ตอนที่ 23 ดูถูกเหยียดหยาม

“ฮึก...ฮึก...พี่นิดค่ะ...ฮึก...ฮึก”

เสียงสะอึกสะอื้นที่แม้จะมีคำพูดมากมายอยากจะพูดกับคนตรงหน้าแต่กลับพูดไม่ออกทำได้เพียงแค่เรียกชื่อด้วยความตื้นตันใจเท่านั้น

“ไม่เป็นไรนะคะ ไม่เป็นไร พี่เชื่อว่าคุณลูกจันกับคุณท่านจะผ่านมันไปได้นะคะ”

มือบางที่อบอุ่นที่สุดในยามนี้ยื่นมาลูบหลังที่สั่นไหวเบา ๆ ด้วยความรู้สึกสงสารจับใจ สายตาที่มองร่างบอบบางอย่างรู้สึกเวทนาในชะตาของหญิงสาวเพียงแต่ด้วยสถานะของคนปลอบนั้นเธอเองจึงทำได้ดีที่สุดเพียงเท่านี้

“ขอบคุณนะคะ...ฮึก...ฮึก...ขอบคุณจริง ๆ บุญคุณครั้งนี้ลูกจันจะไม่มีวันลืมเลย”

“ไม่เป็นไรนะคะ นิ่งซะนะยังไงคุณลูกจันยังมีคุณท่าน คุณท่านยังรอคุณลูกจันอยู่นะคะ” (^-^)

พี่นิดเอ่ยปลอบอีกครั้งก่อนที่เราจะช่วยกันวางแผนชีวิตในลำดับต่อไป และหลังจากที่ออกจากห้างสรรพสินค้าแล้วพวกเราก็ได้พากันไปหาห้องเช่าเพื่อที่จะพาคุณพ่อกลับไปพักผ่อน...

กระทั่งเมื่อได้ห้องพักโดยการจัดการของพี่นิดแล้ว ฉันก็ให้พี่นิดอยู่รอที่ห้องพักเลย ส่วนฉันก็เลือกที่จะกลับไปรับคุณพ่อที่โรงพยาบาลเพียงลำพัง...

หลังจากที่ฉันได้เคลียร์ค่าใช้จ่ายของโรงพยาบาลทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว ฉันก็พาคุณพ่อกลับมายังห้องพักที่เตรียมเอาไว้

“คุณลูกจันนอนได้ไหมคะ”

พี่นิดถามด้วยความเป็นห่วงด้วยเพราะรู้ดีว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันกะทันหันเกินกว่าที่หญิงสาวตรงหน้าจะปรับตัวได้ทัน

“ได้ค่ะ...พี่นิดไม่ต้องเป็นห่วงลูกจันเลยนะคะ แค่นี้ลูกจันสบายมากค่ะ” (^-^)

ฉันส่งยิ้มเพื่อให้คนที่มีสีหน้ากังวลได้สบายใจ และแม้ว่าการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ครั้งนี้ฉันจะปฏิเสธไม่ได้เลยว่าทุกอย่างมันลำบากและไม่คุ้นชินเลยสักนิด แต่เพื่อไม่ให้ตัวเองต้องเป็นภาระให้กับใครอีกสิ่งที่ฉันทำได้ในตอนนี้ก็คือทำตัวให้เรียบง่ายที่สุดและยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นให้ได้โดยเร็วที่สุด…

ส่วนนิดที่พอได้มองภาพของหญิงสาวตรงหน้าที่มีใบหน้าสวยรอยยิ้มหวานใสอีกทั้งผิวพรรณที่ดูสะอาดสะอ้านเกินกว่าจะอยู่ในห้องพักซอมซ่อแบบนี้ได้ ทำให้อดีตแม่บ้านอย่างเธอที่ได้เห็นยิ่งรู้สึกสงสารหญิงสาวจับใจ เพราะทำไมเธอจะไม่รู้ว่าสิ่งที่อดีตเจ้านายตัวน้อยกำลังพยายามแสดงความเข้มแข็งให้เธอได้เห็นข้างในของหญิงสาวในยามนี้นั้นจะแหลกสลายมากแค่ไหน

ก่อนที่ดวงตาที่มองเห็นโลกมาพอควรจะพลันน้ำตาไหลซึมเปื้อนยังหางตาก่อนที่ตัวเองจำต้องแอบหันหน้าไปด้านข้างเพื่อปาดมันทิ้งอย่างลวก ๆ ยามมองไปที่หญิงสาวที่กำลังหยิบนู้นจับนี้ด้วยท่าทีเงอะงะ แต่ก็ยังเต็มไปด้วยความพยายามที่จะไม่ทำให้ตัวเองเป็นภาระของใคร...

