back to 1950's ย้อนเวลาให้ดอกไม้ผลิบาน

back to 1950's ย้อนเวลาให้ดอกไม้ผลิบาน

last update최신 업데이트 : 2025-01-09
작가:  อาภาลดา완결
언어: Thai
goodnovel12goodnovel
10
2 평가 순위. 2 리뷰
84챕터
4.9K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

จะเป็นยังไงเมื่อลูกสาวเศรษฐีย้อนเวลากลับไปในยุค 1950's ต้องไปใช้ชีวิตในชื่อเหมือนตัวเอง 'จินเยว่' ยัยผู้หญิงเห็นแก่ตัว..เอาแต่ใจ ที่หน้าตาเหมือนตัวเธอเองเป๊ะ แถมยังต้องมาเลี้ยงหลานชาย หลานสาว กับน้องชายตัวร้าย ที่สำคัญยังมีสามีเป็นตัวเป็นตน..แถมไอ้ต้าวสามีหน้าหล่อสุดแสนจะเย็นชา..ในยุคที่เธอจากมาก็คือ..ไอ้เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ..ตามวอแวเร้ารือเธอมาตลอดชีวิต แต่ครั้งนี้..แววตาคมกับมีแต่ความเกลียดชัง..รังเกียจ..ราวกับเธอไปเผาบ้าน หึ..คิดว่าเธอจะแคร์เหรอ? ไม่รักก็ไม่ต้องรักดิ..ใครสน ภารกิจทั้งหาทางหย่า..และเริ่มต้นหาเงินจึงเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่นั้น!!!

더 보기

1화

บทนำ

Chapter One: A Cheater and a Traitor

Adam Bishop

"Good evening, are you guys ready to order?" I asked the couple sitting at a two-seater table with a small notepad in hand, ready to write whatever meal from the menu they wanted to eat, so I could go back to the kitchen and serve the other tables. 

"Uhm... it's our first time here. What can you recommend?" The lady asked politely and I was more than glad to recommend some before going back to the kitchen to give them the customer's order. 

I work at a grill restaurant by the seaside and It's mostly packed at night and lunch. By the time we're done, I'm too beat and I often fall asleep without taking my shoes off or taking a shower.

I encounter different types of customers everyday. Some are polite, some are tourists or first time customers like the couple earlier, families, a group of friends, students, and of course, not a day will pass without you encountering rude ones. Oh, how I love serving them.

"Excuse me." 

I turned to a table and saw three middle aged people. The moment I saw them, I knew what they wanted or what type of customers they were. But as always, I had no choice but to serve them with a polite smile on my face. 

"What can I help you with, ma'am?" 

The older woman with dyed blonde hair spat out a piece of meat from her mouth to the table and I had to suppress a wince of disgust. 

"My food had hair in it." The woman stated, picking up a strand of hair from the half-eaten plate. 

Great, rude and mannerless people. Just my lucky day. 

"Mine's cold and the chicken still had blood on it." Another woman with purple hair complained, pushing the almost empty plate in front of her. 

They both looked expectantly at the man they are with and he put on an annoyed look on his face. "You gave me the wrong meal!"

I resisted the urge to roll my eyes. It's not often, but I do encounter shameless customers like them who will make up some complaints, just to get free food. How else would you explain complaints when they are almost done eating?

Still, we were not allowed to talk back to our customers, no matter how rude they were. No matter how much I want to scream at them, I don't have the luxury to lose this job. I have been working here for three years since I had to leave college when my father died when I was eighteen. My mother had just given birth then and I knew she couldn't support us both so I needed to choose between my dream or family, I obviously chose the latter, and now I am supporting my mother who's looking after my two-year old brother. 

Life can be unfair sometimes, but if you let it defeat you or get to you, life won't be fair. You gotta beat it and fight. 

"We won't pay for this!" The blonde woman said loudly while slamming her hand on the table. 

"Ma'am, I understand you are not satisfied with our service, I can compensate you for your meal, but sir here already finished the meal," I said calmly, pointing at his plate before turning to the woman with purple hair. "And ma'am I'm sorry but you're almost done with your meal as well. I'm afraid you two will have to pay for your meal."

