Novels by พาวิจิตร

เสียงนุ่มทุ้มของผู้ชายที่ฉันมั่นใจว่าจะรักเขาเป็นคนสุดท้ายในฐานะสามีเอ่ยพูดขึ้นพร้อมกับเอาผ้าคลุมไหล่ให้ฉัน ก่อนที่เขานั้นจะยื่นแขนออกมาสวมกอดให้ฉันได้คลายความหนาวที่มี“พอดีคิดอะไรเพลิน ๆ หนะค่ะ อีกแป๊บเดียวก็ว่าจะเข้าไปนอนแล้ว พอดีคุณออกมาก่อน” ฉันตอบด้วยรอยยิ้มบางเบา พร้อมกับกอดกระชับวงแขนกำยำที่โอบรัดร่างนุ่มนิ่มแน่นสำทับลงไป“คิดอะไรอยู่บอกผมได้ไหม ผมอยากรู้ทุกอย่างที่อยู่ในหัวของมนต์จังเลย” คำพูดหวานที่มักจะมีให้ฉันตลอดมาทุกครั้งที่มีโอกาส และยังคงเสมอต้นเสมอปลายไม่เปลี่ยนแปลง ยิ่งทำให้รอยยิ้มที่มีบนใบหน้าสวยยกกว้างขึ้น“ก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยแหละค่ะ แล้วก็คิดว่า...อยากจะมีลูกให้คนแถวนี้อีกสักคนดีไหม” ใบหน้าสวยระบายยิ้ม อีกทั้งยังเอ่ยปากพูดถึงเรื่องที่รู้ดีว่าคนด้านหลังอยากได้ยินมากแค่ไหน“อ่ะ...ห๊ะ!! จริงเหรอ...!! นี่ผมไม่ได้หูฟาดไปใช่ไหม” ฟอด ฟอด ฟอด ~~ส่วนคนตัวโตที่ออกอาการดีใจก็พูดไม่พูดเปล่า แต่ยังโน้มใบหน้าลงมาหอมแก้มฉันซ้ายขวาไม่หยุด“คริคริ...คุณมาตินค่ะ พอได้แล้วค่ะมนต์จักจี้ หนวดคุณมันทิ่มแก้มมนต์ไปหมดแล้ว” ฉันที่ได้แต่เสหน้าหลบไปมาด้วยความรู้สึกจักจี้ที่ใบหน้า เหตุก

ความคิดมากมายยังคงถาโถมเข้ามาในสมองไม่หยุดยามที่ได้นึกถึงเรื่องราวเมื่อครั้งในอดีตวันวาน ความทรงจำที่ทั้งดีและร้ายแม้จะมีบางเหตุการณ์ที่ยังชัดเจนในใจ แต่ทว่า...มันกลับไม่มีผลต่อหัวใจหรือความรู้สึกสำหรับฉันอีกต่อไปแล้วอีกทั้งพอได้นึกเรื่องราวเก่า ๆ ที่ผ่านมา ครั้นเมื่อคิดไปถึงเรื่องของคุณวาคิมแล้ว มันก็อดไม่ได้ที่จะคิดไปถึงเรื่องราวของผู้ชายอีกคนที่แสนร้ายกาจไม่ต่างกัน...และเขาคนนั้นก็จะเป็นใครไปไม่ได้เลยนอกจาก...คุณไผ่...เรื่องราวของคุณไผ่นั้นนับได้ว่าเขาเป็นคนที่ได้รับผลของการกระทำมากที่สุดก็ดูจะไม่ผิดไปอย่างที่พูด เพราะแม้ว่านับตั้งแต่วันนั้นเขาจะไม่ได้มาวุ่นวายอะไรกับฉันอีก ด้วยเหตุผลหลักที่ฉันพอรู้ก็คือเขาไม่อยากมีปัญหากับคุณมาติน บุคคลที่มีคนใหญ่คนโตของประเทศหนุนหลังอยู่ ดังนั้นจึงไม่ใช่การตัดสินใจที่ยากนักที่เขาจะเลิกยุ่งกับฉันหลังจากที่รู้ว่าฉันได้มาอยู่กับคุณมาตินแล้วจริง ๆเพียงแต่ว่าหลังจากนั้นไม่กี่ปีข่าวคราวที่ฉันได้ยินเกี่ยวกับคุณไผ่เขา มันกลับทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสะท้อนใจกับสิ่งที่เขาต้องเผชิญ...นั่นก็เพราะหลังจากที่เรื่องราวของความจริงในอีกด้านได้ถูกเปิดเผยขึ้น

หลายปีต่อมา ~~นับตั้งแต่คืนวันแต่งงาน ทั้งฉันกับคุณมาตินก็ต่างมอบความรักให้กันอย่างดูดดื่มแทบจะทุกวัน จนกระทั่งสุดท้ายแล้วสิ่งที่เขาปรารถนาที่จะได้จากฉันก็สำเร็จเมื่อฉันได้ให้กำเนิดลูกชายอีกคนที่เป็นดั่งโซ่ทองคล้องใจให้กับคุณมาติน ส่วนเขาที่พอได้ลูกชายก็ออกอาการดีใจเห่อไม่หยุด และแม้ว่าฉันจะรู้ดีว่าเขาเองก็อยากจะมีลูกกับฉันเพิ่มอีกก็ตาม เพียงแต่เขานั้นยังไม่กล้าเอ่ยปากขอออกมาด้วยเพราะเขากลัวว่าฉันจะไม่พอใจแต่สิ่งที่เขาไม่รู้เลยก็คือ...ตัวฉันเองก็คิดเอาไว้อยู่แล้วว่าฉันจะมีลูกให้กับเขาอีก เพียงแต่ฉันอยากจะเลี้ยงลูกชายให้โตกว่านี้อีกสักหน่อยก่อน แล้วค่อยมีลูกให้เขาอีกคนอีกทั้งฉันที่ยังรู้สึกตื้นตันใจในความเสมอต้นเสมอปลายของเขาที่มีให้มาเสมอไม่ว่ากับฉันหรือลูกของฉันก็ตาม เขาที่ยังคงเอ็นดูสเตล่าลูกสาวของฉันที่เกิดกับคุณวาคิมเสมือนกับเป็นลูกในไส้ตัวเองเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนแปลง เหมือนกับวันแรกที่ลูกสาวของฉันคลอดออกมาอย่างไงก็อย่างงั้น แถมยังดูว่าเขาจะรักลูกสาวฉันมากขึ้นด้วยซ้ำนับตั้งแต่ที่ฉันคลอดลูกชายออกมาส่วนข่าวคราวของคุณวาคิมพ่อแท้ ๆ ของลูกสาวฉัน แม้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาจะไม่ลด