และด้วยเสียงสะอื้นจากทางด้านหลังที่ลอยมาแผ่วเบาก็ทำให้ฉันรับรู้ได้ดีว่าอดีตแม่บ้านของตัวเองอย่างพี่นิดกำลังร้องไห้ให้กับโชคชะตาของฉัน และแม้ว่าฉันจะรู้สึกเวทนาชีวิตตัวเองไม่ต่างกันแต่เพราะว่าฉันต้องรีบหยัดยืนให้ได้โดยเร็วที่สุดดังนั้นฉันจะมาอ่อนแอต่อไปอีกไม่ได้ และฉันจะต้องพาทุกคนที่อยู่ในความรับผิดชอบในเวลานี้ผ่านวิกฤตครั้งนี้ไปให้ได้เหมือนกัน

มือบางที่แอบปาดไปยังหางตาของตัวเองที่หลั่งน้ำอุ่นใสออกมาไม่ต่างกัน หลังจากที่ตนเองนั้นพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ อยู่หลายครั้งเพื่อไม่ให้น้ำตามันไหลออกมามากกว่านี้ และกว่าทุกอย่างจะเข้าที่เข้าทางหลังจากที่ตัวเองได้เปลี่ยนเข้ามาสู่สภาพแวดล้อมใหม่ ความเหนื่อยล้าที่มีก็ทำให้ฉันที่นอนอยู่บนฟูที่ถูกปูอยู่ด้านข้างที่นอนของคุณพ่อก็ได้ผล็อยหลับไปในที่สุด...

หลายสัปดาห์ผ่านไป ~~

วันเวลาผ่านไปร่วมเดือนนับจากเรื่องราวเลวร้ายทุกอย่างได้เกิดขึ้น สิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปนอกจากร่างกายและจิตใจของฉันที่ดูจะแข็งแรงมากขึ้นแล้วก็มีอาการคุณพ่อที่ดีขึ้นตามลำดับที่ควรจะเป็น

และถึงแม้ว่าอาการของคุณพ่อฉันท่านจะแค่เริ่มกลับมามีสติรับรู้ทุกอย่างได้เพียงเท่านั้นแต่ด้วยอาการท่านแค่เท่านี้มันก็ทำให้ฉันใจชื้นมากขึ้น จนฉันเองก็พอวางใจที่จะออกไปหางานทำได้อย่างที่ฉันตั้งใจเอาไว้ว่าฉันจะพาทุกคนให้ผ่านวิกฤตครั้งนี้ไปให้ได้ 

เพียงแต่ว่า...ทุกอย่างมันไม่ได้ง่ายดายอย่างที่คิดเลยสักนิด เพราะสิ่งที่ดูจะเลวร้ายมากที่สุดหลังจากที่ฉันกลับมาเผชิญกับความจริงในสังคมใหญ่ที่ครั้งหนึ่งฉันเคยเป็นดาวจรัสอยู่ท่ามกลางสังคมนี้ ความจริงที่ว่าครอบครัวของฉันได้ถูกลอยแพออกจากวงสังคมที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเสมือนครอบครัวขนาดใหญ่เป็นเสมือนส่วนหนึ่งในชีวิตของฉัน อีกทั้งภาพที่ได้เห็นการเย้ยหยันสีหน้าที่เต็มไปด้วยการเยาะเย้ยถากถาง ทุกอย่างที่ฉันถูกสาดใส่ยามที่ตัวฉันเผอิญได้ไปพบเจอกับเหล่าผู้คนที่เคยรู้จักตามบริษัทที่ฉันไปสมัครงาน และด้วยการกระทำของผู้คนเหล่านั้นยิ่งตอกย้ำให้ว่าฉันได้แน่ใจแล้วว่าบัดนี้พวกเราไม่เหลือที่ยืนในสังคมหรูหรานี่อีกต่อไปแล้ว

