ตอนที่ 12 : นักบิดขวัญใจสาว (4)

ในขณะที่ฉันเป็นห่วงมันจับใจ แต่ไอ้เกอร์ก็ยังคงตอบกลับฉันมาด้วยรอยยิ้ม “ถ้าแค่นี้ฉันยังท้อ แล้วฉันจะอยู่รอจนวันที่แกตอบตกลงแต่งงานได้อย่างไงกันล่ะ”

“นี่แกยังจริงจังเรื่องแต่งงานอยู่ใช่ไหมเนี่ย ฉันนึกว่าเลิกคิดไปแล้วซะอีก” ฉันถามขึ้นด้วยความสงสัย

“ฉันทิ้งสาว ๆ ในสต็อคทั้งหมดก็เพื่อแกคนเดียว” 

“สาว ๆ พวกนั้นจะมาตามกระชากหัวฉันที่หลังไหมเนี่ย” 

“ไม่หรอก ฉันเลือกแกแล้ว แกคือตัวจริงคนเดียวในหัวใจของฉันเท่านั้น” 

“แหวะ ฉันจะอ้วก” ฉันเบะปากเล็กน้อย แต่ในใจลึก ๆ ของฉันกับรู้สึกดีใจที่ได้ยินประโยคนี้ 

ไอ้เกอร์ยังคงไม่สู้ต่ออย่างไม่ท้อ มันอุ้มฉันจนเกือบมาถึงวัดบนยอดเขาแล้ว

“เหลือบันไดอีกแค่ไม่กี่ขั้น เราก็จะถึงเป้าหมายแล้ว” ไอ้เกอร์พูดขึ้น

เหงื่อเริ่มไหลชุ่มเสื้อของมันมากกว่าเดิม ทำให้เสื้อของไอ้เกอร์แนบเข้ากับหุ่นล่ำสันของมัน จนฉันเห็นเป็นรอยซิกแพค

โอ้ยยยยย ไม่ได้ยัยเอพริล แกจะมามองซิกแพคของเพื่อนแกแบบนี้ไม่ได้นะ

ฉันละสายตาจากรอยซิกแพคของไทเกอร์ และมองไปที่ใบหน้าของมัน ทั้ง ๆ ที่ร่างกายของมันเริ่มเหนื่อยล้า แต่ใบหน้านั้นยังคงเต็มไปด้วยรอยยิ้มเสมอ

หรือว่าจริง ๆ แล้ว แกไม่ได้แค่อยากแต่งงานเพราะกลัวจะไม่ได้อยู่กับฉัน หรือว่าจริง ๆ แล้ว แก ...

“ในที่สุดฉันก็ทำได้ เย้ ๆ” ไอ้เกอร์พูดขึ้นเสียงดังจนทำให้ฉันหลุดออกจากความคิดของตัวเองโดยไม่รู้ตัว มันอุ้มฉันก้าวจากบันไดขั้นสุดท้าย เข้าสู่บริเวณวัดที่อยู่บนยอดเขา บ่งบอกว่า มันได้พาฉันมาถึงเป้าหมายแล้ว          

ไอ้เกอร์วางฉันลง ทำให้ฉันยืนขึ้นตรง

ไอ้เกอร์สะบัดมือเล็กน้อย เพื่อสะบัดความเหมื่อยจากการอุ้มฉัน

ฉันนวดมือให้มันเล็กน้อยพร้อมกับพูดขึ้น “เหนื่อยไหมแก แกยอมทำเพื่อฉันขนาดนี้เลยหรอ?”

“สบายมากแก เพื่อแก ฉันทำได้ทุกอย่างแหละ” ไอ้เกอร์พูดไปพร้อมกับเอาแขนขึ้นปาดเหงื่อที่หน้าผาก

เสื้อที่เปียกโชกไปด้วยเหงื่อของไอ้เกอร์ ทำให้มันต้องถอดเสื้อออก

“ไอ้เกอร์ แกจะมาถอดเสื้อบริเวณวัดไม่ได้นะ” ฉันตำหนิ พร้อมกับเผลอมองไปที่ซิกแพคของมัน

“ไม่เป็นไรหรอกลูก อากาศมันร้อน” นักบวชคนหนึ่งเดินเข้ามา พร้อมกับถือถาดที่มีดอกดาวเรือง

“สวัสดีครับ / ค่ะ คุณพ่อ” ฉันกับไอ้เกอร์พูดขึ้นพร้อมกับยกมือไหว้นักบวชที่ยืนอยู่ตรงหน้า

“อ่านี่ รับไปนะลูก” นักบวชคนเดิมพูดขึ้น พร้อมกับหยิบดอกดาวเรืองจากในถาด มาให้ฉันและไอ้เกอร์คนละดอก