และในขณะที่ฉันยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่นั้น อาจจะเพราะด้วยบางครั้งฉันยังคงคิดว่าตัวเองกำลังอยู่ในฝันแสนหวานที่กลัวว่าจะต้องตื่นขึ้นในสักวันหนึ่ง“ถ้าคุณยังคิดมาก...ถ้างั้นผมขอลูกชายให้ผมสักคนได้ไหมครับ...ที่รัก...หืมมมมม ~~” จุ๊บ ~~น้ำเสียงกระอ้อมกระแอ้มจากคนตัวโตที่ส่งมาอย่างไม่กล้าพูดเต็มปากมากนัก ด้วยเพราะนับตั้งแต่ที่เขากับหญิงสาวตัดสินใจคบหากันมาจนกระทั่งได้แต่งงานกัน เขาเองก็ยังไม่เคยได้ยินคำว่ารักจากหญิงสาวเลยสักครั้งแม้ว่าเธอจะไม่มีทีท่ารังเกียจเขาเลยก็ตาม ดังนั้นเขาจึงไม่มั่นใจว่าสิ่งที่เขาขอไปเธอจะเต็มใจมอบให้หรือเปล่าและหลังจากที่ฉันได้ยินคำขอจากเขา ฉับพลันฉันก็ได้แต่นิ่งเงียบด้วยความตกใจ ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากมีลูกให้กับเขา เพียงแต่ฉันเองกลับรู้สึกดีใจมากกว่าที่เขาไม่นึกรังเกียจแม่ม่ายลูกติดอย่างฉันเลยสักนิด อีกทั้งยังให้เกียรติฉันมากขนาดนี้อีกด้วย“แต่ถ้ามันทำให้คุณลำบากใจแล้วละก็...ไ...ม่...”ในขณะที่ใบหน้าหล่อเหล่ายังพูดไม่ทันจบ ฉันก็ได้รีบพูดสวนกลับไปก่อนด้วยไม่อยากให้เขาเข้าใจผิดไปมากกว่านี้“ได้แน่นอนค่ะ แต่ทั้งนี้ก็คงต้องแล้วแต่ความสามารถของคุณนะคะคุณมาติน” (^-^)รอยยิ้

พั่บ...พั่บๆๆๆ“อ๊ะ...อ๊ะ...อือออออ...มาตินค่ะ...อ่าาาาา ~~” ใบหน้าหวานเชิดขึ้นร้องครวญครางกระเส่าเสียงดังลั่นห้อง อีกทั้งมือบางทั้งสองข้างยังยกขึ้นมากอบกุมสองเต้างามงอนแล้วจัดการบีบขยี้เล่นอย่างต้องการระบายความเสียวที่กำลังตีมวนอยู่ในท้องน้อยยามนี้“อ่าาาาา...มนต์...ผมรักคุณ...มนต์...ซี๊ดดดดด ~~” ส่วนคนตัวโตที่มีใบหน้าเหยเกไม่ต่างกันก็กำลังกัดฟันแน่นด้วยความกระสัน พร้อมกับลำเอ็นที่กำลังจะปะทุลาวาสีขาวขุ่นออกมาอีกครั้งแล้ว แม้ว่าเขาจะปลดปล่อยมันไปมากมายก่อนหน้านี้แล้วก็ตามและด้วยเสียงร้องคำรามที่ออกมาจากคนใต้ร่าง ก็เป็นเหมือนดั่งแรงส่งให้ร่างบางเร่งขยับขย่มลำเอ็นแข็งระรัวถี่ยิบ จนกระทั่งเมื่อร่องอุ่นเสียดสีเข้ากับปลอกเนื้อหยุ่นอีกเพียงไม่กี่อึดใจ แรงกระตุกตอดของมัดกล้ามเนื้อด้านในก็ได้ส่งให้ร่างทั้งสองก็ต่างกู่ก้องร้องคำรามลั่นออกมาด้วยความสุขสมอย่างพร้อมเพรียงกัน“กรี๊ดดดด...อร๊ายยยย ~~ / อ่าาาาส์ ~~”ความร้อนอุ่นสาดซัดเข้าเต็มท้องน้อยอีกครั้งจนรู้สึกได้ พร้อมกับร่างนุ่มนิ่มที่ทิ้งตัวลงไปนอนบนอกแกร่งอย่างอ่อนแรง ทั้งที่ในร่องสาวยังคงปล่อยให้ครอบงำกลืนกินเอ็นอุ่นอยู่แบบนั้นด้วยเพราะแ

ส่วนคุณมาตินที่พอเห็นฉันพูดออกไปแบบนั้นก็รู้สึกโล่งใจ ก่อนจะยิ้มด้วยความพึงพอใจพร้อมกับจูบลงมาที่ขมับของฉันเบา ๆ ด้วยความรักใคร่ จากนั้นเขาก็ได้จับตัวฉันให้หันหลังพิงเขา แล้วใช้มือข้างหนึ่งอ้อมมาประคองเอวกิ่วของฉันเอาไว้ โดยที่มืออีกข้างหนึ่งก็จัดการทำความสะอาดลูบไล้ไปตามร่างกายฉันอย่างประณีตนุ่มนวล จนฉันเองเผลอเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสของเขาจากนั้นเขาก็ได้จับตัวฉันให้หันหลังพิงเขา แล้วใช้มือข้างหนึ่งอ้อมมาประคองเอวกิ่วของฉันเอาไว้ โดยที่มืออีกข้างหนึ่งก็จัดการทำความสะอาดลูบไล้ไปตามร่างกายฉันอย่างประณีตนุ่มนวล จนฉันเองเผลอเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสของเขา“อื้ออออ...สบายจังเลยค่ะ ขอบคุณนะคะที่รัก” จุ๊บ ~~ ฉันบอกออกไปด้วยความรู้สึกดีและรู้สึกตื้นตันใจในความดีของเขา ก่อนจะหันหน้าไปหาเขาแล้วบรรจงจุ๊บแก้มเขาคืนเช่นกันและด้วย...สังเวียนสวาทที่เกิดขึ้นภายในห้องน้ำของสองเรานั้น ก็เป็นอันต้องจบลงแต่เพียงเท่านี้ โดยหลังจากที่เขารับปากว่าจะอาบน้ำให้ฉัน เขาก็ไม่ได้ทำอะไรเกินเลยไปกว่าฟอกสบู่บนตัวฉัน พร้อมกับชำระร่างกายให้จนสะอาดหมดจดอย่างที่เขาบอก ก่อนที่เขาจะจัดการอุ้มฉันในท่าเจ้าสาวอีกครั้งแล้วนำไปวา

