LOGINShare
ตอนที่ 7 | เกี่ยวอะไรกับฉัน
Last Updated:
2025-12-18 00:05:18คอนโด นิวาริน
20:20 น.
นิวารินยืนหน้าคอนโดตัวเอง รอคนขับรถที่เจ้าของห้าง J.K ชื่อดังส่งมารับไปงานเลี้ยง เธอแต่งกายด้วย
ชุดเดรสสั้นสีขาว ชุดประดับด้วยกระดุมวงกลมเรียงแถวตรงกลาง ใบหน้าเรียวสวยไร้ที่ติแต่งเติมด้วยเครื่องสำอางอ่อน ๆ โทนชมพูให้ความสวยหวานสไตล์คุณหนู ต่างจากลุคสาวทำงานเมื่อหลายชั่วโมงก่อน
“ทำไมไม่มาสักทีนะ” ก้มมองนาฬิกาเพชรเรือนแพงบนข้อมือ พบว่าเลยเวลาที่นัดหมายเกินสิบห้านาที จึงชะโงกหน้ามองไปที่ถนนอีกครั้ง เวลานี้รถบนท้องถนนในเมืองหลวงยังวิ่งสวนกันไปมา มองจนตาลายไปหมด แต่ไม่มีวี่แววว่ารถคันไหนจะใช่เลย
Rrrrrrrrrrr
ระหว่างนั้นเสียงริงโทนจากสายเรียกเข้าก็ดังขึ้น นิวารินละสายตาจากถนน ล้วงมือหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูในกระเป๋าถือราคาแพงขึ้นมา นิ้วเรียวกดรับสายทันทีเมื่อรายชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอสี่เหลี่ยมคือเลขาคนสนิท
“จ้ะ”
“ดากับพี่เคทถึงแล้วนะคะ พี่นิลใกล้ถึงยังคะ”
ตกลงรับน้ำใจจากเจ้าของห้างชื่อดัง จึงให้เลขา
คนสนิทไปพร้อมกับบอดี้การ์ดสาว แต่ดูเหมือนว่าเธอกำลังตัดสินใจผิดพลาด เนื่องจากคนที่เจ้าของห้างชื่อดังส่งมารับ เขาคนนั้นยังไม่โผล่หน้ามาให้เห็น
“คนของคุณองศายังไม่มาเลยจ้ะ”
“เอ้า! ไม่ตรงต่อเวลาเอาซะเลย งั้นให้พี่เคทไปรับเลยไหมคะ”
“ไม่เป็นไรจ้ะ รถอาจจะติด รออีกสักหน่อยถ้าไม่มา เดี๋ยวพี่เรียกแกร็บไปก็ได้ค่ะ”
“เอาอย่างงั้นเหรอคะ?”
“จ้ะ”
“ดากับพี่เคทรอที่เคาน์เตอร์โรงแรมนะคะ”
“โอเคจ้ะ” ตอบรับเพียงสั้น ๆ ก็กดวางสาย แต่เพียงไม่กี่วินาที…
ตี๊ดดดด!!!
“กรี๊ดด!” เสียงบีบแตะรถยนต์ทำเอานิวารินตกใจสุดขีด จนหัวใจสั่นไหวอย่างรุนแรง ใครเล่นบ้าอะไร! เธอกลืนน้ำลายลงท้องอึกหนึ่งแล้วเงยหน้ามอง หัวคิ้วชนกันแน่น ขณะที่รถยนต์สีดำขับเข้าจอดตรงหน้า เธอเพ่งเล็งสายตามองคนขับผ่านหน้าต่างทึบ ก่อนที่หน้าต่างบานนั้นจะลดลง
“คุณอีกแล้วเหรอ” น้ำเสียงเบื่อหน่อยเอ่ยออก เมื่อเจ้าของใบหน้าหล่อดูดีราวกับพระเอกบนรถปรากฏ
แก่สายตา ไม่รู้โลกกลมหรืออะไรถึงได้เจอเขาอยู่ร่ำไป
“ขึ้นรถ”
“อย่าบอกนะว่าคนที่คุณองศาส่งมาคือคุณ”
“รู้แล้วก็รีบขึ้นมา!” น้ำเสียงห้วน ๆ เอ่ยออกด้วย
สีหน้ารำคาญ แววตาดุดันที่มองมาไม่น่าไว้ใจ ปฏิเสธก็กลัวจะเสียเวลา
“ไม่เป็นไรหรอกมั้ง”
เจ้าของใบหน้าสวยพึมพำเสียงเบา ให้ได้ยินคนเดียว ปราดตามองคนในรถพลางถอนหายใจ แล้วสาวเท้าเดินบนรองเท้าส้นสูงสีดำไปที่ประตูเบาะหลัง ไม่ทันได้เอื้อมมือเปิดประตูเสียงเข้มก็ดังขึ้นเป็นประโยคคำสั่ง…
“มานั่งข้างหน้า ผมไม่ใช่คนขับรถของคุณ”
“จิ๊!” นิวารินส่งเสียงในปากอย่างไม่ชอบใจ แต่เมื่อไม่มีทางเลือกจึงเดินอ้อมไปเปิดประตูฝั่งคนนั่งข้างคนขับ
บรื้นนนนนน!
