Semua Bab แผนรักนักวางแผน(Fall for Me?): Bab 1 - Bab 10

      ในมุมมองของโดนัท  เหตุการณ์เมื่อ 21 ปีก่อน      แค่คุณหยุดอ้างว่าไม่มีเรื่องดีๆ ให้ยิ้ม  ทั้งที่ปัญหาไม่ได้หนักหนานัก  เพราะความจริงแล้วชีวิตคุณคงดีกว่าฉันมากกว่า  ฉันจะเล่าเรื่องชีวิตของฉันเมื่อตอนอยู่ประถมหนึ่งให้ฟัง  คุณจะได้เลิกอ้าง  แล้วหันมายิ้มได้เสียที      ทำไมฉันถึงมีรอยยิ้มสดใสได้ทุกวัน  ทำไมฉันถึงร่าเริงได้มากกว่าคนอื่น  เคล็ดลับคือ  แก้มต้องยกขึ้นไม่ใช่แค่มุมปาก  และยิ้มแค่บางๆ ก็พอ  อ้อ  อย่าลืมสบตาสามถึงห้าวินาทีให้ดูจริงใจ  เพียงเท่านี้  คนก็จะอยากทักทายคุณด้วยความอารมณ์ดีแล้ว     เดิมทีฉันก็ไม่ได้มีความสดใสขนาดนั้นหรอก  ครอบครัวเราเคยมีกันสามคน  พ่อ  แม่  ลูก  พ่อเห็นหน้าฉันครั้งแรกก็ตั้งชื่อว่าโดนัท  พร้อมความหวังที่จะให้ลูกคนนี้ดูสวยงามและเป็นแบบขนมโดนัท  ที่คนส่วนใหญ่ชอบ      พ่อกับแม่มีฉันด้วยความรัก  จนกระทั่งความจริงค่อยๆ ปรากฏ  ก็เด็กท

    ในมุมมองของลูกศร  ปัจจุบัน    “คุณลูกศรคะ  เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ”    เสียงเดินด้วยความเร่งรีบ  พร้อมลงส้นหนักๆ ดังขึ้น  ทำให้ฉันจำต้องเงยหน้าจากกองเอกสาร  ทอดมองต้นเสียงนั้นด้วยความสงสัย    ฉันเพิ่งมากุมบังเหียนค่ายเพลงที่กำลังจะเจ๊งได้เพียงสามวัน  ก็เกิดเรื่องมากมาย  แต่เพราะเป็นคำสั่งของแม่  ทำให้ฉันจำต้องหาทางแก้ปัญหาที่เสมือนปมเชือกนี้ต่อไป    “ว่าไป  คุณไนฟ์”    “นักร้องของเราต้องการพบคุณลูกศรค่ะ  เธอ...”    พูดไม่ทันจบ  ร่างบางก็ดันตัวเข้ามาในห้อง  ฉันตำหนิยัยคนนี้ในใจ  ว่าเธอช่างเสียมารยาท  แต่เมื่อเห็นดวงหน้าก็ทำให้ตะลึงงัน  เพราะฉันหาแว่นไม่เจอ  มองไม่เห็นอะไร    “นี่มันอะไรกัน  ทำไมพวกคุณแต่งเพลงห่วยขนาดนี้”    ฉันขมวดคิ้วอยากตอบโต้  แต่ตบะนางพญางูขาวที่บำเพ็ญเพียรมานับพันปี  ช

    ในมุมมองของโดนัท  เมื่อ 15 ปีก่อน    ทำยังไงโดนัทถึงจะคว้าพี่ไว้ได้?  และโดนัทจะทำทุกทางเพื่อจับใจพี่เอาไว้!  ความคิดทำนองนี้  วนเวียนในหัวฉันตลอด    การเรียนการสอนในบ้านสุขใจ  ส่วนใหญ่จะเป็นการเรียนหนังสือด้วยตัวเอง  วันนี้ครูดอกปีบออกคำสั่งให้เราอ่านหนังสือแบบเงียบๆ  ฉันอดสอดส่องไปที่พี่นานาไม่ได้  ในใจสงสัยว่าเธอจะลืมวิธีอ่านหนังสือด้วยไหม?     ฉันคิดอย่างตรงไปตรงมา  ว่าเราคิดอย่างไร  ก็ควรแสดงออกแบบนั้นไปบ่อยๆ  ฉันจึงเขียนข้อความแล้วส่งให้เธอ  ใบหน้าฉันร้อนผ่าว  เมื่อยามคิดถึงถ้อยคำในจดหมายฉบับเล็กนั้น    <มีคนแอบชอบพี่ด้วยล่ะ>    เธออ่านแล้วยิ้ม  แต่ยิ้มไปไม่ถึงดวงตา  เป็นยิ้มแบบเดิมที่ฉันสังเกตบ่อยๆ  อย่างน้อยก็เป็นยิ้มแสนอ่อนโยนละนะ    ฉันบิดผ้าเช็ดหน้าในมือ  เพราะเรื่องราวในอดีต  ฉันจะชอบพกผ้าเช็ดหน้าราวกับเป็นเครื่องลาง  มันทำให้ฉันรอดพ้นจากพ่อผู้โหด