จากนั้น...เรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเฮียทิศก็เป็นเหมือนกับหนังคนละม้วนกับที่ฉันได้เจอ เรื่องราวทุกอย่างเรื่องราวเหตุการณ์ทุกเหตุการณ์ที่ฉันไม่ได้ทำ อีกทั้งไม่เคยรับรู้มาก่อนว่าตนเองจะถูกปรักปรำใส่ร้ายได้ถึงขนาดนี้ และที่น่าสลดใจที่สุดก็คือไอ้สิ่งที่ฉันไม่ได้ก่อมันกลับกลายไปทำให้ผู้ชายที่นอนนิ่งอยู่บนที่นอนนั้นเชื่อทุกอย่างจนหมดหัวใจแล้วกลับไปทำร้ายตัวเองทำร้ายฉันได้ถึงขนาดนี้แววตาสั่นไหวพร้อมกับร่างที่เกร็งขึ้นอย่างไม่ได้ตั้งใจในขณะที่ฟังเรื่องราวทุกอย่างจากปากของลูกน้องคนสนิทของเขา เรื่องราวอีกด้านที่ฉันไม่เคยรับรู้ โดยเฉพาะเรื่องที่ฉันคาใจในหลาย ๆ เรื่องที่มีต่อเขาก็ถูกคลายปมจากคำบอกเล่าของคนที่อยู่ตรงหน้าจนหมดสิ้น“นายอาทิตย์ไม่รู้เรื่องอะไรเลยนะครับคุณลูกจัน ทั้งเรื่องไม่ได้ติดต่อมาเพราะบาดเจ็บสาหัสจากการโดนลอบทำร้าย ทั้งเรื่องที่แต่งงานกับคุณดาริกานต์ รวมถึงเรื่องที่จ้างโจรมาลักพาตัว ทุกอย่างนายอาทิตย์ไม่รู้เรื่องเพราะตอนนั้น...เอ่อ...นายเองก็กำลังรักษาตัวอยู่จนแทบจะไม่มีชีวิตรอดเหมือนกัน”

จากนั้นไม่นานมากนัก...คุณหมอสูงวัยและน่าจะเป็นคุณหมอประจำตระกูลของเฮียทิศเนื่องจากฉันพอจะคุ้นหน้าคุ้นตาอยู่บ้าง หลังจากที่ท่านมาดูเฮียทิศและจัดการทำความสะอาดบาดแผลพร้อมกับให้น้ำเกลือ เสร็จเรียบร้อยแล้ว ท่านก็ได้เดินมาบอกอาการโดยคร่าว ๆ ด้วยสีหน้าที่ไม่ได้เคร่งเครียดเหมือนตอนแรกที่มาถึง“คุณลูกจันไม่ต้องเป็นกังวลแล้วนะครับคุณอาทิตย์ปลอดภัยแล้วครับเหลือแต่เฝ้าดูอาการสักสองสามวันว่าบาดแผลจะติดเชื้อไหม...เฮ้อ...ก็เล่นวิ่งกลับมาทั้งสภาพแบบนี้แผลเผลอก็ไม่ยอมให้ผมดูตั้งแต่ที่นู่น...ไม่คิดบางเลยหรือไงว่าถ้าตนเองเป็นอะไรไปอีกกี่ชีวิตที่ต้องตายตกตามไปด้วย”คุณหมอสูงวัยบ่นตามประสาก่อนจะพูดถึงอาการของชายหนุ่มต่อ“อ่อ...ส่วนบาดแผลก็ไม่มีอะไรน่าเป็นกังวลเท่าไรครับเลือดไม่ไหลซึมออกมาแล้ว แต่ที่เห็นเลือดไหลเปื้อนเสื้อมากขนาดนั้นคงเป็นเพราะว่าบาดแผลดันมีหลายจุดและมีบางจุดที่ต้องเย็บ ส่วนเรื่องทำแผลเดี๋ยวผมจะส่งพยาบาลมาคอยดูแลนะครับ”หลังจากที่คุณหมอพูดจบท่านก็ส่งยิ้มอ่อนมาให้ก่อน

หลายวันต่อมา ~~หัวใจที่ดำดิ่งไปพร้อมกับความรู้สึกไม่สบายใจเลยสักนิดนับตั้งแต่คนที่บอกให้รอได้จากไป ฉันที่ไม่เข้าใจตัวเองเลยสักนิดว่าทำไมทั้งที่ฉันควรที่จะสบายใจที่จะไม่ได้เจอเขาดั่งเจตนาที่ฉันต้องการแต่พอเขาดูลุกลี้ลุกลนกระวีกระวาดออกไปในวันนั้น ความรู้สึกกังวลใจ วูบโหวงในใจมันกลับไม่ลดน้อยลงเลยมันรังแต่จะทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้น“ฮึก...จะใจร้ายกันไปถึงไหน มาบอกให้รอทั้งที่ตัวเองหายไปแบบนี้...ใจร้ายที่สุด...”คำพูดที่บ่นพึมพำกับตัวเองในขณะที่ร่างบางก็เดินกระวนกระวายไปมาอยู่ในห้อง และโชคดีที่หลังจากที่เขาออกไปเขาก็ได้บอกให้ป้าลออมาถอดโซ่ออกจากข้อเท้าฉัน อีกทั้งเขายังให้ป้าลออเอาเสื้อผ้ามาให้ฉันใส่แทนผ้าที่ฉันเอามาประดิษฐ์พันกายแต่น่าแปลกที่หลังจากที่ฉันพ้นออกจากพันธนาการทุกอย่างที่เขาใช้ล่ามฉันไว้แล้ว และแม้กระทั่งตัวเองที่สามารถจะออกไปด้านนอกห้องได้อย่างอิสระแล้วก็ตาม นั่นก็เพราะว่าฉันเคยแง้มประตูออกไปดูแล้วไม่เจอลูกน้องของเขาเฝ้าอยู่