“ว้าย!” นิวารินไม่ทันได้ตั้งตัว อีกทั้งยังไม่ได้กด
ล็อกเข็มขัดนิรภัย กลับต้องส่งเสียงกรี๊ดออกมาทันควันด้วยหน้าตาแตกตื่น เมื่อคนขับเหยียบคันเร่งขับออกไปด้วยความเร็วโดยไม่บอกไม่กล่าวซึ่งมือก็ล็อกเข็มขัดนิรภัยอัตโนมัติเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง ไม่ใช่ว่าเธอกลัวความเร็ว แต่แค่ตกใจเท่านั้น
“ขับรถเหมือนคนปกติหน่อยไม่ได้เหรอคุณ” คิ้วเรียวสวยหม่นเข้าหากันยุ่ง ประโยคที่เปล่งออกมาตำหนิชายหนุ่ม ทว่ายังมีความอ่อนโยนอยู่ในน้ำเสียง แต่ดูเหมือนคำพูดของเธอไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มสะทกสะท้าน กลับเร่งความเร็ว เร็วกว่าเดิม จนเธอต้องจับสายเข็มขัดนิรภัยแน่นด้วยความหวาดเสียว
“คุณ! ช่วยลดความเร็วลงหน่อยค่ะ” เขาขับรถแซงคันข้างหน้าด้วยความเร็วเกินมาตรฐานอย่างไม่กลัวอันตราย “ถ้าจะขับรถไม่กลัวตายแบบนี้ ก็จอดให้ฉันลงเดี๋ยวนี้”
“กลัวตายเป็นเหมือนกันเหรอ”
นิวารินขมวดคิ้วแน่น เมื่อได้ยินประโยคของคน ข้าง ๆ “ที่พูด หมายความว่ายังไง”
“มีสมองก็ลองคิดดูเองสิ”
“เอ๊ะ!” วาจาร้ายกาจแต่ละคำที่พ่นออกมาจากปากของชายหนุ่มชวนให้โมโห “ให้เกียรติกันหน่อย เราไม่ได้สนิทกันถึงขั้น ที่คุณจะด่าว่าอะไรก็ได้”
นิรวารินกัดริมฝีปากแน่น เมื่อคำพูดของเธอเหมือนเป็นอากาศสำหรับเขา ครั้นสายตามองออกไปนอกรถอารมณ์เปลี่ยนผันทันที เนื่องจากทางที่เขากำลังมา ไม่ใช่ทางไปโรงแรมที่จัดงานเลี้ยง ซึ่งเส้นทางเธอคุ้นตาแปลก ๆ เหมือนเคยผ่านถนนเส้นนี้มาก่อน
“คุณจะพาฉันไปไหน”
“…”
“นี่คุณ! ฉันถามไม่ได้ยินเหรอ” จะพาไปฆ่าหรือเปล่านะ หรือหมอนี่!เป็นศัตรูของพ่อ “จอดรถเดี๋ยวนี้!”
“บอกให้จอดไง!” คนขับเอาแต่เงียบนิ่ง เหยียบคันเร่งขับไปด้วยสีหน้าน่ากลัว ทำเอาหญิงสาวร้อนใจ จนแทบนั่งไม่ติด
เอี๊ยดดดดดด!!