What happened next was already a familiar scenario for me. The blonde woman purposely created a scandal to get a free meal, but I was not having it. Do they have any idea who will pay for the meal they are refusing to pay for? I'm not even earning much and they want me to pay for their meal? 

"I'm sorry, ma'am. If you refuse to pay for the food you ate, we will have to call the cops." 

As expected, they demanded the manager, but I was prepared. Joe, my manager, was not having it either. He knew I was on the right. We escorted them outside and after threatening to call the cops, they were forced to pay with a promise to get back at us next time. 

"I'm surprised you did not lash out on them, man. That isn't you." Charlie, a fellow waiter with a big build who went out with us just in case, told me, making me scoff. 

"I can't afford to lose this job. It's shit, but the pay is good. I'm not a college graduate, how many restaurants do you think will hire someone like me?"

I fight back and I won't back down, but I know when to swallow my tongue. My attitude won't feed my family. My pride won't put food on our table. 

"True." Charlie agreed and we went back inside to continue our shift until it's closing time. 

Today, however, I won't be going home. I already sent a message to my mother that I might not be able to go home because Josh and I will be celebrating our one-year anniversary. 

A smile bloomed on my face as I inhaled the air and walked my way to the nearest bakery shop to buy a cake. I can only afford a small and cheap cake, but I hope Josh will love it. I will give it to him along with a letter I wrote. We've only been dating for a year but I really love him. 

I met him at the restaurant more than a year ago. He asked for my number and I turned him down at first because I wasn't interested in dating. I wanted nothing but to work and earn for my family, but he didn't give up. He came to the restaurant a few times with his friends or families while repeatedly asking for my number until I just gave up and gave him a chance. 

A year later, it was the best choice I've ever made. I love him. He's my first boyfriend and he's my first in everything. Hell, dating is hard when you're gay. I tried going out with someone when I was in high school, but they are often in the closet or bisexual. You don't ever want to go out with either. Closeted gays will make you feel like shit while bisexuals are mostly fuckboys. 

I couldn't stop the smile on my face, excited to see my boyfriend after not seeing him for a week now. He's a college student taking up nursing and I knew how busy they could get so I understand. I miss him so much and I can't wait to hold him again. To make love to him on our special day after dancing to our favorite song. 

I went to his condo without sending him a text because I wanted to surprise him. He called me this morning to greet me, promising to celebrate when he's free and telling me he will be busy, but a few hours of his time won't hurt, right? 

I already knew his password so I just went right in. Nothing could have prepared me for what I witnessed next, however. The cake I was holding dropped on the floor as well as my heart. Because right in front of me are my boyfriend and my best friend, Geneva, going at it like it was the end of the world. Along with their sounds of pleasure is the sound of my heart breaking.

When they heard the sound of the cake falling, they both turned to look at me, scrambling to get away from each other. 

"Babe, this is not what it looks like, I swear." Josh, who was now standing in front of me, said while Geneva was pale as she tried to cover herself. 

"Let me guess, she accidentally fell on your dick?" I asked sarcastically but tears were already prickling my eyes. 

Suddenly, the letter I wrote that was in my pocket felt like a ton that was weighing me down.

"It's nothing, okay? You're the one I love."

I let out a bitter smile while picking up the cake I bought. "This is why you shouldn't date a bisexual. Look at me wasting an entire week's worth of my salary for this." I chuckled to myself, sighing at the now ruined cake. 

"Please let me explain, okay? She came to me. Babe—"

I didn't let him finish as I smashed the cake to his face, making sure to cover his entire face with the icing. 

"There. Now it's not wasted. Money well spent. Shut up, will you? It's bad enough that I let you fuck me with your four-inches dick and you just had to cheat on me?" I laughed to myself before looking at Geneva. "Really, Gen? You can do better than that."

"I-I'm sorry, Adam." She stuttered with tears in her eyes and I just rolled my eyes at her. 

"Oh, save it to someone who cares. You guys make a better couple. Have a nice life."

