บทที่ 13

ลู่เหิงจือยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน มองดูดอกท้อที่เบ่งบานสวยงาม กล่าวด้วยเสียงเย็นชาว่า "ข้าคืออัครมหาเสนาบดีของราชสำนัก เมื่อคุณหนูซูมาขอความช่วยเหลือจากข้า ข้าย่อมไม่มีเหตุผลที่จะไม่ช่วยนาง ท่านแม่อย่าได้ทำให้ชื่อเสียงของคุณหนูซูต้องเสื่อมเสียเลย"

เฉียนเหวินหลิงรู้สึกอึดอัดชั่วขณะ "แม่ไม่ได้มีเจตนาเช่นนั้น ถ้าเจ้าไม่มีความสนใจ ก็ช่างเถิด..."

แม้นางจะมีบุตรชายสองคน แต่บุตรชายคนโตก็เสียชีวิตตั้งแต่เล็ก ส่วนบุตรชายคนที่สองก็เจ็บป่วยมาตั้งแต่เด็ก เป็นคนที่ต้องกินยาตลอดเวลา ดังนั้นเมื่อลู่จือ สามีของนาง บอกให้นางรับลู่เหิงจือเป็นบุตร นางจึงกัดฟันยอมรับ โดยหวังจะมีที่พึ่งพิงในอนาคต

แต่อัครมหาเสนาบดีผู้นี้ เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนที่จะเข้าถึงได้ง่าย แม้พวกเขาจะมีความสัมพันธ์เป็นแม่ลูกกัน และเขาก็มักจะมาทำความเคารพนางเป็นประจำ แต่ก็ยังมีระยะห่างอยู่เสมอ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นางยังไม่รู้เลยว่าเขาชอบกินอะไรกันแน่

หลายวันนี้นางเห็นว่าเขาดูเหมือนจะมีความสนใจในตัวซูชิงลั่ว จึงคิดจะทำคะแนนกับเขา แต่นึกไม่ถึงว่าจะถูกปฏิเสธ

ลู่เหิงจือตอบเสียงเรียบ สายตามองไปที่แจกันกระเบื้องสีขาวตรงหน้า กล่าวว่า "แจกันนี้สวยดี ไม่ทราบว่าท่านแม่จะยอมสละให้ได้หรือไม่?"

แจกันกระเบื้องสีขาวนี้เป็นของที่ทำจากเตาเผาธรรมดา แต่ว่ารูปทรงสวยงาม ไม่ได้มีมูลค่าอะไร

เฉียนเหวินหลิงรีบยิ้มและกล่าวว่า "แน่นอน หากเหิงจือชอบก็เอาไปได้เลย ไม่ต้องเกรงใจกับแม่หรอก"

ลู่เหิงจือตอบเสียงเรียบว่า "เช่นนั้นก็ขอบคุณท่านแม่มาก"

เขาสั่งให้คนนำแจกันและดอกท้อในแจกันไปด้วย

เฉียนเหวินหลิงชอบดอกท้อมาตลอด แต่เดิมคิดจะขอเก็บไว้ แต่คิดว่าแค่ดอกไม้หนึ่งดอกเท่านั้น เอาไว้เก็บใหม่คราวหลังก็ได้ จึงส่งให้ลู่เหิงจือไปพร้อมกัน เพื่ออยากเอาใจเขา

*

แม้ว่าซูชิงลั่วจะไม่เคยคิดว่าตนเองจะมีสัมพันธ์อะไรกับลู่เหิงจือ แต่การได้ยินเขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่าไม่มีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวกับนาง ทำให้ใจของนางเกิดความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก

ราวกับหัวใจของนางถูกเข็มเล็กๆ แทงเข้าไปอย่างช้าๆ แม้ภายนอกจะดูไม่มีบาดแผลแต่กลับรู้สึกเจ็บแปลบ

นางคิดว่าบางทีอาจเป็นเพราะลู่เหิงจือเคยช่วยนางหลายครั้ง นางจึงอดรู้สึกดีกับเขาไม่ได้ แต่ก็เท่านั้นเอง