“อึก!” นิวารินหลับตาแน่น หอบหายใจออกมาหนัก ๆ ด้วยความตกใจ เมื่อภูตะวันหักพวงมาลัย แล้วเหยียบเบรกจอดรถตรงข้างฟุตบาทกะทันหัน ทำเอาหน้าผากของเธอเกือบกระแทกเข้ากับคอนโซนรถ
ปัง!ประตูรถฝั่งคนขับถูกปิดเสียงดัง จนหญิงสาวสะดุ้งตัวโหยง
“โอ๊ย!” นิวารินไม่ทันได้ตั้งหลักก็ถูกชายหนุ่มดึงลงจากรถอย่างป่าเถื่อน ก่อนจะถูกกระชากให้เดินตาม ด้วยความที่ใส่รองเท้าส้นสูง ทำให้เธอแทบล้มลงบนพื้นฟุตบาท
“ทำบ้า!อะไรของคุณ ปล่อยนะ” ใบหน้าสวยบิดเบ้ด้วยความเจ็บข้อมือและเท้า
พรั่ก!
“อ๊ะ!” ถูกปล่อยให้เป็นอิสระอย่างไม่อ่อนโยน จนเกือบล้มหน้าคะมำ
“จำได้ไหม เคยทำอะไรเลว ๆ ไว้ที่นี่”
“…” นิวารินกลืนน้ำลายลงท้องอึกหนึ่ง ยังไม่เข้าใจความหมายที่คนตรงหน้าพูด แต่เมื่อเลื่อนสายตามองไปตรงถนนที่ว่างเปล่าไร้รถคันอื่นขับผ่าน ทั้งที่ยังไม่ดึกมากขนาดนั้น เนื่องจากเป็นถนนนอกเมือง รถค่อนข้างสัญจรน้อย
แต่สามแยกไฟแดงตรงหน้าทำเอาม่านตาเบิกกว้าง จำได้ว่าถนนเส้นนี้เธอเคยเกิดอุบัติเหตุเพราะถูกศัตรูของผู้เป็นพ่อไล่ล่ามาก่อน ตั้งแต่เกิดเรื่องเธอไม่ขับผ่านถนนเส้นนี้อีกเลย
หมับ!
“อ๊ะ!” ระหว่างที่เผลอคิด ข้อมือก็ถูกร่างสูงกระชากให้เดินตามไปกลางถนน “นี่! ปล่อยนะ”
พรั่ก!
ตุบ!
“อ๊ะ!” เจ้าของใบหน้าเรียวสวยได้รูปส่งเสียง ครั้นถูกผลักจนล้ม บั้นท้ายกระแทกเข้ากับพื้นถนนจนรู้สึกเจ็บปวด
“ตรงนี้ไง ที่เมียฉันต้องมาตาย” น้ำเสียงที่เปล่งออกมาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความแค้นที่ฝังลึกในจิตใจ ซึ่งนิวารินรับรู้ได้ถึงความรู้สึกนั้นของคนตรงหน้า ขณะภาพเมื่อหลายเดือนก่อนกำลังประดังประเดเข้ามาในหัวบวกกับประโยคของเขา จนตอนนี้เธอสับสนไปหมดแล้ว
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน” หญิงสาวน้ำตาคลอหน่วย ก้มหน้านัยน์ตากลอกไปมาอย่างจิตตก เมื่อเริ่มจำเหตุการณ์สี่เดือนก่อนได้เกือบทั้งหมด รถคันนั้นที่เธอพุ่งชนพลิกคว่ำ แล้วหลังจากนั้น….
“เหอะ!” ภูตะวันเค้นเสียงออกมา มือหนาเสยผมบริเวณหน้าผากพลางดันปลายลิ้นเข้าหากระพุ้งแก้มย้ำ ๆ อย่างเหลือเชื่อ ผู้หญิงคนนี้ถามกลับมาอย่างไม่รู้สึกผิด
“อึก!” ภูตะวันย่อตัวให้เท่ากับคนตรงหน้า มือหนาบีบเข้าที่สองแก้มนุ่มจนเป็นร่องแล้วกระตุกดึงใบหน้าเรียวให้เงยขึ้นมาสบตา นิวารินที่ยังสับสนคิดไม่ตกว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองตอนนี้ ก็ได้แต่นิ่ง หยาดน้ำสีใสค่อย ๆ ไหลกลิ้งออกหางตา
“ ตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ อย่าหวังว่าเธอจะใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุข จำไว้!”