I turned on my heels, ignoring Josh as he called my name. I walked out, hands still sticky from cake with tears now falling from my eyes. When I was far from them, I leaned against a wall and broke down. He was my everything. I gave him everything. I thought he was the one. I thought he was the silver lining in my situation, but he turned out to be just an asshole. 

In the middle of my breakdown, I received a notification from the bank, reminding me of the total debt we had. My father owes a lot of money, and unfortunately, it has been passed on me. I thought that's it, my night couldn't get any worse, until I received a message from Charlie, saying that he overheard the manager firing some employees and he heard my name. 

I wanted to scream until my voice broke. I wanted to smash everything. I just want everything to end. 

"Why don't you just kill me?!" I screamed at the sky, hoping whoever's there could hear me. "Is this fair?! What did I ever do to you, huh?! What did I do to deserve this?!" 

I didn't know what I was doing next. My mind just went blank. One moment, I was mindlessly walking on the side of the road until I heard the sound of a honk, the screech of brake, and the next thing I knew, I was flying and my body fell with a loud thud. 

Before I lost consciousness, I could have sworn I saw a white figure with a cloak covering their face.

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

리뷰

Wilaiporn Dangbuddee
Wilaiporn Dangbuddee
สนุกมากกกกค่ะ
2025-06-09 02:59:04
1
0
สุกัญญา แสงเพ็ง
สุกัญญา แสงเพ็ง
เขียนบทได้ดีมากค่ะ ภาษาดี บนดี สำนวนน่ารัก จะติดตามเรื่องนี้ไปเรื่อยไปค่ะ ดูว่าจะดีขึ้นไปอีกไหม
2025-02-19 21:45:52
1
0
84 챕터
บทนำ
บนถนนเส้น 48..ในขณะที่รถสปอร์ตหรูสีแดงกำลังวิ่งออกต่างจังหวัด รอบด้านเต็มไปด้วยต้นไม้ และหน้าผา ในรถมีชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคมคายเป็นคนขับ ส่วนด้านข้างเป็นหญิงสาวแสนสวย ซึ่งมีสถานะ 'คู่หมั้น'เมื่อคิดถึงตอนเขากระชากตัวเธอออกจากห้องในโรงแรมกับผู้ชายคนอื่นก็ยิ่งปวดใจ"สรุปยังไง? อายไม่คิดจะอธิบายให้คีย์ฟังหน่อยเหรอ?"