  ในมุมมองของลูกศร  ปัจจุบัน  โอ๊ย!  กลุ้มจริง  ฉันจะทำยังไงดี?  เวลาเราลดน้ำหนัก  เราจะรู้ว่าไม่ควรกินของหวาน  แต่ในใจเรามักจะอยากกินของหวานตลอดเวลา  แล้วในหัวของฉันเอง  ก็รู้ว่าการคบกับนักร้องในค่าย  ถือเป็นเรื่องไม่สมควร  แต่ฉันก็คิดถึงเธอทุกๆ ชั่วโมง  จนไม่เป็นอันทำงานแล้ว!  ฉันถามตัวเองว่าหลงเธอที่หน้าตาใช่ไหม  ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นหน้าเธอในห้องทำงาน  ฉันเองก็ไม่มีคำตอบที่ดีพอให้ตัวเอง  จึงวางแผนเอถึงบี  แล้วคิดไปไกลจนถึงแผนวาย  ส่วนแผนลำดับสุดท้าย  คือการบอกเธอไปตรงๆ แต่ฉันคนนี้ทำไม่ลงหรอกนะ  แฟนคนที่ผ่านมาของฉัน  มีบางอย่างร่วมกัน  คือนับถือตัวเอง  และน่านฟ้าก็นับถือตัวเองพอที่จะตอบโต้ฉัน  แต่ทุกครั้งที่มีความรัก  ฉันไม่เคยเสียอาการขนาดนี้มาก่อน  เธอทำให้ฉันอยากกลับไปมีความรักแบบใสซื่อบริสุทธิ์แบบวัยเด็ก  ไม่ต้องมีอะไรกัน  ขอแค่อยู่ใกล้ๆ ได้มองเธอเล่าเรื่องดินฟ้าอากาศ  ฉันก็พอใจ

  ในมุมมองของโดนัท  เมื่อ 15 ปีก่อน  ใครๆ ก็มีมุมลับๆ ที่ไม่อยากให้ใครรู้  และฉันเองก็เช่นกัน  ในวันหยุดเช่นนี้  ฉันมีสถานที่ๆ อยากจะไป  ไม่มีการเรียนการสอน  ไม่มีเวรทำความสะอาด  และฉันก็ได้รับอนุญาตให้ออกมาข้างนอกได้  ฉันเดินตัดทุ่งหญ้าอันเขียวขจี  ใหญ่โตเวิ้งว้าง  ใช้มือสองข้างกางออกเพื่อสัมผัสดอกหญ้าที่ชูเด่นตลอดอาณาบริเวณกว้างสุดสายตา  สักพักใหญ่ก็เจอถนนลูกรังสีส้มอิฐ  ก่อนเจอร้านขายขนมในเขตตัวเมือง  ไกลแสนไกลจากบ้านสุขใจ  ฉันกำแบงก์ร้อยในมือแน่น  ราวกับกลัวมันจะหายไปได้   หากฉันกำเพียงหลวมๆ  เด็กในย่านนี้แย่งกันซื้อขนม  แต่ดีอย่างหนึ่ง  ที่ที่นี่ไม่มีเด็กบ้านสุขใจ  เพราะไกลเกินกว่าพวกเราจะมาเที่ยวเล่น  และเงินลับๆ ของฉันก็ยังเป็นความลับต่อไป  หลายคนเริ่มสังเกตเห็นเด็กผู้หญิงหน้าตาดียืนรีรอ  พวกเขาได้แต่มองอ้าปากค้าง  เพราะฉันไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่  และหลีกเร้นให้ฉันเข้าถึงขนมบ้าง  ฉันหยิบขนมใส่ตะกร้า