคยหยัดยืนไหวพลันอ่อนล้าทรุดลงไปนั่งทันที

"ฮือออออ ~~ แต่นี่มันเป็นบ้านของฉันนะ ฮึก...ฮึก...ฮืออออ..." 

เสียงร้องไห้ที่มาพร้อมกับความสิ้นหวังพลันเกิดขึ้นมาอีกครั้งอย่างเลี่ยงไม่ได้ อีกทั้งความสะเทือนใจด้วยบัดนี้ตัวเองไม่สามารถเอาอะไรออกมาจากบ้านของตัวเองได้เลยก็ยิ่งทำให้มืดแปดด้านไปหมด

“ฮึก...ฮึก...จะทำยังไงดี เราต้องทำยังไงดี ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว...ฮึก...ฮึก...ตอนนี้เราไม่เหลืออะไรอีกแล้ว”

คำพูดตัดพ้อในขณะที่ร่างบางได้แต่มองบ้านของตัวเองที่บัดนี้กลายไปเป็นของคนอื่นเสียแล้ว

จากนั้นความเสียใจที่คละเคล้าไปด้วยความกังวลใจว่านับตั้งแต่นี้ตัวฉันจะทำยังไงต่อไปดีก็ได้เกิดขึ้นด้วยพ่อแม่ของตัวฉันนั้นพวกท่านก็ไม่เหลือญาติที่ไหนอีกแล้ว อีกทั้งที่ผ่านมาครอบครัวของฉันที่ลืมตาอ้าปากได้ส่วนใหญ่ก็เพราะได้รับความช่วยเหลือมาจากคนในตระกูลต้นตระกูลรุ่งเรืองมาโดยตลอด นั่นจึงไม่แปลกที่การกระทำของพวกเขาในวันนี้จะทำให้ครอบครัวฉันต้องกลายเป็นบุคคลล้มละลายในทันที

เพียงแต่ว่า...เหนือสิ่งอื่นใดสิ่งที่ฉันไม่เข้าใจที่สุดเลยก็คือ เพราะเหตุใดหรือเพราะเหตุผลอะไรกันทำไมถึงทำให้เพื่อนที่รักเพื่อนที่สนิทกันจนถึงขั้นที่ลูกของทั้งสองครอบครัวก็กำลังจะแต่งงานด้วยกันถึงได้มาทำร้ายกันจนอีกฝ่ายมีสภาพได้ถึงขนาดนี้

ฉันที่ยิ่งคิดยังไงก็ยิ่งไม่เข้าใจยิ่งคิดเท่าไรก็เหมือนว่าความคิดนั้นจะตันไปหมด ด้วยเพราะที่ผ่านมาก็ไม่มีสัญญาณแม้แต่น้อยว่าครอบครัวฉันไปทำอะไรให้กับครอบครัวเขาถึงต้องทำร้านกันถึงขนาดนี้ อีกทั้งสองครอบครัวที่ต่างมีไมตรีจิตให้กันมาตลอดทั้งพ่อแม่ของเขาและพ่อแม่ของฉันที่ต่างก็เป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่สมัยเรียน แต่เพราะเหตุอะไรสิ่งผิดพลาดมันเกิดที่ตรงจุดไหนทำไมพวกเราถึงมาลงเอยกันแบบนี้...ฉันนั้นก็ยังไม่อาจหาคำตอบได้เลย... 

เพราะไอ้ครั้นจะเข้าไปหาหลักฐานที่อยู่ในบ้านเพิ่มเติมในเวลานี้ก็ไม่อาจจะเข้าไปได้อีกแล้วและไอ้ครั้นจะไปขอคำอธิบายจากต้นสายปลายเหตุพวกเขาเองก็ไม่ยอมให้พอ และแม้จะมีหลักฐานเดียวที่เหลืออยู่ในมือนั่นก็คือเอกสารการจำนองบ้านที่เป็นเหตุทำให้แม่ของฉันคิดสั้นและทำให้พ่อของฉันบัดนี้ยังต้องนอนไม่ได้สติ แต่มันก็เป็นหลักฐานที่ไม่อาจให้คำตอบอะไรกับฉันได้เลยนอกจากจะบอกได้แค่ว่า ณ เวลานี้บ้านของฉันได้มีสถานะ ‘ล้มละลาย’ เป็นที่เรียบร้อยแล้ว...

ความคิดความกังวลใจมากมายยังคงถาโถมเข้ามาในสมองไม่หยุด โดยที่สายตาเหม่อลอยก็ยังคงจับจ้องไปยังบ้านที่เคยเป็นดินแดนอันแสนอบอุ่นของตัวเองเหมือนกับว่าตัวเองนั้นต้องการจดจำเรื่องราวดี ๆ ที่เคยเกิดขึ้นในบ้านหลังนี้เอาไว้เป็นความทรงจำสุดท้าย ก่อนที่สองขาจะพาร่างที่บอบช้ำทั้งกายใจให้เดินจากไปตามทางที่เหลือของตัวเอง...