น้ำเสียงตะคอกเต็มไปด้วยความเครียด..แต่ดูเหมือนคนรักของเขายังคงเฉยเมย..ดวงตากลมโตสีดำสนิทติดจะรำคาญร่างบอบบางของเธออยู่ในชุดสูทสีชมพูพอดีตัว..ส่งผลให้ดูเท่ปนหวาน..เข้ากับทรงผมบ๊อบเท แม้ว่าเขาเคยขอร้องหลายครั้งให้เธอไว้ผมยาว..แต่ยัยผู้หญิงใจดำ ก็ไม่เคยแม้แต่จะใจอ่อน"อธิบาย? ทำไมฉันต้องทำด้วย"น้ำเสียงไม่ยี่หระ นิ้วเรียวสวยได้รูปทัดผมดำสนิทไว้ข้างหู..เผยให้เห็นใบหน้าได้รูป ซึ่งเป็นส่วนผสมลงตัวราวกับปั้น..มีเพียงขี้แมลงวันเล็กๆ ใต้ตาซ้ายเท่านั้นที่ทำให้สะดุดตา..แต่ก็ส่งเสริมภาพลักษณ์ของเธอให้ดูน่าค้นหามากขึ้น "มันก็ต้องอธิบายมั้ยวะ อายเข้าโรงแรมกับไอ้หมอนั่น!! คีย์แค่ขอให้อายอธิบาย..แค่อธิบายเอง""นายคีรี!! นายกล้าขึ้นเสียงกับฉันเหรอ"คนตัวเล็กกว่าขู่ฟ่อ ดวงตาคมคู่สวยเจือดุลุกโ
더 보기
บทที่1
ความรู้สึกเจ็บแปล๊บที่ศีรษะราวกับโดนของแข็งทุบ..ส่งผลให้หญิงสาวครางด้วยความเจ็บ..แสงสว่างจ้าลอดผ่านม่านตา..ดวงตากลมโตกะพริบถี่ๆ อากาศรอบตัวร้อนจนเหงื่อซึม นิ้วมือเรียวสวยราวลำเทียนแตะส่วนที่ได้รับบาดเจ็บ..ความรู้สึกปวดร้าว..ทำให้เธอได้สติวูบสุดท้าย ตอนรถใหญ่ปะทะเข้ากับรถของเธอ..ไอ้ต้าวคู่หมั้นจอมวอแวดันหักรถฝั่งตัวเองเข้ารับแรงกระแทก..คิดได้ดังนั้นร่างบอบบางกระเด้งตัวลุกขึ้นทันที"คีรี!!"เสียงตะโกนดังลั่นของคนเจ็บ..มีผลให้คนในห้องสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ"ม๊า..ดูอีน่าจะได้สติแล้วนะ"เสียงกระซิบกระซาบไม่ไกลจากเตียงนอน คนที่ถูกเรียกว่า 'ม๊า' ขมวดคิ้วนิ่วหน้า"แน่ใจนะว่าอีไม่เป็นไร นี้ม๊าพึ่งให้คนไปตามอาซานกลับมา""ก็อั้วก็บอกม๊าแล้วไงว่าอย่าไปตามเฮีย อีชอบเรียกร้องความสนใจ อั๊วก็บอกม๊าแล้วลูกสะใภ้คนไทยมันไม่ได้เรื่อง""อาหมวย ลื้อก็รู้...ใช่ว่าอั๊วอยากให้อาซานแต่งงานกับอีซะหน่อย..ก็อาปาลื้อนั่นแหละ อยากได้อีมาเป็นสะใภ้"เสียงบ่นกระปอดกระแปดโวยวายจากผู้หญิงวัยกลางคน เล่นเอาดารินปวดหัวตึบดวงตาคมมีเสน่ห์คู่สวยหรี่มองรอบๆ ห้องที่เธออยู่นั่น มีลักษณะเหมือนห้องแถวโบราณ..ข้างในห้องมีตู้เสื้อผ้าไ
더 보기
บทที่2
