LOGINในมุมมองของโดนัท เมื่อ 15 ปีก่อน
ฉันแทบจะเดินเหินเหมือนคนปกติไม่ได้เลย ต้องอดทนทำกายภาพที่โรงพยาบาลและแม้จะร้องไห้ด้วยความท้อแท้เพียงไร ครูดอกปีบและพี่นักกายภาพก็ยืนยันให้ฉันฝึกเดินต่อไป
“ถ้าครูบอกหนูว่า พี่นานาติดต่อกลับมา หนูคงจะมีกำลังใจกายภาพ”
ฉันโอดครวญครั้งที่ร้อย แต่ครูดอกปีบไม่ตอบ ไม่แสดงสีหน้าใดๆ ทั้งสิ้น จนฉันเดาว่าคำตอบอาจไม่ตรงกับความคาดหวัง และบางครั้งคำตอบอาจทำให้ฉันร้องไห้ได้เลย
แต่ฉันจะไม่ยอมเชื่ออย่างเด็ดขาดว่าพี่นานาตายไปแล้ว
เย็นวันหนึ่ง ครูดอกปีบติดธุระ เพราะรับภาระปลูกบ้านสุขใจขึ้นมาใหม่ เด็กในบ้านถูกส่งตัวไปหลายที่ ฉันเองก็ไม่เว้น แต่ครูรับฉันมาดูแลเป็นพิเศษเพราะขาของฉัน
ฉันพาตัวเองมานั่งมองข่าวอย่างเหม่อลอย มองหาข่าวเรื่องเด็กหญิงรักณหทัย จิตโอภาส แต่ไม่มีข่าวเธออีกต่อไป
น้ำตาของฉันค่อยๆ ไหล โดยไม่รู้ว่าจะหาเบาะแสเรื่องเธอได้ที่ไหน ต่อให้เธอติดต่อมา แต่บ้านของเราไม่ได้เป็นบ้านอีกต่อไปแล้ว เธอจะหาฉันเจอได้อย่างไร
หลังจากนั้นอีกหนึ่งปี บ้านไม้ก็แปรเปลี่ยนเป็นบ้านอิฐ มีผู้อุปถัมภ์เพิ่มขึ้นมา ช่วยบริจาคเงินให้เรา
ฉันอยู่ที่นั่น จนกระทั่งจบมัธยมหก พร้อมเพื่อนแก๊งเดิม แล้วสมัครเรียนมหาวิทยาลัยเปิดในกรุงเทพ ฉันอยากดังด้วยอาชีพนักร้อง เพราะครั้งหนึ่งพี่นานาเคยชื่นชอบ
ในใจตอนนี้ ฉันคิดว่าเธอคงตายไปแล้ว เพราะไม่มีเบาะแสอะไรเลย ทั้งที่แค่เขียนจดหมายมา ฉันก็จะได้อ่านมัน
ฉันร้องเพลงที่ผับในย่านแหล่งท่องเที่ยวกลางคืน เพลงส่วนใหญ่ที่ฉันร้องจะเป็นเพลงบัลลาด หรือเพลงช้าทำนองซาบซึ้ง ฉันจำเนื้อเพลงได้เยอะ และจุดแข็งอีกอย่างคือ เส้นเสียงแข็งแรง เพราะใช้มันทุกคืน
“ผมซื้อดริ๊งก์ให้คุณโดนัทนะครับ”
คนพูดเป็นชายผิวขาว หน้าตาดี แต่ฉันไม่เคยคบกับผู้ชายมาก่อน ถ้าจะมีคนคุย คนนั้นต้องเป็นผู้หญิงเท่านั้น
“ขอบคุณค่ะ คุณลูกค้า”
“ขอเพลงครับ”
ลูกค้าอีกรายชูแบงค์เทาในมือ ทำหน้ากรุ่มกริ่ม เพราะหน้าตาฉัน ทั้งที่ในใจ ฉันอยากอาศัยคุณภาพเสียงชั้นยอดในการทำงานมากกว่า
“เธอคือรักแรกของฉันครับ”
ฉันสะอึกกับชื่อเพลง เมื่อยิ่งร้อง น้ำตาก็ยิ่งไหล จนฉันไม่สามารถร้องได้อีกต่อไป
“ขอโทษค่ะ”
เพลงนี้จึงติดอันดับ เพลงอันตรายสำหรับฉัน
