บทที่ 31 การเดินทางกลับบ้านของนานา

ในมุมมองของลูกศร(นานา) เมื่อ 15 ปีก่อน

กู้ภัยดึงตัวฉันออกมาจากซากปรักหักพังของบ้านสุขใจแทบจะในทันที  หลังเกิดแผ่นดินไหว  ฉันไม่เป็นอะไรเลย  แม้แต่รอยขีดข่วน

ระหว่างถูกพาไปตรวจเช็กที่โรงพยาบาล  พยาบาลคนหนึ่งทำหน้าสงสัย  จนฉันต้องถามเธอ

“ทำไมเหรอคะ  พี่พยาบาลคุ้นหน้าหนูเหรอ?  หรือหน้าหนูมีอะไรติดอยู่?”

ฉันถามอย่างมีความหวัง  หวังว่าเธอจะรู้จักพ่อแม่ฉัน  หรือฉันไม่ควรมองโลกในแง่ดีนัก  บางทีฉันอาจกำพร้าพ่อ  หรือกำพร้าแม่  หรืออาจอยู่กับยายเพียงสองคนก็ได้

“...”

เธอยังคงไม่ตอบ  แล้วขมวดคิ้วต่ออีกหน่อย

“รักณหทัย  จิตโอภาส”         

มาเป็นชื่อและนามสกุลเลยทีเดียว  อาจเหมือนที่โดนัทว่า  ว่าฉันเป็นพยานคดีฆาตกรรม  และทางการอาจอยากได้ปากคำจากฉัน  ชื่อของฉันจึงขึ้นหราทั่วสื่อก็ได้

“จริงด้วย  น้องรักณหทัย  จริงๆ”

พยาบาลอีกคนเดินมามองหน้าฉันอย่างชัดๆ

“พ่อแม่น้อง  ตามหาน้องอยู่”

ราวกับมีคนทำฟ้าเปิด  ฉันยิ้มจนสุด  ยิ้มที่จริงใจอย่างที่สุดให้กับนางพยาบาลสองคนนี้

ภายในไม่กี่ชั่วโมง  ฉันก็เจอคนที่คิดว่าน่าจะเป็นครอบครัว  มีผู้หญิงวัยสี่สิบกว่าๆ  แต่งตัวด้วยชุดหรูหรา  ทำผมและแต่งหน้าเป็นอย่างดี  เดินมาหาฉัน

เธอยกมือตีฉันแรงๆ หนึ่งที

“โอ๊ย!”

ฉันร้องระคนแปลกใจ  ผู้ปกครองแบบไหนเขาตีเด็ก  แทนที่จะกอดปลอบเหมือนที่คนส่วนใหญ่เขาทำกัน  แต่กระนั้นฉันก็ตื่นเต้นและดีใจที่ได้เจอเธอ

“ทำไมไม่ติดต่อแม่มาหะ  ยัยลูกคนนี้?”

“หนูจำไม่ได้”

ฉันตอบเสียงหงอย

“น้องเขาความจำเสื่อมค่ะ  คุณแม่”

หมอผู้หญิงเดินเข้ามาบอกด้วยท่าทีสบายๆ

“จำอะไรไม่ได้เลยเหรอ?”

“ค่ะ  มะ...แม่”

“แม่ประกาศหาตัวทางทีวีทุกเย็น  ทำไมไม่มีใครมาแจ้ง”

“เพราะไม่มีใครดูแล  เราเลยส่งไปที่สถานสงเคราะห์  แต่ที่นั่น  ไม่มีทีวีค่ะ”

คุณหมอเป็นฝ่ายตอบ  ในเมื่อฉันทำได้แต่อ้าปาก  มองไปทางคนนั้นที  คนนี้ที

ฉันคิดว่าอีกเดี๋ยว  แม่จะต้องกอดปลอบฉัน  แต่เปล่าเลย  เธอมองฉันด้วยแววตาเรียบเฉย

“พอจะรักษาได้ไหมคะ  หมอ?”

“ได้ค่ะ  แต่อาจไม่ทั้งหมด”

“ฉันต้องสอนแกใหม่  แกถึงจะจำได้ว่าควรทำตัวยังไง  ถึงจะดีพอเป็นคนของเอกนิธิ  ไม่ใช่จิตโอภาสสินะ”

ฉันไม่เข้าใจความหมายที่คนเป็นแม่พูดกับฉัน  จนผ่านไปอีกหลายเดือน

หลังจากนั้น  แม่คอยสอนฉัน  และปรามฉันเมื่อไม่ฟังท่าน  หลายครั้งแม่จะหยิกฉัน  ก่อนเอ่ยว่า

“ทำตามที่แม่บอก  แค่นั้นแหละที่แกต้องทำ”

“ค่ะ” ฉันไม่สัมผัสได้ถึงความรักแม้แต่น้อย  รู้สึกเหมือนเป็นหมากตัวหนึ่งของเธอเท่านั้น