แสงสว่างเจิดจ้าสาดเข้าหาหลังเธอเปิดประตู..และสิ่งที่ทำให้หญิงสาวช็อก..คือการที่เห็นผู้คนแต่งตัวไม่ต่างจากคนในบ้าน..บ้านเรือนยังเป็นตึกแถวโบราณมีรูปทรงผสมยุโรป ประดับด้วยลวดลายปูนปั้น..ราวกับเดินหลุดเข้ามาเที่ยวในอีกยุคสมัยหนึ่ง..ร่างเพรียวระหงรีบวิ่งออกจากตรอกหวังจะเจอถนนใหญ่..และใช่เธอเจอมัน..แต่ถนนใหญ่ที่เธอเห็น ก็ช่างต่างจากที่..ที่เธอมา..นอกจากผู้คนที่แตกต่าง..ยังมีรถจิ๊บโบราณ..รถเก๋งวินเทจ แถมยังมีรถรางที่ไม่มีในยุคสมัยของเธอ!!!'บ้าไปแล้ว..นี้มันเรื่องบ้าอะไร'ดวงตาคู่สวยเริ่มตระหนก..ชีวิตนี้..เธอมั่นใจว่าสามารถจัดการ และควบคุมทุกอย่างได้..แต่ ณ เวลานี้ สิ่งที่เธอคิดไว้..มันบอกว่าเธอคิดผิด..โดยเฉพาะ 'ความกลัว' ที่กำลังวิ่งเข้าจู่โจม..กลัวกับสิ่งที่ไม่รู้..ไม่คุ้นเคย"จินเยว่! เธอเป็นบ้าไปแล้วเหรอ"เสียงเข้มขู่ฟ่อ มือหนาใหญ่คว้าแขนคนตัวเล็กให้หันมาประเชิญหน้าเตรียมจะดุด่าชุดใหญ่..แต่พอเห็นสีหน้าซีดเซียวที่แม้แต่แป้งหนาเต๊อะที่คนเป็นเมียนิยมชอบโบกไว้ยังปิดไม่มิด...หลี่ลี่ซาน..ผู้เป็นหมอนิ่วหน้าทันที..ตอนที่บุพการีให้คนไปตามเขานั่น..ข่าวที่ได้รับมาคือเธอตกบันได หัวกระแทกพื้น..ทั้งยั
더 보기
บทที่3
เดิม 'สิงขร' หรือหลี่ลี่ซาน อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ..คุณหมอในวัยหนุ่มเตรียมจะนอนพักสายตาสักงีบ ติดแต่ในใจลึกๆ ยังอดห่วงภรรยาตัวร้าย ที่วันนี้มีอาการผิดปกติกว่าทุกๆ วันไม่ได้..ยิ่งนึกถึงดวงตาคู่สวยที่มองมาที่เขาด้วยความว่างเปล่า..ยิ่งรู้สึกประหลาดใจ ตั้งแต่รู้จักกันมาหลายปี..เธอมีแต่หลงใหลคลั่งไคล้เขา ถ้ากลืนเขาลงท้องได้..เธอก็คงทำไปแล้ว หรือเขาควรพาภรรยาไปตรวจสมองกับอาจารย์หมอสักรอบดี คิดได้ดังนั้นคนที่เข้างานทั้งวัน เตรียมจะพาคนตัวเล็กไปโรงพยาบาลครั้นลงมาชั้นล่างของบ้าน..สิ่งสุดท้ายที่ชายหนุ่มจะคาดคิด..คือเห็นภรรยาที่แต่งงานกันมาเกือบปีจับไม้กวาด และไม้ถูพื้น!!!ร่างสูงโปร่งในเสื้อยืดสีขาวแขนสั้น กับกางเกงขาก๊วยสีเข้ม ยืนงงงันเมื่อเห็นเธอกำลังขมีขมันถูพื้นเรือนด้วยความตั้งใจ โต๊ะเก้าอี้ในห้องกว้างที่มีไม่กี่ตัวถูกเช็ดสะอาดแวววับ..บ้านหลังนี้จัดว่าเป็นทำเลที่ดีมากแห่งหนึ่ง ด้วยเป็นบ้านหัวมุม..และเยื้องถัดไปไม่ไกลเป็นท่าเรือขนสินค้า ของแม่น้ำสายหลักในประเทศ มันเป็นเรือนหอที่อาปาของเขาตั้งใจเก็บไว้เพื่อเขา..เสียแต่เขาเองนั่นทำงานยุ่งมาก ส่วนภรรยาที่ถูกยัดเยียดมาให้ตามคำสัญญาในอดีตระหว่างอาป
더 보기
บทที่4