“ขอบคุณครับ / ค่ะ” เราทั้งสองคนยกมือไหว้คุณพ่อนักบวชอีกครั้ง

“ขอให้ความรักของลูกทั้งสองจนยืนยาว และ อยู่คู่กันโดยไม่สิ้นสุด” คุณพ่อนักบวชอวยพรพวกเรา จนทำให้ไอ้เกอร์ยิ้มออกมาอีกครั้ง วันนี้ทั้งวันมันยิ้มไม่หยุดเลย

และในขณะเดียวหัวใจของฉันก็เต้นแรงอีกครั้ง ทั้ง ๆ ที่เราสองคนเป็นแค่เพื่อนรักกัน แต่ฉันกลับรู้สึกไม่ปฏิเสธคำอวยพรนี้จากคุณพ่อนักบวชเลย

“ลูกทั้งสองคนนั่งพักสักครู่ก่อนเถิด แล้วค่อยกลับลงไป” คุณพ่อนักบวชพูดจบ ก็ถือถาดเดินออกไป

ไอ้เกอร์นั่งขัดตะหมาดลงตรงพื้นนี้ทันทีด้วยความเหนื่อยล้า

และฉันเองก็ทิ้งตัวลงข้าง ๆ มันเช่นกัน

ไอ้เกอร์เอนศีรษะของมันมาพิงที่ไหลของฉัน พร้อมกับหลับตาพริ้ม มันคงเหนื่อยมากสินะ เพราะบันไดที่อุ้มฉันขึ้นมา มีมากกว่า 500 ขั้น และมันเองก็ต้องรับน้ำหนักฉันไว้ทั้งหมด

“นายทำเพื่อฉันขนาดนี้ได้อย่างไงกันนะ” ฉันคิดในใจอย่างเงียบ ๆ พร้อมกับมองไปที่ความไร้เดียงสาของเขาที่กำลังหลับอยู่

“เวลานายหลับ นายก็ดูน่ารักดีนะ” ฉันบ่นพึมพำเบา ๆ และแอบตั้งใจว่ามันจะได้ยินมัน

ผ่านไปสักพักใหญ่ ๆ ไอ้เกอร์ก็ตื่นขึ้น พร้อมกับนำศีรษะออกจากไหล่ของฉัน

“ป่ะ กลับกันเถอะ” ไอ้เกอร์พูดขึ้น

“นี่แกเดินลงไหวหรอ ถ้ายังเหนื่อยอยู่ แกพักต่ออีกสักหน่อยก็ได้นะ” ฉันพูดขึ้นเพราะเห็นใบหน้าของไอ้เกอร์เริ่มแสดงออกถึงอาการเหนื่อยล้า

“ไหวสิแก แค่นี้สบายมาก” และในที่สุด ไอ้เกอร์ก็ยิ้มออกมาอีกครั้ง

“วันนี้แกยิ้มทั้งวันเลยนะ ทั้ง ๆ ที่อุ้มฉันขึ้นเขามาขนาดนี้ ก็ยังจะยิ้มออกอีก” ฉันถามขึ้นด้วยความสงสัย

“ฉันดีใจที่ได้ใช้เวลากับแกนะ” ไอ้เกอร์ยังคงตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

“อ้าว วันนี้มาแปลก ปกติฉันก็ตัวติดกับแกออกจะบ่อยนะ” 

“ตอนนั้นกับตอนนี้มันไม่เหมือนกันสักหน่อย”

“ไม่เหมือนอย่างไงอ่า?” ฉันถามต่อ

แต่คำตอบที่ได้มาครั้งนี้ เป็นเพียงรอยยิ้มของเขาเท่านั้น

“วุ้ย! อะไรของแกว่ะ” ฉันบ่นออกมาพึมพำ

           

เราสองคนใช้เวลาไม่นาน สำหรับเดินจากวัดบนยอดเขาลงจนมาถึงที่จอดมอเตอร์ไซค์ของไอ้เกอร์ 

ไอ้เกอร์ยังคงยืนถอดเสื้ออยู่ข้างมอเตอร์ไซค์ ซิกแพคที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อทำให้มันดูเซ็กซี่ซะเหลือเกิน

ว้ายยยยยยยยย อะไรของแกเนี่ยยัยเอพริล วันนี้แกแอบมองซิกแพคของไอ้เกอร์ไปหลายรอบแล้วนะ

“ฉันเห็นนะว่าแกแอบมองหุ่นอันเซ็กซี่ของฉัน” ไอ้เกอร์ทักขึ้น ทำให้ฉันต้องรีบหันหลังให้มันทันที