“พอเจอป๊า  แกก็เข้าไปกอดบอกว่าแกจำอะไรไม่ได้  แต่รู้สึกว่ารักและคุ้นๆกับป๊า”

แม่สอนฉันเช่นนั้น  และทำนองนี้ตั้งแต่ครั้งแรกๆ ที่เราได้เจอกัน

“ค่ะ  แม่”

ป๊าที่ว่าเดินเข้ามาในห้องพักฟื้น  มีแววตาเย็นชาที่เขาและแม่มองฉัน  ทำให้ฉันรู้สึกได้ว่าไม่ใช่ลูกสาวคนโปรด  และถ้าอยากเป็นคนนั้น  ฉันคงต้องพยายามอีกมาก

“แกต้องกลับกรุงเทพ”

“หนูอยากรู้ว่า...”

“ไม่ต้องสงสัยอะไรทั้งนั้น”

ป๊าพูดเสียงแข็ง  ไม่มองหน้าฉันด้วยซ้ำ

“เพื่อนของหนู...”

“ทำเรื่องย้ายกลับกรุงเทพวันนี้เลย  ลูกศรต้องได้รับการรักษาโดยเร็วที่สุด”

ความรู้สึกอ้างว้างที่เคยได้รับตอนบ้านสุขใจ  กลับกลายเป็นความอบอุ่นไปในทันที  เมื่อเทียบกับการอยู่กับพ่อแม่แท้ๆ ที่นี่

ฉันคิดถึงโดนัท  หลังกลับกรุงเทพฉันเขียนจดหมายไปหาครูดอกปีบ  ถามข่าวโดนัท  แต่ไม่มีจดหมายตอบกลับแม้แต่ฉบับเดียว

เธออาจจะตายไปแล้ว  และครูก็ไม่อยากบอกฉัน  กลัวฉันเสียใจ  หรือไม่ก็อยากให้ฉันลืมเรื่องของเธอไป  เพราะไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว

ฉันค่อยๆ กลับมาจำเหตุการณ์ต่างๆ  ได้  แต่ที่ฉันไม่เคยลืมคือ  ความอยากเป็นที่รัก  และเป็นจุดสนใจของคนอื่น  และฉันก็ใช้มันกับเพื่อนที่โรงเรียนอีกด้วย

ทุกครั้งที่พัก  จะมีเด็กมากมายมารุมล้อมฉัน  พวกเขาแค่อยากได้ยินฉันพูด  พูดให้กำลังใจ  พูดให้คิด  แต่ไม่มีใครตามฉันทันเหมือนโดนัท  ฉันอดคิดถึงเธอไม่ได้  แม้จะผ่านมาหกเดือนแล้ว

“พี่ลูกศรคะ  หนูทำแพนเค้กมาฝาก”

“หนูซื้อช็อกโกแลตมาให้”

“หนูมีดอกไม้”

ฉันจำได้ว่าวันนี้คือวันวาเลนไทน์  ของขวัญ  จดหมาย  และคำพูดอวยพรหลั่งไหลมาหาฉัน  แต่สิ่งที่ฉันอยากได้  มีเพียงอย่างเดียว  นั่นคือรอยยิ้มของโดนัท

ฉันเดินหลบกลุ่มเด็กนักเรียนหญิงที่ยืนตรงใต้อาคารเรียน  ใช้ต้นไม้พุ่มใหญ่เพื่อหลบเลี่ยง  แต่...

“พี่ลูกศรอยู่นั่น!”

แล้วกลุ่มเด็กนักเรียนหญิงก็วิ่งตามมาทางฉัน  ราวกับโดนเสน่ห์ยาแฝดก็ไม่ปาน  ในมือพวกเธอมีของขวัญจำนวนมาก  แต่ฉันไม่อยากได้  ฉันแค่อยากเห็นเพียงรอยยิ้มของโดนัทเท่านั้น

“พี่ลูกศร”

“พี่เขาเป็นของฉัน”

“ของฉัน”

กลุ่มเด็กผู้หญิงพวกนั้นเถียงกัน  จนเกิดความโกลาหลไปทั่ว  โดยไม่มีใครคาดคิด  มีเด็กคนหนึ่งกระเด็นออกมา  ล้มลงบนถนน  ซึ่งมีรถเก๋งคันหนึ่งขับมาทางนั้นพอดี

“ว้าย!”

ดีที่รถเบรกทัน  ดีที่เธอไม่เป็นอะไร  และฉันก็ตาสว่าง  เห็นว่าการรวบรวมคนไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก  เพราะมันอาจคร่าชีวิตคนได้เลย

ตั้งแต่วันนั้นฉันจึงหยุดให้คำปรึกษา  หยุดพูดเพื่อหวังผล  แล้วพยายามอยู่ในกรอบที่เอกนิธิกำหนดเท่านั้น

และนี่คือเรื่องราวของฉัน  เมื่อไม่มีโดนัทอีกต่อไป