พอโดนดุคนตัวเล็กกว่าเพียงยักไหล่ให้ด้วยความเคยชิน..เล่นเอาคุณสามีหน้าบูดกับกริยาก๋ากั่นของภรรยาตัวร้าย ร่างสูงโปร่งเลือกนั่งโต๊ะตัวหลังสุด..ใบหน้าหล่อเหลาราวกับหยกเนื้อดีเปลี่ยนมาเป็นเรียบเฉย“อาซาน..เอาเหมือนเดิมใช่มั้ย? ต้มขาไก่น้ำแดง หมูสับผัดหนำเลี๊ยบ ผัดกุ้ยช่ายขาวหมูกรอบ..ข้าวต้มสองชาม?”"ครับ...เฮีย"เสียงทุ้มต่ำตอบ...ร่างสูงโปร่งเลือกนั่งเก้าอี้ไม้กลม..เวลานี้พระอาทิตย์เริ่มลาลับฟ้า..ดารินทรุดตัวนั่งฝั่งตรงกันข้าม...ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ..เธอสัมผัสถึงความสุขส่งผ่านจากร่างเดิม...ก่อนที่จะทันได้คิดอะไรปากก็เผลอส่งคำถามออกไปจากความทรงจำจางๆ ของร่างเดิม"ไม่สั่งต้มจับฉ่ายของโปรดของเฮียเหรอ?"มือเรียวสวยของคุณหมอหนุ่มชะงักจากเทน้ำชาใส่ถ้วยเล็ก...ดวงตาสองชั้นหลบในหลุบลง..น้ำเสียงที่ตอบไปติดจะเย็นชา"ไม่เป็นไร..เฮียกินอะไรก็ได้ สั่งเยอะเปลืองเงิน"ความหวานประแหล่มเข้าจู่โจม..ดารินรู้ความรู้สึกที่เป็นอยู่มาจากเจ้าของร่างเดิม..ริมฝีปากรูปกระจับเม้มแน่น..เธอหาใช่ผู้หญิงที่พึ่งพิงแต่ผู้ชาย..แถมให้เขาเลี้ยงข้าว..แต่มีเพียงเมนูที่เธอชอบก็กระไรอยู่ร่างเพรียวระหงตัดสินใจเดินไปหาคุณลุงเจ้าของร้าน
더 보기
บทที่5
กว่าที่หญิงสาวต่างภพผล่อยหลับ ก็ย่างดึกสงัด และเช่นเคยเจ้าหล่อนก็ยังนอนดิ้น นอกจากจะถีบผ้าห่มผืนน้อยออกจากตัว ยังพลิกมานอนเบียดไอ้ต้าวสามี..จนคนอายุมากกว่าตกใจตื่น..ดวงตาคมกริบฉายแววเหนื่อยล้า ก่อนจะหรี่ตามองยัยตัวเล็กที่นอนคุดตัวในอ้อมกอด..มือใหญ่ค่อยๆ ดันร่างบอบบางไปตรงกลางเตียง..ผ้าห่มผืนบางที่ถูกถีบถูกจัดแจงห่มใหม่อีกรอบ เสียงไก่ขันบ่งบอกเวลาใกล้เช้า ร่างสูงโปร่งตัดสินใจลุกขึ้นอาบน้ำเตรียมไปโรงพยาบาล โดยปล่อยภรรยาตัวร้ายนอนทับตะวันเหมือนเฉกเช่นทุกวัน จวบจนเวลาล่วงเลยเกือบแปดโมง คนที่ตื่นเช้ามาตลอดชีวิตก็สะดุ้งตกใจตื่น มือเรียวสวยขยี้หูขยี้ตาเรียกสติ ดวงตาคมหวานซึ้งกวาดตามองรอบห้องๆ คาดหวังว่าให้เรื่องเมื่อวานเป็นเพียงฝันไป...แต่ความจริงก็ยังเป็นความจริงอยู่วันยังค่ำ เธอได้ย้อนมาอยู่ในอีกยุคสมัยหนึ่งจริงๆ!!เมื่อได้นอนหนึ่งตื่น คนที่ถูกสอนมาให้แก้ปัญหา เริ่มเรียบเรียงความคิด..สิ่งแรกที่เธอควรทำ...คือการพิจารณาสถานการณ์ของตัวเองให้รอบคอบ อาจเพราะความทรงจำของร่างเดิมที่ขาดๆ แหว่งๆ ชวนให้หงุดหงิดใจ..สิ่งที่ทำได้คือการอยู่ปัจจุบันคิดได้ดังนั้น..คนตัวเล็กก็จัดแจงพับผ้าห่ม เก็บที่นอนใ
더 보기
บทที่6