แต่ความรู้สึกนี้ไม่อาจระบายออกมาได้ ขณะที่นางกำลังนั่งทานอาหารเย็นกับท่านยาย นางก็รู้สึกอึดอัดและไม่มีชีวิตชีวา

หญิงชราคิดว่านางอาจจะแค่เหนื่อยจากการดูแลตัวเองหลายวัน จึงกล่าวว่า "ยายไม่มีอะไรน่าห่วงแล้ว วันนี้เจ้ากลับไปนอนพักผ่อนดีๆ เถอะ อีกสองสามวันค่อยออกไปเที่ยววัดทำบุญกับท่านน้าใหญ่เจ้าเพื่อผ่อนคลาย”

นางพยักหน้าตอบรับ

หลังจากอาหารเย็น ซูชิงลั่วกลับไปที่เรือนพักของตนเองและสั่งให้จื๋อหยวนนำอ่างทองเหลืองมา นางจุดไฟเผาชุดแต่งงาน ผ้าห่ม และถุงหอมที่ปักค้างเอาไว้ครึ่งหนึ่ง

ในที่สุดนางก็ตัดความสัมพันธ์กับลู่เหยียนได้อย่างเด็ดขาดสักที

แต่สำหรับลู่เหิงจือ...

ซูชิงลั่วหลุบตาลง นั่งอยู่ภายใต้แสงตะเกียง นางไม่สามารถตัดสินใจได้

จนกระทั่งจื๋อหยวนมาเร่งให้นางพักผ่อน นางจึงถอนหายใจและกล่าวว่า "นำสมุดบัญชีในคลังมาให้ข้าที"

ตอนที่มาจากจินหลิง ลู่โย่วช่วยนางจ้างกองทหารคุ้มกัน เพราะนำของดีๆ มีค่ามาด้วยมากมายจริงๆ

นางพลิกดูไปทีละหน้า สุดท้ายก็เลือกหยกพระพุทธรูปองค์หนึ่ง นาฬิกาแบบตะวันตกเรือนหนึ่ง และปะการังสีแดงเพลิงกอหนึ่ง

ตระกูลซูเดิมทีเป็นพ่อค้าของหลวง และมีเรือสินค้าออกทะเล ดังนั้นนางจึงเคยเห็นของดีๆ มามากมายนับไม่ถ้วน

ของที่ถูกนำมายังเมืองหลวง ย่อมเป็นของชั้นยอดในชั้นยอด

แม้ลู่เหิงจือจะเป็นถึงอัครมหาเสนาบดี แต่ก็คงมีโอกาสที่จะต้องให้ของขวัญกันบ้าง ของสามสิ่งนี้คาดว่าเขาคงจะได้ใช้แน่

ซูชิงลั่วให้จื๋อหยวนนำกระดาษสีแดงมา จากนั้นนางก็จรดพู่กันเขียนรายการของขวัญด้วยตัวเองอย่างตั้งใจ เมื่อคิดไปคิดมา นางจึงเพิ่มโสมอายุร้อยปีจากคลังเข้าไปอีกสองหัว

"พรุ่งนี้เช้าให้คนส่งของพวกนี้ไปให้คุณชายเหิงที่สาม บอกว่าเป็นของแทนคำขอบคุณท่านสามจากข้า"

จื๋อหยวนมองดูด้วยความประหลาดใจ "เจ้าค่ะ"

หลังจากเขียนรายการของขวัญเสร็จ ซูชิงลั่วก็รู้สึกเหมือนในใจมันว่างเปล่า

หากของถูกส่งไปแล้ว กับคนผู้นั้นก็คงไม่มีอะไรติดค้างกันอีก หลังจากนี้ คงไม่มีโอกาสได้พบกันอีกแล้ว

ไม่รู้ทำไม ใจของนางจึงรู้สึกเศร้านัก

ไหนๆ ก็นอนไม่หลับแล้ว นางจึงหยิบบัญชีร้านค้าที่นางหลิ่วนำมาส่งให้ขึ้นมาอ่านแทน

ร้านค้ากว่าห้าสิบร้าน รายการบัญชีไม่ใช่จำนวนเล็กน้อย แต่นางเพียงแค่พลิกดูสามเล่มอย่างลวกๆ นางก็เห็นแล้วว่าทุกเล่มล้วนมีปัญหา