“เฮียขอโทษ...อย่าไปได้ไหม...ฮึก...ฮึก...ขอให้เฮียได้ชดใช้ในสิ่งที่ครอบครัวเฮียทำได้ไหม”คำพูดสั่นกระเส่าด้วยเพราะคนพูดกำลังร้องไห้ออกมา เขาที่ยอมหมดทุกอย่างขอให้เธอให้อภัยเขา ขอเพียงเขายังมีเธออยู่ข้างกายตลอดไปก็พอ และถ้าหากจะให้เขาต้องไปบุกน้ำลุยไฟหรือต้องไปตายถ้าหากมันจะทำให้เธออภัยให้เขา...ณ วินาทีนี้เขายินดีที่จะทำทุกอย่าง...“ชดใช้หรอคะ...เราทั้งสองต่างชดใช้กันมามากพอแล้วค่ะคุณอาทิตย์ เพราะฉะนั้นได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะนะคะ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าทำไมหรือเพราะเหตุใดครอบครัวคุณรวมทั้งคุณถึงต้องมาทำกับฉันกับครอบครัวฉันแบบนี้ แต่ในเมื่อทุกอย่างมันถูกไขกระจ่างหมดแล้ว ดังนั้นเราก็ต่างคนต่างไปใช้ชีวิตเถอะนะคะ...อ่อ...อีกอย่างคุณเองก็อย่าลืมซิว่าคุณมีพันธสัญญางานแต่งงานกับคุณดาริกานต์ไม่ใช่หรอคะ และการที่คุณมาทำกับฉันแบบนี้...มันจะไม่เป็นการเห็นแก่ตัวเกินไปหน่อยหรอ”คอเรียวระหงที่เอี้ยวไปเพื่อพูดกับคนด้านหลังเล็กน้อย สายตาที่สั่นไหวเจ็บปวดแต่ในขณะเดียวกันก็กลับมีความมุ่งมั่นที่จะตัดใจอย่างเด็ด

ตื๊ดดดดด ~~“ครับนาย...”ปลายสายกดรับทันทีพร้อมกับเอ่ยปากตอบรับเหมือนกับรู้อยู่แล้วว่าเจ้านายของตนต้องโทรมาหา“โชคมึงเข้ามาหากูหน่อย”“ได้ครับนาย...”สิ้นคำตอบรับไม่นานนักประตูบานเดิมก็ถูกเปิดออก“มึงรู้เรื่องนี้แล้วใช่ไหม”ผมสูดลมหายใจลึก ๆ ก่อนจะถามออกไปแม้จะรู้คำตอบที่ได้รับอยู่แล้ว“ครับนาย...”“ถ้างั้นกูขอถามหน่อยได้ไหม ทำไมครั้งที่แล้วมึงถึงได้ข้อมูลคนละชุดกับข้อมูลนี้มา”สิ้นคำถามที่คนถูกถามเองรู้ตัวดีว่าเขาจะต้องถูกซักไซ้ไล่เลียงอยู่แล้ว ดังนั้นโชคจึงตอบไปตามความจริงทุกประการโดยไม่มีการแต่งเติมหรือหมกเม็ดอะไรแม้แต่นิดเดียว“ผมตอบตามตรงเลยว่าผมเองก็ไม่ทราบเลยครับว่าทำไมชุดข้อมูลอีกทั้งหลักฐานในครั้งนี้ถึงได้เป็นหนังคนละม้วนกับเมื่อครั้งที่แล

--- อาทิตย์ Talk ---หลังจากที่ผมหุนหันเดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงออกมาจากห้องนอนที่มีร่างของผู้หญิงที่ผมตั้งใจจะไปตักตวงเอาความสุขจากเธอ เพียงแต่ค่ำคืนนี้ทุกอย่างกลับตาลปัตรไปหมดด้วยเพราะคำพูดของคนร่างบางที่อยู่ด้านในมันทำให้ผมใจสั่นอย่างบอกไม่ถูกนั่นก็เพราะด้วยเหตุผลแรกถึงเรื่องราวเกี่ยวกับหญิงสาวที่ผมได้รับรู้มา ผมยอมรับตามตรงเลยว่าผมยังมีข้อกังขาในหลาย ๆ เรื่องอยู่ เพียงแต่สิ่งที่ค้ำความรู้สึกนั้นเอาไว้ก็คือบุคคลที่เป็นคนให้ข้อมูลเขาที่เป็น...แม่ของผมนั่นเอง...!! นั่นจึงทำให้ผมเลือกที่จะเชื่อสิ่งที่ได้รับรู้มา...ด้วยเพราะว่าแม่ของผมท่านคงไม่กุข่าวเท็จขึ้นมาเพื่อทำร้ายครอบครัวเพื่อนรักอย่างแน่นอนส่วนอีกเหตุผลหนึ่งไม่ใช่ว่าผมไม่ออกตามล่าหาความจริงแม้ว่าตัวเองจะได้รับข้อมูลมาจากแม่บังเกิดเกล้าก็ตามที ผมที่เชื่อในตัวผู้หญิงที่ผมรักแม้กระทั่งในวินาทีที่ข้อมูลกับรูปภาพต่าง ๆ ถูกฟาดลงมายังเบื้องหน้าก็ตามทีแต่เพราะผมยังเหลือความหวังลึก ๆ ไว้ในตัวเธอเพราะเชื่อมั