คิ้วได้รูปของดรุณีสาวเพียงยักขึ้น ดวงตาหวานเจือดุหรี่มองพร้อมกอดอก ไอ้ต้าวหัวขโมยตัวเล็กหลุบตาลงอย่างคนไม่กล้าสู้หน้า ในขณะที่ผู้สูงวัยกว่าเตรียมจะฟาดไม่ยั้ง"ลื้อมีปัญหาอะไรหรืออาจินจิน หรือคิดจะเข้าข้างอาตี๋ของลื้อ"น้ำเสียงข่มขู่ ทั้งคำเรียกขานของเจ้าของบ้าน เรียกสายตาประหลาดใจจากหญิงสาวได้ไม่น้อย ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความครุ่นคิด..ไอ้ต้าวหัวขโมยรู้จักเธอ?“พวกคุณกล่าวหาว่าเด็กคนนี้เป็นหัวขโมย...มีหลักฐานหรือเปล่า?”“นี้ไง เงินที่อาเทียนขโมยไป..แล้วพวกเพื่อนๆอั้วก็เห็นอีขโมยเงินด้วยจริงมั้ย?”คำท้ายของเด็กชายอายุมากสุดในกลุ่ม หันไปขอความเห็นกับบรรดาพวกลิ้วล้อ พวกนั้นเพียงพยักหน้ารับ แต่หากล้าสู้หน้ากับเจ่เจ้คนสวย..เพราะประวัติความดุร้ายของจินเยว่ขึ้นชื่อลือชาในชุมชนชาวจีนไม่ใช่น้อย“เหรอ แต่เงินไม่ได้อยู่ในมือเด็กนั้นนี้ แต่อยู่ในมือนาย”“นี้อาจินจิน ลื้อจะหาว่าลูกชายอั้วเป็นคนขโมย อาตี๋เล็กบ้านอั้วนี้นะจะขโมย? ถ้าอีอยากได้..อีก็ขออั้วแล้ว ไม่เห็นจำเป็นต้องขโมยเงินเลย...ไม่เหมือนกับไอ้เด็กเหลือขอน้องชายลื้อหรอก ที่บ้านฐานะก็ยาจก ขโมยของชาวบ้านเขาไปทั่ว”คำว่า ‘น้องชาย’ ส่งผลให้คนตัวเ
더 보기
บทที่7
"เราเป็นพี่น้องกันถูกมั้ย? ถ้านายหิวขนาดนั้นทำไมไม่มาขอดีๆ ทำไมต้องขโมยด้วยละ"น้ำเสียงคนอายุมากกว่าเต็มไปด้วยความสงสัย บรรยากาศบางอย่างส่งผลให้เด็กชายรู้สึกผิดปกติ...หญิงสาวตรงหน้ายังคงดุร้ายไม่ต่างจากในอดีต แต่ในความดุนั้นยังแฝงด้วยกระแสธารความเมตตา ที่เขาเองก็สัมผัสมันได้โดยเฉพาะเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ถ้าเป็นเจ่เจ้จินจินจอมเห็นแก่ตัว เอาแน่เอานอนกับอารมณ์ไม่ได้คนนั้น..คนเป็นพี่คงจะจัดการกับอาซ้อเหมย ด้วยวิธีการ 'ด่า' ทะเลาะเบาะแว้งกันลั่นถนน เขารู้ว่าเจ่เจ้ต้องช่วยเขา...แต่เหตุผลที่ช่วยคงไม่ใช่พิศวาสนึกรักน้องชายหรอก แต่เป็นเพราะสำหรับเธอแล้ว น้องชายไม่ต่างจากสิ่งของ หรือสัตว์เลี้ยง... คนเป็นเจ้าของสามารถทิ้งขว้างหรือรังแกได้...แต่หายอมให้คนอื่นรังแกไม่...นั่นแหละ 'จินเยว่' เจ่เจ้คนสวย และแสนดุร้ายของเขา"ว่าไง ทำไมเงียบ"คนอายุมากกว่ารีบทวนคำถามซ้ำ คนเป็นน้องเม้มปากแน่น ดวงตาชั้นเดียวชี้ขึ้นค้อนควักเต็มไปด้วยความเจ็บใจปนน้อยใจ"ขออย่างงั้นเหรอ? คนหวงของแบบเจ้จินจินนี้นะ จะยอมแบ่งของกินของใช้..เงินทองให้กับคนอื่น""เดี๋ยวนี้ฉันพี่นายจริงๆ ใช่มั้ย?"หญิงสาวชักไม่แน่ใจ แต่ดูจากท่าทีเด็ก
더 보기
บทที่8