“อึก!” ใบหน้าเรียวถูกผลัก หญิงสาวหอบหายใจถี่รัวด้วยความหวาดกลัว ไม่อยากรับความจริง หลังจากที่สมองปะติดปะต่อเรื่องราวที่เกิดขึ้นในอุบัติเหตุครั้งนั้น
ดูเหมือนข้อมูลที่เธอได้รับตลอดที่ความทรงจำช่วงหนึ่งหายไป จะตรงกันข้ามกับความเป็นจริง
“เตรียมตัวรับมือไว้ให้ดี ๆ เพราะถ้าเธอพลาดเมื่อไหร่ ฉันเหยียบเธอให้จมดินแน่” ภูตะวันทิ้งท้ายด้วยประโยคเตือน แต่ดูเหมือนเป็นคำขู่เสียมากกว่า ก่อนจะเดินกลับไปที่รถ ปล่อยทิ้งให้นิวารินนั่งกลางถนนเพียงลำพัง
ทว่ารถยนต์ที่กำลังแล่นมาจากทางตรงขับมาด้วยความเร็วสูง จนต้องหันหน้ากลับไปมองคนที่นั่งนิ่งอยู่กลางถนน ด้วยสายตาที่มีความลังเล
“จิ๊!” ส่งเสียงในปากอย่างหงุดหงิด เมื่อรถคันดังกล่าวไม่บีบแตรส่งสัญญาณ หรือ ชะลอความเร็วลง
ทำราวกับไม่เห็นว่ามีคนอยู่กลางถนน ซึ่งสุดท้ายแล้ว…
พรึ่บ!
นิวารินเบิกตากว้างหน้าตาตื่นตระหนก เมื่อต้นแขนถูกกระชากให้ลุกขึ้นด้วยฝีมือของคนที่แรงเยอะกว่า ก่อนที่ทั้งร่างจะปลิวไปตามแรง จนล้มลงบนฟุตบาทไปพร้อมกับร่างใหญ่ แต่ดูเหมือนสายตาจะพร่ามัว ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะดับมืด
Latest chapter
แค้นรักลูกสาวมาเฟีย THE END
ไร่องุ่นภูตะวัน “อโหสิกรรมให้นิลด้วยนะคะคุณมะปราง” นิวารินแต่งกายด้วยชุดเดรสกระโปรงยาวสีขาวอย่างให้เกียรติผู้ล่วงลับ เธอวางช่อดอกไม้สีขาวตรงที่เก็บอัฐิพร้อมทั้งเอ่ยขออโหสิกรรม แม้ว่าหญิงสาวไม่สามารถฟื้นขึ้นมาตอบกลับเธอได้แล้ว แต่เธอก็หวังว่าวิญญาณของหญิงสาวจะรับรู้ได้และให้อภัยเธอ ภูตะวันยืนอยู่ด้านหลังนิวาริน เขาเดินเข้ามาใกล้เธอพร้อมทั้งวางมือบนไหล่เล็กให้กำลังใจเธอ วันนี้เขาแต่งตัวสบายๆ ตามสไตล์ที่ตัวเองชื่นชอบ เสื้อยืดสีขาวสวมอยู่ด้านในและสวมทับด้วยเสื้อลายสล๊อตตัวโปรดด้านนอก ส่วนท่อนล่างสวมใส่เป็นกางเกงยีนสีดำพอดีตัว พร้อมรองเท้าผ้าใบสีขาว“แล้วนิลก็มาขออนุญาตคุณ นิลขอเป็นคนดูแลคุณภูและคนรักของคุณภูได้ไหมคะ” ทันทีที่หญิงสาวพูดจบประโยค สายลมเปลี่ยนทิศทางพัดผ่านมาทางที่เธอและชายหนุ่มอยู่ค่อนข้างแรง อีกทั้งยังมีกลิ่นหอมของดอกไม้โชยมาแตะจมูก เป็นกลิ่นหอมที่เย็นและสดชื่นชวนให้รู้สึกดี ไม่รู้ว่าเป็นความบังเอิญหรือความตั้งใจของใครบางคน… “กลิ่นดอกแก้ว” ประโยคของภูตะวันดึงสายตานิวารินให้หันไปมองที่ร่างสูงแววตามีคำถาม ก่อนที่เธอจะหยัดกายลุกขึ้นยืน“ดอกแก้วงั้นเหรอ?”“ใช่ เป็นดอกไม้ที่