“แหวะ หลงตัวเอง” ฉันตอบกลับทั้ง ๆ ที่ยังคงหันหลังให้ไอ้เกอร์

ไอ้เกอร์ค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ฉัน จนซิกแพคของเขากระทบเข้ากับแผ่นหลังของฉัน แล้วไอ้เกอร์ก็ค่อย ๆ เดินอ้อมมาด้านหน้าของฉัน ด้วยหุ่นที่สูงกว่า ทำให้ไทเกอร์ค่อย ๆ ก้มลงมาใกล้ ๆ หน้าของฉัน

ฉันมองเข้าไปในดวงตาของมัน หัวใจเริ่มสั่นไหว แต่ทำไมขาดันไม่ยอมขยับหนีจากไอ้เกอร์ล่ะเนี่ย

ในสมองของฉันเริ่มตีกัน และในขณะเดียวกันนั้นใบหน้าของไอ้เกอร์ก็ก้มลงเข้ามาใกล้ฉันเรื่อย ๆ 

และ แล้ว ...

“โอ้ยยยยย” ฉันถึงกับร้องออกมาทันที เมื่อไอ้เกอร์ตัวแสบดันเอาหัวของมันมาโขกกับหัวของฉัน

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ” ไอ้เกอร์หัวเราะเยาะอย่างสะใจ พร้อมกับคว้าเสื้อขึ้นมาสวมใส่

“เอ้านี่ ฝากเก็บไว้ให้หน่อยนะ” ไอ้เกอร์ยื่นดอกดาวเรืองที่ได้รับจากคุณพ่อนักบวชมาให้ฉันเก็บไว้

ไอ้เกอร์ขับรถมาส่งที่ฉันหน้าบ้าน

“ขอบคุณนะแก” ฉันพูดขึ้นพร้อมกับก้าวขาลงจากรถ

“ยัวเวลคัมครับผม” มันตอบกลับด้วยเสียงที่กวนประสาทเช่นเคย

“แกก็ไปพักผ่อนได้ล่ะ พรุ่งนี้มีซ้อมไม่ใช่หรอ?” ฉันพูดขึ้นในเชิงคำถาม

“ใช่ ๆ เดี๋ยวฉันมารับแกไปส่งที่คาเฟ่เหมือนเดิมนะ” 

“โอเค” ฉันพูดจบ เราสองคนก็แยกย้ายกัน

ฉันนำดอกดาวเรืองสองดอกมาเก็บรวมไว้กับ    ดอกกุหลาบที่ไอ้เกอร์เอามาให้เป็นประจำ 

“เมื่อไหร่แกจะบอกความในใจออกมาทางปาก แทนทางดอกกุหลาบพวกนี้สักทีนะ” ฉันบ่นพึมพำกับตัวเอง

“ก็เพราะพี่ไปกันท่าเขาก่อนนะสิ” จู่ ๆ ยัยน้องสาวตัวแสบของฉันก็โผล่พรวดเข้ามาในห้อง

“ยัยตัวแสบ พี่ไปกันท่าอย่างไงฮ่ะ” ฉันถามยัยแจนขึ้น

“ก็แหม่ เขาขอแต่งงาน พี่ก็ไม่ตกลง เขาขอจีบ พี่ก็มีกฎเยอะแยะไปหมด เพราะพี่ยังคงแสดงความสนิทสนมแต่แบบเพื่อนสนิท ในขณะที่พี่ไทเกอร์อ่าเขาแสดงออกแบบคนรักแล้ว และแบบนี้เขาจะกล้าบอกความในใจออกมาทางปากได้ยังไงล่ะ” ยัยแจนพูดขึ้น

หรือว่า ที่ยัยแจนพูดจะจริงนะ เพราะในขณะที่ไอ้เกอร์พยายามจีบฉัน ฉันกลับยังทำตัวสนิทสนมกับมันแบบเพื่อน จนมันเองก็สับสนไม่กล้าบอกความในใจ เพราะกลัวฉันจะห่างจากมันไปหรือป่าวนะ

“ฉันพูดถูกใช่ไหมล่ะ!!” ยัยน้องสาวตัวแสบถามขึ้นในเชิงชมเชยตัวเอง

“ก็ไทเกอร์เอาแต่พูดเรื่องจะแต่งงาน และเรื่องจะจีบ แต่ไม่เคยบอกพี่เลยว่าเขาคิดอย่างอื่นกับพี่มากกว่าเพื่อนสนิท” ฉันพูดเชิงตัดพ้อ

เอ๊ะ!! แล้วทำไมฉันต้องอยากให้มันพูดความรู้สึกด้วยล่ะ

หรือว่า ...

ฉันจะคิดกับไอ้เกอร์เกินเพื่อนสนิทซะแล้ว

________________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^