บทที่ 33 กลับไปหาพ่อผู้น่ากลัว

ในมุมมองของน่านฟ้า  ปัจจุบัน

เขาว่าลูกมักหน้าตาเหมือนพ่อแม่  และฉันก็ไม่รู้เลย  เพราะฉันยังเด็กนักตอนที่แม่หนีจากพวกเราไป  ส่วนพ่อที่ฉันจำได้  ก็เป็นภาพเลือนราง  พ่อตัวบาง  ร่างกายผอม  มีเสียงดุและดังอย่างใจร้ายมายังฉันเสมอ

ภาพจำเดียวที่ฉันมีต่อครอบครัว  คือ  ความเศร้า  ความกลัว  และความผิดหวัง

หลังเดบิวต์ได้สามเดือน  ก็เริ่มมีคนจำฉันได้  ฉันไม่อาจเดินตามท้องถนนโดยไม่สวมหมวกและแว่นตาอีกต่อไป  ความเป็นส่วนตัวถูกแฟนๆ เข้ามาขอถ่ายภาพ  ไม่ว่าฉันจะไปที่ไหน

ฉันขอร้องให้ผู้จัดการส่วนตัวทำธุระแทนฉัน  เพราะไม่อาจหลีกหนีแฟนๆ ไปได้  ความเหงาเข้ามาเกาะกุมหัวใจ

ฉันหยิบก้อนหินสีขาว  ไร้เหลี่ยม  ไร้ปม  มาถือไว้ในมือ  นึกถึงคนที่ไม่อาจพบกันได้อีก  อย่างพี่นานา

วันนี้ทางค่ายเรียกฉันมาอัดเพลงใหม่  ฉันเดินเข้าตึกอย่างรวดเร็ว  แฟนๆ ยกกล้องขึ้นถ่ายภาพฉัน

“น่านฟ้า”

พวกเขาเรียก  และฉันไม่อาจทำเป็นไม่ได้ยิน  ฉันโบกมือ  ยิ้มบางๆ ไปให้  ก่อนเดินเข้าตึกไป

ฉันอัดเพลงตั้งแต่บ่ายจนถึงค่ำ  เหล่าแฟนคลับกลับไปหมดแล้ว  ฉันจึงลดการ์ดลง  ด้วยการถอดหมวกและแว่นตากันแดด

“โดนัท”

เสียงเรียกทุ่มของชายสูงวัยดังขึ้น  ฉันจำไม่ได้ว่าเคยได้ยินจากไหน  แต่มันช่างคุ้นจนน่าประหลาด

ฉันหันไปมองตามเสียงเรียก  และพบว่าชายที่เคยดุด่า  และเฆี่ยนตีฉัน  กำลังยืนรีรออยู่ตรงหน้า

“พ่อ!”

ฉันจำได้ในทันที  ตัวเกร็งเหมือนโดนไฟฟ้าอ่อนๆ ดูด  เขามาได้ไง  แล้วรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ไหน

“ต้องการอะไร?”

ฉันทำเสียงแข็งให้ชายชราผู้ทำท่าอ่อนแรงตรงหน้า  เขามีท่าทีลังเล  ก่อนเดินเข้ามาใกล้

“รภป.!”

พ่อในความทรงจำของฉันดุร้าย  และโหดเหี้ยมพอจะตีฉันจนบาดเจ็บสาหัสได้  ถ้าเขาจะทำร้ายฉันอีก  ฉันควรตั้งรับไว้ก่อน

“พ่อ...พ่อ”

เขาเอ่ยได้แค่นั้น  ฉันกับพ่อมีรปภ.ยืนกั้นอยู่  พ่อดูแก่และสวมเสื้อผ้าเก่ามอซอ  ขณะที่ฉันกำลังขึ้นจุดสูงสุดของชีวิต

“แกหน้าเหมือนแม่มาก”