แค้นรักลูกสาวมาเฟีย ตอนที่ 73 / ไอ้ยักษ์ NC++
คอนโด XXXอ๊อก! อ๊อก! อ๊อก!หญิงสาวนั่งคุกเข่าบนพื้นห้องที่เย็นเฉียบ ขณะที่ศีรษะทุยเล็กผงกขึ้นลง ใช้ปากเล็กรูดท่อนเอ็นใหญ่ยักษ์ของชายหนุ่มที่นั่งบนโซฟาตัวยาวขึ้นลงเป็นจังหวะเชื่องช้าเร้าอารมณ์ “อ่าส์~” น้ำเสียงกระเส่าของชายหนุ่มดังเล็ดลอดด้วยความเสียวซ่าน มือหนาจับขยุ้มกลุ่มผมของร่างเล็ก ออกแรงบังคับจับจังหวะให้หญิงสาวใช้ปากถี่เร็วกว่าเดิม“….” ใบหน้าน่ารักบิดเบี้ยว เมื่อถูกร่างสูงจับกดศีรษะอย่างเอาแต่ใจ จนปลายหัวเห็ดกระทุ้งลึกมาลำคอชวนอยากอาเจียน แปะ! แปะ! แปะ!“อื้อออ!” นิวารินตบหน้าขาแกร่งประท้วงอย่างทนไม่ไหว แต่คนเอาแต่ใจดูเหมือนจะไม่ใส่ใจ ยิ่งใช้แรงที่มากกว่าบังคับจังหวะให้เร็วขึ้น จนเธอหายใจไม่ทัน“จะเสร็จแล้วครับ ซี๊ด~” ภูตะวันคุมเกมด้วยตัวเองตามอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ยากจะหยุดยั้ง ส่วนนิวารินไม่สามารถทำอะไรได้ เธอตวัดลิ้นนุ่มสู้กับเอ็นใหญ่ในปากด้วยใบหน้าบิดเบ้เหยเก“อ๊าสสส!”“อ๊อก! แอ่ก ๆ !” นิวารินรีบผละเรียวปากออกจากแก่นกายใหญ่ทันควัน เมื่อน้ำกามขาวขุ่นพุ่งเข้าใส่เต็มปากจนไหลยืดเลอะมุมปาก โดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว เผลอกลืนน้ำกามลงท้องอย่างเลี่ยงไม่ได้ เธอไม่ชอบรสชาติมันเอาเสี
แค้นรักลูกสาวมาเฟีย ตอนที่ 72 / ไม่สนใจผู้หญิงคนไหนนอกจากเธอ
“คิดไงชวนมาที่ผับพ่อตาวะ” ปริญถามพลางยื่นแก้วเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่เป็นคนชงให้กับภูตะวัน “ก็วันนี้เนนิลเข้าผับพอดี กูก็ละ…” “ก็เลยให้พวกกูมาที่นี่ซะเลย เพราะไม่อยากห่างจากเมีย” ประโยคของภูตะวันเป็นต้องหยุดชะงัก เมื่อองศาพูดแทรกขึ้นอย่างรู้ทัน “หึ” ภูตะวันเพียงส่งเสียงในลำคอเบาๆ โดยไม่ตอบกลับ เพราะมันคือความจริง มือหนายกเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในมือขึ้นจิบพอให้ได้รสชาติ“ให้มันพูดจบก่อนก็ได้ไอ้องศา” “ก็รู้ๆ กันอยู่ ใช่มะพ่อคนคลั่งรัก” “พอเลยพวกมึง ไม่ต้องแซวกูเลย” “ขำๆ น่า มึงก็เจอเรื่องร้ายๆ มาเยอะละ ถึงคราวที่มึงจะมีความสุขจริงๆ สักที”ภูตะวันยิ้มรับพลางยกแก้วเครื่องดื่มในมือขึ้นจิบอีกครั้ง “บางทีอาจเป็นโชคชะตาที่ทำให้มึงกับคุณเนนิลมาเจอกัน แล้วก็มารักกันก็ได้นะ ถึงมันจะเริ่มต้นไม่ดีก็เถอะ” ปริญพูดออกมาตามความคิดและความรู้สึกของตัวเอง “มีเหตุผลๆ” องศาตอบกลับอย่างเห็นด้วย ซึ่งภูตะวันยังคงเงียบไม่พูดอะไร แต่ในหัวคิดตามคำพูดของเพื่อนสนิททั้งสอง แต่ขณะนั้นหญิงสาวสวยร่างบางนมโตสุดเซ็กซี่อยู่ในชุดเดรสรัดรูปสองคน เดินเข้ามาทักทาย ในมือเธอทั้งสองมีแก้วเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เป็นของตัวเอง
แค้นรักลูกสาวมาเฟีย ตอนที่ 71 / คำขอโทษและคำหมั่นสัญญา
อาณาเขตเจ้าพ่อมาเฟีย ภูตะวันขับรถสปอร์ตหรูสีดำเข้ามาจอดตรงลานจอดรถของคฤหาสน์หลังใหญ่ด้วยตัวเองเป็นครั้งแรก โดยไม่มีการทำร้ายร่างกายกันเหมือนครั้งก่อนหน้านี้ที่เขาถูกลูกน้องเจ้าพ่อมาเฟียลากตัวเข้ามา ครั้นอยู่ในรถเขายังคงมั่นใจในตัวเอง แต่พอก้าวขาลงจากรถเท่านั้นแหละ สายตาดุดันทุกคู่ของชายร่างใหญ่ชุดดำนับสิบที่ยืนตามจุดต่างๆ บริเวณหน้าบ้าน ต่างหันขวับมองมาที่เขาเป็นตาเดียว จนเขารู้สึกเกรงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกภูตะวันก้มหน้าลงเล็กน้อยแล้วพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ พยายามทำตัวให้สบายไม่กดดันตัวเอง เพราะทางข้างหน้ายังต้องรับมือกับว่าที่พ่อตาจอมโหด เมื่อให้กำลังใจตัวเองแล้วจึงก้าวเท้าเดินไปยังตัวบ้าน โดยไม่มองเหล่าบรรดาชายชุดดำร่างใหญ่รอบๆ อีก…. สาวใช้เดินเข้ามาในห้องรับแขกที่มีเจ้านายทั้งสามคนนั่งอยู่ เธอโค้งศีรษะลงเล็กน้อยเป็นการขออนุญาตเจ้านาย แล้วกล่าวรายงาน “คุณภูตะวันมาถึงแล้วค่ะ”“ขอบใจจ้ะ” นายหญิงของบ้านกล่าวกับสาวใช้ด้วยรอยยิ้มใจดี ในขณะที่คนเป็นสามีเอาแต่นั่งทำหน้าถมึงทึง ไม่เต็มใจที่จะอยู่พบชายหนุ่มเพื่อพูดคุยเรื่องลูกสาว แต่ต้องฝืนใจเพราะเป็นคำสั่งของเมียรัก “งั้นนิลขอตัวไปรับคุณภู
แค้นรักลูกสาวมาเฟีย ตอนที่ 70 / เริ่มต้นใหม่