อีกทั้งความเลวร้ายที่เหล่าคนเคยคุ้นเคยได้ปฏิบัติต่อเพื่อนมนุษย์คนหนึ่งในยามที่สถานะของเขาเปลี่ยนไปมันเป็นอะไรที่ทำให้ฉันถึงกับช็อกเมื่อครั้งแรกที่ได้ประสบพบเจอ โดยเฉพาะสายตาจากเหล่าบรรดาหญิงสาวน้อยใหญ่ที่ครั้งหนึ่งเคยมีทั้งชื่นชมระคนอิจฉายามมองมาที่ฉันเมื่อครั้งที่ฉันได้ครอบครองหัวใจของชายหนุ่มสุดฮอตระดับประเทศอย่างคุณอาทิตย์ ต้นตระกูลรุ่งเรือง ชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลและเป็นที่หมายตาของเหล่าบรรดาสาวโสดไม่โสดที่หวังจะได้ครอบครองทั้งกายใจของเขา เพียงแต่ในเวลานั้นทุกอย่างที่ทุกคนปรารถนาดันเป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว

ภาพสายตาที่ตอกตรึงเข้ามายังกลางใจของฉัน มันเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความสะใจ ดีใจและเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบังยามที่ได้รับรู้แล้วว่าฉันได้ถูกเขาคนนั้นทิ้งไปอย่างไม่ไยดี และถึงแม้ว่าเรื่องราวที่ครอบครัวของฉันได้ถูกครอบครัวของผู้ชายคนนั้นกระทำเลวร้ายใส่จนครอบครัวพังพินาศไม่มีชิ้นดี แม้เรื่องราวนี้จะถูกแผ่กระจายสะพัดไปทั่วทั้งวงสังคมให้ได้รับรู้แล้วก็ตามแต่กลับไม่มีใครคิดจะเห็นใจเหยื่ออย่างฉันเลยสักนิดเดียว

แต่เหนือสิ่งอื่นใดเรื่องที่ฉันพบเจอกลับไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกเสียใจเท่า เรื่องเพื่อนสนิทของฉันอย่างดาด้าที่แม้เรื่องราวจะเกิดขึ้นมากินเวลาเกือบจะครบเดือนแต่ฉันก็ยังไม่เห็นเธอแม้แต่เงา...

แต่ก็นั่นแหละคงเป็นเพราะด้วยพวกเขาคงกลัวอิทธิพลของครอบครัวต้นตระกูลรุ่งเรืองด้วยล่ะมั้งถึงทำให้พวกเขาเลือกที่จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับครอบครัวฉันและตัดขาดกันไปอย่างไม่ไยดี

เรื่องราวทุกอย่างที่ฉันได้รับมาตลอดเวลาแม้ว่าฉันจะปฏิเสธไม่ได้เลยว่าฉันยังคงเจ็บปวดและรู้สึก เพียงแต่สิ่งที่ยังทำให้ฉันมีพลังเดินหน้าสู้ต่อนั่นก็คือกำลังใจจากคนสองคนที่ยังรอความหวังจากฉันเพราะฉะนั้นฉันจะท้อไม่ได้และจะไม่ใส่ใจกับสิ่งไร้สาระที่พบเจออีกต่อไปแล้ว

ส่วนเรื่องราวของพี่นิดนับตั้งแต่วันนั้นที่ฉันตั้งใจว่าจะมอบเงินก้อนหนึ่งให้พี่นิดเพื่อให้เป็นทุนในการตั้งตัว แม้ว่าพี่นิดจะเอ่ยปากปฏิเสธในตอนแรกด้วยเพราะเกรงใจฉัน แต่เป็นเพราะฉันเองที่พยายามยัดเยียดให้กับพี่นิดด้วยเพราะตั้งใจไว้แล้วว่าจะให้ นั่นจึงทำให้พี่นิดยอมที่จะรับน้ำใจของฉันเอาไว้โดยที่พี่นิดก็ยังคงเลือกที่จะอยู่ช่วยดูแลคุณพ่อของฉันต่อในระหว่างที่ฉันเริ่มออกไปหางานทำ...