แต่เธอก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่แม่ของเธอเลือกเป็นสิ่งที่ถูกต้อง หรือสิ่งที่ผิด เพราะตั้งแต่อาปา แต่งเมียรองเข้าบ้าน...ผู้สูงวัยก็ทำหน้าที่สามีที่ดี เลิกจากงานเป็นคนขับเรือขนส่งสินค้า ซึ่งเป็นธุรกิจขนาดกลางของที่บ้าน ก็คลุกอยู่กับลูกเล็กซึ่งก็คือเธอ กับเมียรอง ที่น่าแปลกแม่บ้านใหญ่ยังคงหัวอ่อน และปล่อยชีวิตตามน้ำไปเรื่อยๆ เธอไม่เคยวีนเคยเหวี่ยงยังคงทำหน้าที่สะใภ้คนจีนทั้งดูแลพ่อแม่สามี ทำงานบ้าน ไปช่วยธุรกิจกงสีของที่บ้าน ดูแลลูกชายลูกสาวทั้งสองเป็นอย่างดี อาปาของเธอเองเพียงมีหน้าที่ไปกินข้าวเย็นกับที่บ้านใหญ่ ส่วนเวลาที่เหลือก็ดูแลเธอกับแม่หลังจากฟังเรื่องราวที่น้องชายเล่า...ภาพความทรงจำลางๆ บางอย่างกับลอยขึ้นมา ภาพชายร่างสูงใหญ่...แววตาเต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู อ้อมกอดอบอุ่นของหญิงสาวคนหนึ่งกับโอบกอดเธอไว้ "แล้ว...อาปากับแม่เจ้ละ ท่านทั้งสองอยู่ไหน"หญิงสาวสอบถามด้วยความสงสัย...ความรู้สึกเศร้าจางๆ วาบเข้ามา ดารินรู้ว่ามันคือความรู้สึกของร่างเดิม... คำถามของคนเป็นพี่ทำเด็กชายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนที่เจ้าตัวแสบจะกินข้าวไปด้วยเล่าไปด้วย"เสียทั้งคู่แล้ว แม่ของเจ้ เสียตอนเจ้ห้าขวบ ส่วนอาปาเสี
더 보기
บทที่9
ณ ตึกแถวหัวมุม"เจ่เจ้จินจิน ทำไมต้องซื้อข้าวของเยอะขนาดนี้ด้วย"น้องชายตัวผอมบ่นกระปอดกระแปด มือเล็กแต่หยาบช่วยบรรดาเฮียๆ ผู้ซึ่งเป็นลูกจ้างขนของเข้าบ้านมีทั้งหม้อ กระทะหลายขนาด ตะหลิวทัพพี อะไรที่ควรมียัยเจ่เจ้หน้าสวยตัวแสบขนซื้อมาหมด"ของมันต้องใช้"คนเป็นพี่ตอบเสียงเรียบ มือเรียวสวยจัดแจงแยกผัก แยกหมูไข่ใส่ตู้เย็น เฟยเทียนได้แต่เบ้ปาก...ตั้งแต่จำความได้ชีวิตที่เติบโตมาด้วยกัน..พี่สาวเขาไหนเลยเคยเข้าครัว...ถ้าเป็นเจ่เจ้เซียงเซียงก็ว่าไปอย่าง บ้านตระกูลอื่นลูกสาวเมียรองอาจต้องเก่งงานบ้านงานเรือนงานครัว ดูแลปรนนิบัติผู้สูงวัยในตระกูล ถ้าจะมียกเว้นก็คงเป็นครอบครัวเขานี่แหละ ตั้งแต่อาปาพาลูกสาวอันเกิดจากภรรยาที่รักกลับบ้าน ชีวิตของจินเยว่ก็ราวกับเจ้าหญิง งานบ้านงานเรือนเป็นหน้าที่ของม๊าใหญ่กับพี่สาวคนโต ส่วนอาปากับเฮียคังคือคนหาเงินเข้าบ้าน ส่วนลูกชายคนเล็กแบบเขายังมีหน้าที่ช่วยอาปา อาม๊าหยิบจับงานเล็กๆ น้อย เขายังจำได้ครั้งหนึ่งในวัยแรกรุ่น เจ่เจ้เซียงเซียงมีนัดกิจกรรมในวันหยุดที่โรงเรียนกับเพื่อนๆ ส่งผลให้วันนั้นเจ้ไม่ได้ซักชุดนักเรียน กับถุงเท้าของเจ่เจ้จินจิน...พอเจ่เจ้เซียงเซียงกล
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status