ภายในห้องลับใต้ดินเงียบสงัด มีเพียงเสียงสะอื้นของชายหนุ่มที่ยังคงสวมกอดกับหญิงสาวดังเล็ดลอดออกมาเบาๆ เป็นระยะ นิวารินปล่อยให้ภูตะวันกอดอยู่อย่างนั้นพลางลูปแผ่นหลังกว้างเบาๆ ปลอบโยน ก่อนที่เธอและเขาจะผละกอดออกจากกันในเวลาต่อมา “น่าทึ่งจริงๆ เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่เห็นน้ำตาคุณใกล้ขนาดนี้” แม้ว่าเป็นเพียงประโยคหลอกล้อ ทว่ากลับแฝงไปด้วยการปลอบใจเช่นกัน นิ้วเรียวเกลี่ยน้ำตาบนแก้มสากเบาๆ อย่างอ่อนโยน ริมฝีปากจิ้มลิ้มคลี่เป็นรอยยิ้มสวยส่งให้กับชายหนุ่ม เวลานี้เขากลับกลายเป็นลูกแมว ต่างจากหมาบ้าเมื่อเดือนก่อน “ผมคิดถึงคุณ แล้วผมก็ไม่อยากเสียคุณไป” ภูตะวันพูดออกมาจากใจจริงๆ ของตัวเอง มือใหญ่พลางกรอบกุมใบหน้าเรียวไว้เบาๆ แสดงความรู้สึกผ่านแววตาส่งให้เธอ ศักดิ์ศรีลูกผู้ชายที่เคยมีตอนนี้เขาโยนทิ้งไปทั้งหมดเพื่อเธอ “พูดเหมือนรักฉันเลยนะ” นิวารินจิ๊ปากขึ้นเล็กน้อย แล้วแสร้งพูดลองเชิงคนขี้แย “ก็รักน่ะสิ” “หึ พูดง่ายเชียวนะ” ภูตะวันไม่ได้พูดอะไรออกไปในทันทียังคงสบตากับเธอพร้อมกับอมยิ้ม “...คุณล่ะรักผมหรือเปล่า” “คุณทำเรื่องไม่ดีกับฉันเยอะซะด้วยสิ ฉันจะรักคุณดีไหมนะ” “ผมขอโทษ ผมยอมรับผิด
แค้นรักลูกสาวมาเฟีย ตอนที่ 69 / ได้ยินไหมครับ
“นายคงไม่คิดบุกเข้าบ้านเจ้าพ่อมาเฟียตอนนี้หรอกใช่ไหมครับ” ฉลามชะลอความเร็วลง เมื่อขับรถใกล้เข้าอาณาเขตเจ้าพ่อมาเฟียแล้วเต็มทีพลางถามดักผู้เป็นนายไว้ก่อน เพราะรู้นิสัยของเจ้านายตัวเองเป็นอย่างดี มุทะลุเสียยิ่งกว่าอะไร ใครห้ามก็ไม่ฟัง “แล้วถ้ากูคิดล่ะ มึงจะทำยังไง” ภูตะวันตอบกลับเสียงนิ่งเดาไม่ออกพูดจริงหรือพูดเล่น สายตาเศร้าซึมจ้องมองไปยังตัวบ้านเจ้าพ่อมาเฟียผ่านรั้วเหล็กกั้นที่สูงถึงสองเมตร ในใจคะนึงหาเธอ ผู้หญิงที่เขาเพิ่งรู้ใจตัวเองว่ารักเธอ“ผมคงต้องเรียกรถพยาบาลรอไว้เลยครับ เพราะถ้านายก้าวเท้าเข้าอาณาเขตเจ้าพ่อมาเฟียเมื่อไหร่ ผมฟันธงได้เลย นายเละเป็นโจ๊ก”“...” ฉลามที่เตรียมหูชารอฟังคำสบถด่าของเจ้านาย เพราะคำพูดของเขาไม่น่าเข้าหูเจ้านายเท่าไหร่นัก ทว่ากลับตรงกันข้าม ครั้งนี้กลับเงียบเฉยไม่เอ่ยอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว ทำให้เขาต้องเหลือบตามองกระจกเหนือศีรษะดูปฏิกิริยา นายผู้เกรี้ยวกราดใจร้อนดูนิ่งเหม่อลอย ใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยรอยแผลเศร้าซึมราวกับคนอกหัก ลูกน้องอย่างเขาที่เห็นกระนั้นก็อดสงสารเจ้านายไม่ได้ภูตะวันยังคงมองไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่ของเจ้าพ่อมาเฟีย ถึงไม่ได้เจอหน้ากันแ
You may also like