เขากลับมาใช้คำพูดเหมือนที่ฉันเคยจำได้

“ถ้าจะมารื้อฟื้น  บอกเลยว่าไม่จำเป็น  หนูไม่มีอะไรจะให้พ่อหรอก”

ฉันตวัดสายตามองพ่อ  ใจเจือด้วยแรงโทสะอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

“ถ้าไม่มีอะไร  หนูจะไปแล้ว”

เขาเงียบไป  ทำหน้าซึม  แต่ฉันไม่เหลือความสงสารในใจอีกเลย  เขาทุบตีเด็กหกขวบด้วยเข็มขัด  ให้ฉันทำกับข้าวทั้งที่ฉันยังจับดินสอไม่ถนัดด้วยซ้ำ  และด่าทอฉันทุกวัน  หาว่าฉันเป็นตัวซวย  เป็นคนทำให้เขาติดแหง็กอยู่กับเด็กเหลือขอแบบฉัน

“พ่อมาขอโทษ”

อกฉันเหมือนจะระเบิดออกมา  เมื่อได้ยินคำพูดนั้นจากคนใจร้าย 

“หนูไม่ให้อภัย  ถึงพ่อจะตายวันนี้  หนูก็บอกเลยว่า  พ่อเป็นสิ่งร้ายกาจที่เคยเกิดขึ้นกับหนู  หนูจะจำไว้จนวันสุดท้ายของชีวิต  ว่าหนูโตขึ้นมาอย่างดี  โดยไม่มีพ่อ  หนูเกลียดพ่อ  แล้วก็ช่วยไปให้พ้นหน้าหนูสักที”

.

.

กระทั่งผ่านไปสามเดือน

เสียงมือถือฉันดังขึ้น  โชว์เบอร์สำนักงาน  ฉันรับด้วยความงงงวย

“สวัสดีค่ะ  คุณโดนัทนะคะ”  

แทบไม่มีใครเรียกฉันด้วยชื่อนี้มานานแล้ว

“ค่ะ  มีอะไรหรือเปล่า?”

“ดิฉันเป็นพยาบาลค่ะ  ทางเราติดต่อมาเนื่องจากคุณโดนัทเป็นญาติเพียงคนเดียวของคนไข้  คนไข้บอกว่าคุณเป็นลูกสาว  ทางเราขอแจ้งว่าตอนนี้คุณสมมาตรกำลังรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล  หมอวินิจฉัยว่าเป็นโรคตับแข็ง  มีภาวะแทรกซ้อนร่วมด้วย  อาการค่อนข้างหนัก”

ฉันทวนคำพูดเหล่านั้นในใจ  ก่อนพยาบาลจะเอ่ยต่อ

“หมอประเมินว่าไม่น่าจะอยู่ได้นานค่ะ”

เธอพูดอย่างย่อๆ  โดยรู้ว่าฉันจะเข้าใจ

“ฉันกับคนคนนั้น  ตัดขาดกันนานแล้ว”

พยาบาลหันไปบอกข้อความของฉันกับเขา  มีเสียงแหบและเบาดังตอบกลับมา

“ถ้าอยากรู้เรื่องแม่  ฉันก็ยินดีจะตอบ”

ฉันใช้เวลากว่าสามชั่วโมงในการไปหาผู้ชายคนนั้น  อยากรู้เหมือนกัน  ว่าคนใกล้ตายจะพูดแต่ความจริงเหมือนที่เขาว่าไว้หรือเปล่า?