เรื่องนี้จะว่าใหญ่ก็ไม่ใหญ่ จะว่าเล็กก็ไม่เล็ก ขึ้นอยู่กับว่านางจะเอาเรื่องหรือไม่

นางคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเลือกที่จะไม่เอาเรื่อง เพราะอย่างไรร้านค้าก็ได้กลับมาแล้ว อีกทั้งไม่อยากรบกวนคนผู้นั้นตลอดเวลาด้วย

เมื่อเห็นว่าดึกแล้วและรู้สึกง่วง ซูชิงลั่วจึงนอนพัก

วันรุ่งขึ้นนางตื่นสายเล็กน้อย หลังจากไปคารวะท่านยายแล้ว นางก็ให้จื๋อหยวนไปส่งรายการของขวัญที่เรือนหน้า ส่วนตัวนางก็ดูบัญชีร้านค้าต่อ แต่ก็ไม่ค่อยมีสมาธิสักเท่าไร

อากาศเริ่มอุ่นขึ้น แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง ตกลงบนใบเขียวของดอกโบตั๋นบนโต๊ะทำงาน

ซูชิงลั่วมองดูแสงเรืองรองบนใบสีเขียวเคลื่อนที่ไปทีละน้อย ไม่รู้ว่านานแค่ไหน จื๋อหยวนก็กลับมา แต่ในมือยังคงถือรายการของขวัญสีแดงนั้นอยู่

ซูชิงลั่วถามออกไปอย่างเหม่อลอยว่า "เขาไม่อยู่ที่จวนหรือ?"

จื๋อหยวนตอบว่า "ไม่ใช่เจ้าค่ะ บ่าวรอตลอดทั้งเช้า ในที่สุดก็เจอคุณชายเหิงที่สามที่เพิ่งกลับจากศาลาว่าการ จึงรีบส่งรายการของขวัญไปให้ แต่คุณชายเหิงที่สามแค่มองดูแวบเดียว แล้วก็ให้บ่าวนำกลับมาเจ้าค่ะ"

เขาไม่ยอมรับของขวัญ

ซูชิงลั่วรู้สึกตื่นเต้นในใจอย่างไม่รู้สาเหตุ "เขาบอกหรือไม่ว่าเพราะเหตุใด?"

จื๋อหยวนพยักหน้า "บอกเจ้าค่ะ คุณชายเหิงที่สามบอกว่า "เก็บไว้เป็นสินเดิมของคุณหนูเจ้าเถอะ" บ่าวรู้สึกว่าเขาดูไม่ค่อยพอใจเจ้าค่ะ"

จื๋อหยวนเอียงคอ "คุณหนู มีคนให้ของล้ำค่าเช่นนี้กับเขา เหตุใดเขาถึงไม่พอใจล่ะเจ้าคะ?"

ซูชิงลั่วยิ่งรู้สึกอึดอัดใจมากขึ้น "ข้าก็ไม่รู้ บางทีอาจเป็นเจอเรื่องยุ่งยากในราชสำนักมาก็เป็นได้ หรือไม่ก็ท่านอัครมหาเสนาบดีคงเป็นผู้เคร่งครัดไม่ชอบรับของขวัญจากใครกระมัง"

นางถอนหายใจ "เก็บของพวกนี้ไปเถอะ"

ดูเหมือนว่าทั้งนางและของของนางคงจะไม่เข้าตาเขาสินะ

ซูชิงลั่วจึงต้องพักเรื่องขอบคุณลู่เหิงจือเอาไว้ก่อน

หลังจากดูบัญชีร้านค้ามาหลายวัน เมื่อพ้นเทศกาลเช็งเม้ง ซูชิงลั่วก็ไปขอพรเพื่อท่านยายกับเฉียนเหวินหลิงที่วัดเซิ่งอัน