‘ไอ้เหี้ยนี่...!! ตายยากตายเย็นจริงนะมึง’ ผมสบถในใจแต่ทว่า...หลังจากผมให้เธอเปิดลำโพงเพื่อฟังว่ามันจะพูดอะไร แต่เสียงที่สวนเข้ามากลับกลายเป็นเสียงผู้หญิง และคำพูดของมันก็ทำให้ผมทั้งสะใจและสะอิดสะเอียนไปพร้อม ๆ กัน‘สะใจจริง ๆ โว้ยยย ไอ้กิตนี่จัดการได้ดีจริง ๆ’ ผมเอ่ยชมลูกน้องในใจและเมื่อได้ฟังประโยคต่อ ๆ ไป ผมก็ได้แต่นึกรังเกียจในตัวคนพวกนี้จริง ๆ‘ชิ...หน้าด้านจริง ๆ เลยอีนี่’ ผมก่นด่านังผู้หญิงหน้าด้านที่หักหลังเพื่อนรักของตัวเอง แล้วยังมีหน้ามาขอความช่วยเหลืออีกและถึงแม้จะสะใจที่ไอ้กิตให้ลูกน้องกระทืบไอ้ตัวผู้จนปางตาย แถมยังตบนังผู้หญิงชั่วคนนี้จนสลบมากแค่ไหน แต่ที่ผมยังเสียดายคือผมไม่ได้ไปจัดการด้วยตัวเอง และนั้นก็ถือว่าพวกมันยังมีบุญอยู่มาก เพราะไม่งั้นพวกมันคงเป็นผีเฝ้าที่แถวนั้นแน่นอนผมที่ลุ้นว่าเธอจะใจอ่อนสงสารพวกมันไหม แต่การตัดสินใจที่เด็ดเดี่ยวของเธอ ทำให้ผมรู้สึกปลื้มใจและคิดไม่ผิดจริง ๆ ที่เลือกเธอมาเป็นแม่ของลูกผม... ผมที่นอนเล่าถึงเรื่องราวในอดีตให้เธอฟัง พร้อมกับยิ้มย่องในใจ“เฮียนี่เจ้าเล่ห์จังเลยนะคะ วางแผนตั้งแต่ต้น ใช้ความเมาของเอลิซมาขี้ตู่ให้แต่งงานด้วย...ชิ

ตอนพิเศษ : บทสรุปคนทรยศณ Penthouse เซบาสเธีย“จัดการสั่งสอนพวกมันเรียบร้อยแล้วใช่ไหม...เออดี...พวกมันจะต้องจำไปจนตาย...”เสียงแข็งกร้าวกรอกเสียงไปตามสาย ก่อนที่ปากหยักสวยจะเหยียดยิ้มร้ายด้วยความสะใจผมที่ตื่นนอนขึ้นมาหลังจากได้ยินเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้น จากลูกน้องที่โทรมารายงานถึงเรื่องราวที่ผมได้ให้มันไปสืบ ผมที่สั่งลูกน้องคนสนิทไปดำเนินการตั้งแต่เมื่อคืนตอนที่อยู่ในร้าน เนื่องด้วยว่าผมอยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเธอ จนถึงกับทำให้เธอคนที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนที่นอนของผม ต้องเสียใจจนถึงขนาดเอาร่างกายเข้าแลกเพื่อประชดชีวิตเขาที่แม้จะเดาได้ตั้งแต่แรก แต่พอได้ยินเองกับหู ก็ถึงกับเลือดขึ้นหน้าทันที ทั้งที่เธอแสนดีกับพวกมันขนาดนั้น แต่กลับถูกพวกมันทรยศหักหลัง จนหัวใจแหลกเหลวไม่เหลือชิ้นดี และเธอที่ตัดสินใจประชดชีวิตไปแบบนั้น ถ้าเมื่อคืนไม่ใช่ผมที่ดูแลเธอ ชีวิตเธอตอนนี้จะเป็นยังไงหลังจากที่ผมได้ฟังในสิ่งที่ลูกน้องรายงาน รวมทั้งเรื่องที่ผมสั่งให้ไปกระทืบพวกมัน พอลูกน้องคนสนิทของรายงานจบผมก็ตัดสายทันทีและพลางนึกสะใจ นี่ถ้าไม่ติดว่าต้องมอบความต้องการให้แก่เธอ ผมคงไปกระทืบมันด้วยตัวของผมเองแล

ตอนพิเศษ : ครอบครัวที่แท้จริง...(3)--- เอลิซ Talk ---ฉันที่ถึงกับร้องไห้โฮหลังจากที่ได้ฟังสิ่งที่คุณเซฟได้ไปสืบเรื่องการหายตัวไปของพ่อกับแม่ของฉัน เขาที่ตามเบาะแสทุกอย่าง เพราะอยากจะให้พวกท่านได้มาร่วมงานในวันแต่งงานของเราทั้งสองคน แต่ใครจะไปคิดว่ากลับไม่มีพวกท่านอยู่บนโลกนี้อีกแล้วคุณเซฟยังเล่าให้ฟังต่อว่า พวกท่านทั้งสองได้ถูกทำพิธีทางศาสนาไปทั้งนานแล้วโดยองค์กรนั้น และจัดการกับเถ้ากระดูกไปจนหมดสิ้นเนื่องจากไม่คิดว่าทั้งสองท่านยังมีญาติหลงเหลืออยู่ และนั่นก็ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกหดหู่ใจที่แม้แต่เถ้ากระดูกของพ่อกับแม่ตัวเอง ฉันยังไม่อาจจะสัมผัสได้ฉันร่ำไห้สะอื้นจนตัวโยนแม้จะตั้งท้องจนใกล้คลอด ฉันก็ยังอยากจะมีแม่ไว้คอยให้คำปรึกษาในเวลาที่ต้องเลี้ยงลูก ก่อนที่จะเฝ้าโทษตัวเองอยู่นาน ถ้าช่วงนั้นฉันเอะใจสักนิด และไม่ปล่อยให้ความเคยชินยามไม่มีพวกท่านมาทำให้ฉันไม่สนใจอะไร วันนี้เราพ่อแม่ลูกคงไม่ต้องมาพรากจากกันอย่างถาวรและนอกจากเรื่องราวของพ่อแม่ของฉันที่ฉันเพิ่งได้รับรู้ ก็ยังมีเรื่องราวที่น่าเซอร์ไพรส์มากกว่านั้น นั่นก็คือ...เพื่อนสนิทของคุณพ่อของฉันที่คอยช่วยเหลือท่านมาโดยตลอด เขาคนนั้นก