เขานอนอยู่ในห้องรวม  ตัวผอมและบอบบางกว่าสามเดือนก่อนที่เราพบกัน  ท้องบวมโต  ผิวกร้านดำ  นอนหายใจรวยริน  แต่ฉันไม่ได้มาเรื่องอาการของเขา  ฉันมาเพราะอยากรู้เรื่องแม่

“แกหน้าเหมือนแม่แกมาก  พอพ่อเห็นแก  พ่อก็รู้ทันทีว่าแกคือโดนัท”

เขาพยายามเค้นเสียงออกมา  แต่เสียงเขาเบาจนฉันแทบไม่ได้ยิน

“แกรู้ไหม  ว่าทำไมฉันถึงเลี้ยงแกแบบนั้น”

“พ่อไม่ได้เลี้ยงหนู  พ่อทำเหมือนหนูเป็นผ้าขี้ริ้ว”

เขาถอนหายใจ  ก่อนเอ่ยอย่างชัดถ้อยชัดคำ

“ตอนแกสามขวบ  แกวิ่งข้ามถนนไปซื้อขนม  รถเก๋งพุ่งมาชนแก  แต่แม่แกผลักแก  แล้วโดนชนแทน”

น้ำตาของชายชราค่อยๆ ไหล

“เธอเป็นความสุขเดียวในชีวิตฉัน  เธอทำให้ฉันยอมทำงานหนัก  ยอมทนเลี้ยงแก   แต่แกก็ทำแม่แกตาย”

ฉันสะท้านไปทั้งตัว  เรื่องนี้ไม่เหมือนที่ป้าข้างบ้านเล่าให้ฟัง  ฉันไม่เคยรู้มาก่อน  ว่าแม่ตายแล้ว  และฉันทำให้แม่ตาย

น้ำตาไหลลงอาบแก้มฉันจนเปียกชุ่ม  ไม่มีเสียงสะอื้น  มีแต่ความเงียบระหว่างเรา

“ทำไมพ่อไม่เคยบอกหนู?”

“ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะรื้อฟื้น”

เขาเองก็น้ำตาไหลเช่นเดียวกัน  มือกระด้างกำผ้าห่มแน่นอย่างสะเทือนใจ

“แต่ที่แย่กว่านั้นคือ  ฉันโทษว่าการที่แม่แกตายเป็นเพราะแก  ฉันเลยทุบตีแก  เหมือนแกไม่ใช่ลูก  เหมือนแกเป็นวัตถุชิ้นหนึ่ง”

เราร้องไห้ให้กันอย่างนั้นเนิ่นนาน  ฉันทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้

“ถ้าแกคิดถึงแม่  แกก็แค่ส่องกระจก”

พ่อเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก  ราวกับนาฬิกาชีวิตใกล้หมดลาน

“ที่พ่อเรียกแกมาวันนี้  เพราะพ่อ...อยากขอโทษ  ขอให้เราอภัยกันได้ไหม...ลูก”

ภาพที่อยู่ในความทรงจำของฉัน  แล่นอย่างต่อเนื่อง  มันเป็นความทรมานอย่างสุดจะฝืนทน

แล้วฉันก็เห็นว่า  โซ่ที่พันใจฉันอยู่  มันติดค้างเพราะฉันจับโซ่นี้เอาไว้ด้วยมือตัวเอง  โซ่นี้ทำให้ฉันอึดอัด  เป็นทุกข์  และทรมานมาหลายปี

“หนูอโหสิค่ะ”

เมื่อพูดคำนี้ออกมา  พันทนาการที่หัวอกก็ปลดออก  เหมือนฉันถูกปลดปล่อยด้วยมือของฉันเอง  และปลดความรู้สึกว่าตัวเองอัปลักษณ์  ไม่สมควรได้ความรักก็หายไป  ในชั่ววินาทีนั้น

หลังจากนั้น  ฉันมาเยี่ยมพ่อทุกวัน   กระทั่งลมหายใจสุดท้ายของท่านสิ้นไป  เราสวดศพหนึ่งคืนก่อนเผาอย่างเงียบๆ  มีแค่ฉันกับพี่ผู้จัดการส่วนตัวเท่านั้นที่มางาน

ฉันขอให้พ่อไปดีนะ  นี่เป็นคำพูดสุดท้ายในใจฉันต่อครอบครัวเพียงคนเดียวของฉัน