ทั้งสองนั่งรถม้าคันเดียวกัน ความกระตือรือร้นก่อนหน้านี้ของเฉียนเหวินหลิงที่มีต่อนางเนื่องจากลู่เหิงจือลดลงไปมากอย่างเห็นได้ชัด แต่นางก็ไม่ได้ใส่ใจ

หลังจากไหว้พระเสร็จและเตรียมตัวกลับ จู่ๆ บ่าวรับใช้ก็รายงานว่ารถม้าพัง

ทั้งหมดจึงต้องพักผ่อนกันที่ห้องรับรองก่อน ดื่มน้ำชาและทานของว่าง

ในตอนนั้นก็มีแม่ชีเด็กอายุประมาณสิบกว่าปีเคาะประตูแล้วถามว่า "ขอถามว่าใช่คุณหนูซูจากบ้านตระกูลลู่หรือไม่? ข้างหน้ามีองค์หญิงอวี้หยางมา บอกว่าอยากเชิญคุณหนูซูไปพูดคุย"

ซูชิงลั่วรู้สึกงงงวย

วัดเซิ่งอันไม่ใช่วัดหลวง องค์หญิงอวี้หยางเป็นธิดาของอดีตฮองเฮา ศักดินาสูงส่งและเป็นที่รักมาก ทำไมถึงมาที่นี่ได้ หรือว่าเพราะวัดเซิ่งอันมีความศักดิ์สิทธิ์เป็นพิเศษ?

แต่ต่อให้องค์หญิงอวี้หยางจะมาที่นี่จริงๆ ทำไมถึงต้องเชิญนางไปพูดคุยด้วย? นางไม่ได้รู้จักกับองค์หญิงอวี้หยางสักหน่อย

เฉียนเหวินหลิงกระแอมเบาๆ สองครั้ง แล้วเรียกนางมาข้างหน้า พูดเบาๆ ว่า "ได้ยินว่าองค์หญิงอวี้หยางพึงพอใจในตัวเหิงจือ อาจเป็นเพราะเหตุนี้นางถึงได้เชิญเจ้าไป เจ้าไม่ต้องกังวลหรอก แค่ไปพูดคุยกับนางก็พอ ก่อนหน้านี้นางก็เคยเชิญหมิงซือไปแล้ว"

ลู่หมิงซือเป็นน้องสาวของลู่เหยียน และเป็นบุตรสาวของนางหลิ่ว

เนื่องจากซูชิงลั่วถูกหมั้นหมายกับลู่เหยียนตั้งแต่อายุสิบสองปี จึงไม่ค่อยได้เข้าร่วมงานเลี้ยงในเมืองหลวงเท่าไร

เมื่อได้ยินเฉียนเหวินหลิงพูดเช่นนี้ นางจึงผ่อนคลายลง จัดเสื้อผ้าแล้วพาจื๋อหยวนเดินออกไป

เดินไปได้สักระยะ ก็มีลมเย็นพัดผ่านมา

แม่ชีเด็กกล่าวว่า "ในภูเขาอากาศเย็น หากคุณหนูเป็นหวัดเพราะอากาศหนาว จะเป็นความผิดของพวกเราได้ ควรนำผ้าคลุมกันลมไปด้วยจะดีกว่า"

ซูชิงลั่วรู้สึกหนาวจริงๆ จึงให้จื๋อหยวนกลับไปเอาผ้าคลุมกันลม

แม่ชีเด็กชี้ไปที่ห้องรับรองที่อยู่ไม่ไกลนัก "คุณหนูไปรอที่ห้องนั้นก่อนดีกว่า จะอบอุ่นกว่าหน่อย"

ซูชิงลั่วพยักหน้าและเดินตามนางไป

เมื่อผลักประตูออก ห้องรับรองนั้นดูมืดน่ากลัวมาก แถมข้างในก็ยังมีกลิ่นหอมแปลกๆ

ซูชิงลั่วรู้สึกว่าผิดปกติ นางจึงคิดจะถอยออกไปตามสัญชาตญาณ แต่ก็ถูกคนผลักเข้ามาอย่างแรง ทำให้นางล้มเข้าไปในห้อง