ผ่านไปอีกหลายปี ~~บัดนี้ลูกสาวตัวน้อยของพวกเขาได้เติบโตและคุ้นชินกับการใช้ชีวิตอยู่ตัวคนเดียวแล้ว เนื่องจากเวลาพวกเขาสองสามีภรรยาไปทำงานทีก็จะหายไปเป็นเดือน ๆ และข่าวการเสียชีวิตเมื่อปลายปีที่แล้วของผู้เป็นบิดาของเขา ก็ทำให้เขาได้แต่นึกเสียใจที่สุดท้ายแล้วไอ้ทิฐิที่เขาสร้างเอาไว้จนไม่เข้าไปดูใจท่านก่อนตายก็ได้ทำให้เขาย้อนกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว แม้กระทั่งงานศพของพ่อเขา เขาเองก็เลือกที่จะไม่ไปเพราะทำใจให้อภัยตัวเองไม่ได้ จนในท้ายที่สุดเขาก็ได้เลือกที่จะตัดขาดกับวงศ์ตระกูลเขา...ลบการเป็น...ฤธาทรัพย์ดำรงไปจนหมดสิ้นเตชินท์และไอรินตั้งใจทำงานอย่างหนักเพื่อเก็บเงินไว้ให้กับลูกสาวเพียงคนเดียวของพวกเขา แต่ใครจะรู้ว่าในค่ำคืนนั้นจะเป็นคืนสุดท้ายที่พวกเขาได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา...สองสามีภรรยาที่ขับเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวเพื่อไปทำงานยังภาคพื้นแห่งหนึ่งกลางหุบเขาหิมะ ด้วยสภาวะมรสุมที่เกิดขึ้นทำให้ สุดท้ายแล้วเฮลิคอปเตอร์ทั้งลำก็ร่วงลงสู่พื้นพร้อมกับหิมะที่ฝังกลบร่างทั้งสองให้หลับอย่างไม่มีวันตื่น...งานของพวกเขาสองคนที่รับทำ เป็นงานที่เสี่ยงต่อชีวิตเป็นอย่างมาก และแม้ว่าพวกเขาจะรู้ดีถึงควา

ตอนพิเศษ : ครอบครัวที่แท้จริง...(2)หลายปีต่อมา ~~จนกระทั่งเมื่อข่าวการป่วยหนักของผู้เป็นบิดาดังเป็นข่าวใหญ่ เขาที่แม้จะเสียใจกับสิ่งที่พ่อทำกับตนมากแค่ไหน แต่ด้วยความเป็นลูกและความรัก ความผูกพันที่ยังมีอยู่ จึงทำให้วันนี้เขาได้ตัดสินใจที่จะกลับมายังบ้านเกิดเมืองนอนของตัวเองเป็นครั้งแรกหลังจากที่ตัวเขาเองได้จากไปนานนับปีหลังจากที่เขากลับมายังประเทศบ้านเกิดและจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว วันนี้เขาก็ได้รวบรวมความกล้ากลับมายังคฤหาสน์หลังงามที่คุ้นตา แต่ทว่า...วันนี้เขาไม่ได้มาแค่กับไอรินภรรยาที่เขารัก แต่ว่า...เขายังพาโซ่ทองคล้องใจมาด้วย...เอลิซ...ลูกสาวตัวน้อยหน้าตาน่ารักที่เขาหวังพามากราบชายผู้เป็นปู่ของเธอแต่ทว่า...ทุกอย่างมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นสำหรับคนที่หยิ่งในศักดิ์ศรีเช่นเขา ทั้งที่เขาจะสลัดทิฐิทิ้งไปแล้วพาตัวเองมายืนอยู่หน้าคฤหาสน์ที่คุ้นเคยได้แล้ว แต่ทว่า...ขาของเขามันกลับไม่ยอมก้าวเข้าไปเสียทีเขาที่ยืนลังเลอยู่หน้าบ้านสักพักใหญ่ ๆ ทั้งที่ใจอยากจะเข้าไปดูใจผู้เป็นพ่อ แต่ด้วยทิฐิที่กลับเข้ามาอยู่ในใจ บวกกับความลำบากตากตำที่ต้องพบเจอมาอยู่หลายปี สุดท้ายแล้ว...ทิฐิก็เป็นฝ่ายชนะ..

ตอนพิเศษ : ครอบครัวที่แท้จริง...(1)ณ คฤหาสน์ตระกูลฤธาทรัพย์ดำรง“ถ้าแกกล้าก้าวเท้าออกไปจากบ้านแค่ก้าวเดียว แกไม่ต้องกลับมาเหยียบที่นี่อีกเลย”เสียงดังประกาศกร้าวจากเจ้าปากของร่างชายสูงวัย พูดกับลูกชายคนเล็กด้วยตัวที่สั่นเทาด้วยความโกรธ“ป๊า...!!” ชายหนุ่มที่ประคองร่างอันสั่นเทาของผู้หญิงที่ตัวเองรักอยู่ในอ้อมแขน หันมาด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย“เฮียใจเย็น ๆ ก่อนค่ะ” ส่วนผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมกอดเขา กลับเอื้อมมือขึ้นไปแตะที่มือเขาเบา ๆ พร้อมกับเอ่ยพูดเมื่อเห็นเขาอารมณ์เริ่มปะทุ ด้วยไม่อยากให้ตนเองเป็นชนวนให้พ่อกับลูกต้องผิดใจกัน“ฉันเลือกผู้หญิงดี ๆ เพียบพร้อมเอาไว้แก แกดันไม่เอา แต่ดันไปเลือกผู้หญิงไม่มีหน้าตาในสังคม ผู้หญิงแบบนี้มันจะไปช่วยให้แกเจริญรุ่งเรืองขึ้นได้ยังไง...ห๊ะ...!!” ชายสูงวัยระเบิดอารมณ์ต่อ พร้อมกับค่อนแคะผู้หญิงของลูกชายเขา โดยที่เธอทำได้เพียงแค่ก้มหน้ายอมรับ“ป๊าครับ กรุณาให้เกียรติเมียของผมด้วย” ลูกชายพูดกดเสียงด้วยความไม่พอใจ เนื่องจากพ่อของต้นดูดถูกผู้หญิงที่ตนรัก“ป๊าก็ใจเย็น ๆ ก่อนเถอะครับ แกก็ด้วยไอ้ชิน...” เสียงของผู้ที่เป็นทั้งลูกชายคนโตและยังเป็นพี่ชายเพียงคนเด

“แต่ว่าแม่ครับ...ได้โปรดอย่าห้ามไม่ให้พี่แดนไปบ้านปู่อีกเลยนะครับ” เด็กชายตรงหน้าพูดเหมือนกับรู้เท่าทันความคิดของฉันที่มีต่อเขาในสถานการณ์ตอนนี้“แต่พี่แดน...ลูก...” ส่วนฉันที่แม้จะปวดใจกับสิ่งที่ได้รับรู้มา แต่พอเห็นสายตาอ้อนวอนที่แสนจะเด็ดเดี่ยวของลูกชายตัวเองก็ทำได้เพียงแค่เรียกชื่อเขาเบา ๆ ด้วยความเหนื่อยใจ“นะครับแม่...พี่แดนสัญญาว่าพี่แดนจะตั้งใจเรียนศิลปะการป้องกันตัวให้หนักมากขึ้น และพี่แดนขอเรียนพวกการใช้อาวุธด้วยได้ไหมครับ...พี่แดนอยากดูแลตัวเองให้ได้มากกว่านี้”สายตามุ่งมั่นของลูกชายที่ส่งมาทำให้ฉันถึงกับสะท้อนใจ พร้อมกับมองไปที่ลูกชายด้วยความรู้สึกหน่วงในใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เด็กชายตรงหน้าที่ฉันไม่รู้ว่าเขาบัดนี้เขาได้เติบโตไปมากกว่าที่ฉันเห็นแค่ไหนแล้ว โดยเฉพาะยามที่เขาเอ่ยพูดด้วยสายตาแน่วแน่ไม่มีความรู้สึกลังเลหรือหวั่นใจเลยแม้แต่น้อยในดวงตาคู่นั้นถึงเรื่องที่อยากจะทำในสิ่งที่เด็กรุ่นเดียวกันไม่คิดจะทำ“พี่แดนไม่กลัวเหรอลูกถ้า...เอ่อ...ต้องกลับไปที่นั่นอีก” ฉันหยั่งเชิงถามลูกชายออกไป แม้ว่าคำตอบจากท่าทางของลูกชายที่มีให้ก่อนหน้านี้จะเป็นคำตอบให้ฉันแล้ว แต่ฉันก็ยังอ

รุ่งเช้า ~~วันนี้ฉันเลือกที่จะไม่เข้าไปบริษัท เพราะอยากจะอยู่รอรับลูกชายที่ไม่เคยห่างกายไปไกลขนาดนี้มาก่อน จนกระทั่งเมื่อสัญญาณการขอลงจอดเครื่องบินดังขึ้น ความรู้สึกหนักอึ้งในใจที่มีมานับตั้งแต่ลูกชายขึ้นเครื่องบินไปบ้านปู่ของเขาก็ได้ทุเลาลง“แม่คร้าบบบ ~~ พี่แดนคิดถึงแม่จังเลยครับ” ฟอด ~~ ฟอด ~~ ลูกชายตัวน้อยที่นับวันใกล้จะสูงเท่าฉันแล้ว วิ่งยิ้มร่าโผเข้ามากอดฉันแน่น พร้อมกับหอมแก้มฉันซ้ายขวาไม่หยุดก่อนที่ผู้ชายอีกคนที่ฉันคิดถึงไม่แพ้กันจะตรงปรี่เข้ามาหาฉันพร้อมกับทำเลียนแบบลูกชายของตัวเอง“พี่ก็คิดถึงลินมากเลยคร้าบบบบ ~~” ฟอด ~~ ฟอด ~~ คนเป็นพ่อที่ไม่ยอมน้อยหน้าลูกตรงถลาเข้ามากอดฉันพร้อมกับหอมแก้มซ้ายขวาเหมือนกัน โดยที่ลูกชายฉันได้แต่ดิ้นพล่านเพราะอึดอัดที่ถูกอัดอยู่ตรงระหว่างกลางการกอดกันของพ่อแม่ของเขา“เป็นไงบ้างคะ ทุกอย่างราบรื่นดีไหม” ฉันผละออกจากอ้อมกอดของผู้ชายทั้งสอง แล้วเอ่ยถามด้วยความคิดถึงแต่ทว่า...เสียงและท่าทางเจื่อน ๆ ของผู้เป็นสามีที่ตอบกลับมา ทำฉันอดแปลกใจไม่ได้“ก็ดีจ๊ะ...”“แล้วลูกล่ะครับพี่แดน เป็นไงบ้างสนุกไหมไปบ้านท่านปู่ครั้งแรก” ฉันมองไปยังลูกชายที่แสดงสีหน

“ผมไม่ต้องการให้คุณมาเร่งรัดให้แดนไปกับคุณนะครับ โปรดเข้าใจด้วยว่าลูกผมยังเล็ก” คนตัวโตเปิดประเด็นก่อน“ก็แล้วทำไมไปกับฉันจะต้องกลัวอะไร” ส่วนคนสูงวัยที่มีความคิดเป็นของตัวเองเช่นกัน ก็ได้เอ่ยปากออกมาอย่างไม่พอใจ“เพราะผมรู้ไงว่ามันอันตรายยังไง ผมรู้ว่าท่านนะยิ่งใหญ่แต่ใครจะรับประกันให้กับลูกชายของผมได้ล่ะ เพราะฉะนั้นนี่คือข้อตกลงระหว่างเราที่ผมจะยอมให้ได้ นั่นก็คือผมจะขอเวลา 5 ปีเพื่อฝึกให้แดนทันคนและมีวิชาเพื่อป้องกันตัวเวลาที่ไปใช้ชีวิตอยู่ที่นั่น หลังจากนั้นผมถึงจะอนุญาตให้เขาไปที่ประเทศของท่านได้ เพื่อที่เขาจะได้รู้ตัวว่าเขายังพอใจที่จะรับตำแหน่งบ้า ๆ นั้นไหม และหลังจากที่เขาอายุครบที่จะเข้าพิธีรับมอบตำแหน่งได้แล้วถึงวันนั้นถ้าแดนยังต้องการที่จะไปกับท่านอยู่ล่ะก็ ผมก็พร้อมที่จะเคารพสิทธิ์ในการตัดสินใจของลูก เพียงแต่ถ้าหากว่าเขาเล็งเห็นแล้วว่าการไปอยู่กับท่านมันไม่ได้ทำให้เขามีความสุขแต่อย่างใด และถ้าหากมันเป็นอย่างนั้นแล้วล่ะก็ ต่อให้ใครหน้าไหนมันคิดจะมาฆ่าล้างตระกูลผมก็ตาม ผมจะไม่มีวันปล่อยมันไว้อย่างแน่นอน” คนตัวโตพูดรัวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและมั่นคง โดยไม่มีช่องให้คนที่มีอำน

“พี่แดนอยากไปครับ...ท่านปู่บอกอยากให้พี่แดนไปดูอาณาจักรที่จะเป็นของพี่แดน แต่พี่แดนก็อยากให้แม่คร้าบกับดีแลนไปด้วย แต่ดีแลนคงไม่อยากไป...ท่านปู่บอกแบบนั้น”เด็กน้อยพูดเจื้อยแจ้วด้วยแววตาเป็นประกายซุกซน ก่อนจะทำเสียงกระซิบกระซาบในประโยคท้ายยามเอ่ยปากนินทาผู้เป็นพ่อของตน“อย่างงั้นเหรอลูก” ฉันตอบลูกชายตัวน้อยกลับไปเพียงประโยคสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง ที่ช่างต่างกับจิตใจที่ร้อนรุ่มเหลือเกินแต่ด้วยแววตาดวงน้อยที่เต็มเปี่ยมไปด้วยไฟปรารถนาที่อยากจะเห็นโลกกว้าง ทำให้ฉันที่แม้จะอยากปฏิเสธใจแทบขาด แต่จำต้องเก็บความต้องการนั้นเอาไว้แล้วเลือกหาทางออกที่ดีที่สุดในเวลานี้“ถ้าพี่แดนอยากไปแม่ก็จะอนุญาตครับ...เพียงแต่ ณ เวลานี้มันยังเร็วเกินไปที่พี่แดนจะไปบ้านท่านปู่ด้วยเหตุผลแรก แม่เองก็ใกล้ที่จะคลอดน้องแล้วแม่คงจะไปกับพี่แดนด้วยไม่ได้ พี่แดนคงไม่อยากให้แม่ไปคลอดน้องบนฟ้าใช่ไหมครับ” ฉันค่อย ๆ อธิบายให้ลูกชายตัวน้อยฟัง“ส่วนเหตุผลที่สอง แม่อยากให้พี่แดนโตกว่านี้อีกสักหน่อย อยากให้พี่แดนโตจนสามารถดูแลตัวเองได้แม้ในวันที่พ่อกับแม่ไม่ได้อยู่เคียงข้าง เพราะฉะนั้นถ้าพี่แดนอยากจะไปบ้านท่านปู่จริง พี่แดน

--- ดีแลน Talk ---“ที่ท่านพูดเมื่อสักครู่มันหมายความว่ายังไงครับ” ผมเปิดปากถามคนที่มีศักดิ์เป็นพ่อแม้ว่าผมจะไม่เคยนับว่าเขาเป็นพ่อก็ตาม“แล้วแกคิดว่าไงล่ะ...” ก่อนที่คนเจนสนามอย่างเฒ่าเจ้าเล่ห์จะยักคิ้วพูดหยั่งเชิง“พูดมาตรง ๆ เถอะครับ ผมรู้ว่าการที่คุณเทียวไปเทียวมาแบบนี้คงไม่ได้เป็นเพราะคิดถึง...เอ่อ...หลาน” ผมพูดไปด้วยรู้เจตนาคนตรงหน้าดีแต่อยากได้ความชัดเจน“เฮ้อ...ดีแลนแกพูดอย่างนั้นมันก็ดูจะดูถูกจิตใจฉันเกินไปนะ ฉันน่ะคิดถึงหลานจริง ๆ และอยากเจอเขาด้วย แต่ถ้าจะให้ฉันพูดตรง ๆ ฉันคิดว่าแกคงรู้สถานการณ์ของทางฝั่งตระกูลฉันดี และฉันก็รู้ดีว่าแกไม่โง่ที่จะไม่รู้เจตนารมณ์ของฉัน เพราะแกย่อมรู้ดีที่ฉันทำแบบนี้มันก็เพื่อแกเอง...” คนเป็นพ่อของผมพูดโดยที่มือบรรจงลูบไปที่หัวของลูกชายผมอย่างแผ่วเบา อีกทั้งยังมองดูเด็กน้อยด้วยสายตาอ่อนโยนซึ่งผมไม่เคยได้เห็นมาก่อนจากเขา“เพื่อผมเหรอ ผมว่าท่านทำเพื่อตัวเองมากกว่านะ” ผมแสยะยิ้มมองคนตรงหน้าอย่างเหลือจะเชื่อในสิ่งที่เขาพูดออกมา“ทำไมแกถึงคิดแบบนั้นกับพ่อได้ล่ะ...” ก่อนที่คนสูงวัยจะเบนสายตาจากหลานชายตัวน้อยมายังบุคคลที่เป็นลูกชายตนเองแทน พร้อมกับมอง

แต่เหนือสิ่งอื่นใดก็คงเหมือนกับที่ท่านชีคได้พูดเอาไว้ ว่าสิ่งที่ไม่อาจเปลี่ยนได้นั่นก็คือเขายังคงเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของท่านชีคเขาจริง ๆ และยังคงมีสิทธิ์ในตำแหน่งผู้สืบทอดโดยชอบธรรม เพียงแต่เขาที่ไม่ต้องการตำแหน่งนั้นกลับไม่อาจปฏิเสธได้เต็มปากว่าถ้าหากถึงเวลาจวนตัวที่ตำแหน่งท่านชีคว่างขึ้นมาจริง ๆ เขาจะปฏิเสธมันได้อย่างไรเพราะด้วยกฎประหลาดที่ถูกกำหนดขึ้นมาว่าถ้าหากท่านชีคองค์ปัจจุบันไม่อาจมีทายาทสืบทอดตำแหน่งต่อไปได้ ทุกอย่างจำต้องรีเซตใหม่โดยการกำจัดสายเลือดที่เกี่ยวข้องที่ไม่อาจดำรงตำแหน่งผู้สืบทอดได้ให้หมด เพื่อไม่ให้เป็นเสี้ยนหนามหรือเป็นภัยคุกคามในตระกูลต่อไปที่จะได้ขึ้นมาครองตำแหน่งนี้แทนหลังจากที่ฉันได้ฟังเรื่องราวต่าง ๆ จากปากผู้เป็นสามี ฉันถึงกับหน้าถอดสีทันที ก่อนจะเอ่ยปากถามเขาไปถึงข้อสันนิษฐานในข้อตกลงที่ในวันนี้ท่านชีคชาดีฟคิดจะมาพูดกับพวกเรา“ถ้างั้นพี่ดีนคิดว่าเพราะอะไรท่านชีคถึงมาหาเราที่นี่ค่ะ” ฉันถามออกไปด้วยสีหน้าเป็นกังวล“ก็อย่างแรกข่าวที่เราแต่งงานหลุดออกไปที่ประเทศนั้นในวงศ์ตระกูลของท่านชีคต่างรู้ว่าพี่เป็นลูกของเขา แต่ด้วยอำนาจของเขาที่ยังคงเข้มแข็งอยู่พี่ถึ