แล้ววันคืนก็ล่วงผ่านไป จนฉันเรียนเกือบจบ แค่เข้าสอบอีกสองวิชาฉันก็จะเป็นบัณฑิตป้ายแดงแล้ว แถมในตอนนั้น ความนิยมของฉันก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เพราะหน้าตาและลีลาการสร้างบรรยากาศของฉัน
ฉันเห็นสายตาคนมาก็มาก แต่ไม่มีใครมีสายตาแหลมคม เช่นนี้มาก่อน ฉันรู้ว่า คนคนนี้ไม่ใช่ลูกค้าทั่วไป
เธอไว้ผมยาว อายุสามสิบปลายๆ ตัดผมหน้าม้า ใส่เสื้อผ้ารัดรูป โยกตัวตามจังหวะเพลง ในตอนที่ฉันอินไปกับเพลง
“ขอเพลง รักที่ฉันมีค่ะ
ฉันเก็บสีหน้าเอาไว้ แต่เพลงนี้เป็นเพลงปราบเซียน และดูเหมือนลูกค้าคนอื่นจะชอบใจ จึงพากันปรบมือให้กำลังใจฉัน
ฉันร้องตามโน้ตอย่างไม่มีบกพร่อง เข้าถึงอารมณ์ราวกับเรื่องเกิดกับฉัน และใช้พลังเส้นเสียงที่ถูกฝึกมาเป็นอย่างดี
ทุกคนปรบมืออย่างกระตือรือร้น ตอนฉันร้องเพลงจบ รวมทั้งลูกค้าที่ขอเพลงด้วย ฉันแอบปาดเหงื่อ นานๆ ทีจะถูกลองของแบบนี้ และฉันก็ดีใจ ที่ตัวเองไม่ได้มีดีแค่ที่หน้าตา
มีลูกค้าทะเลาะกัน แย่งจะขอเพลงจากฉัน ฉันเอาตัวรอดด้วยการร้องทั้งสองเพลง แต่ให้คนส่วนใหญ่โหวตว่าจะร้องเพลงไหนก่อน
แล้วผู้หญิงที่ขอเพลงยาก ก็เดินเข้ามาหาฉัน ตอนฉันสะพายเป้กำลังจะกลับหอพัก
“พี่ชื่อบัวชมพู”
“...”
ฉันไม่แน่ใจว่าเธอจะมาดีหรือร้าย จึงนิ่งอึ้งไป
“หนูชื่อโดนัท”
“ชื่อค่อนข้างโหล ต้องเปลี่ยนชื่อ แล้วก็เปลี่ยนสไตล์การแต่งตัวด้วย เสื้อยืดกางเกงยีนส์ ต้องเปลี่ยนเป็นของที่ค่ายเราจัดให้เท่านั้น”
“คะ?”
เธอเงยหน้ามองฟ้า หายใจยาว
“ลืมบอก พี่เป็นแมวมองมาจากค่ายเอ็นแชนทิงมิวสิค”
ฉันอ้าปากค้าง ที่ค่ายดังขนาดนั้น มายื่นข้อเสนอถึงที่ โดยไม่ต้องสมัคร
“ตะ...ตกลงค่ะ”
แล้วหลังจากนั้น ชีวิตฉันก็เปลี่ยนไปตลอดกาล
ฉันเข้าผับเลสเบี้ยนที่ค่อนข้างเลือกแขก ในนั้นมีไฮโซมารวมตัวกันและนักร้องที่ชื่อดังอย่างฉัน จึงสามารถเข้านอกออกในผับนี้ได้
นักการเมืองรุ่นใหม่ไฟแรงบังเอิญมาผับในวันที่ฉันไปเที่ยวพอดี เธอสวยสู้พี่นานาไม่ได้ ไม่สิ พี่รักณหทัย แต่เธอมีความสามารถในการรวบรวมผู้คนแบบเดียวกัน
เราคบกันแบบฉาบฉวย เพราะฉันเห็นเธอเป็นเพียงตัวแทนพี่นานา และเธอก็คบฉันที่หน้าตา และด้วยเหตุผลอย่างหลัง ทำให้ฉันเบื่อนักการเมืองคนนี้อย่างรวดเร็ว
ยิ่งคบกับคนมากหน้าหลายตา ฉันก็ยิ่งรู้สึกโดดเดี่ยว รู้สึกเหมือนไม่ได้รักใครเลย
จนได้ฉายา ‘เจ้าหญิงน้ำแข็ง’
แต่แปลกอยู่อย่างหนึ่ง ทั้งๆ ที่ฉันมีคุณสมบัติพร้อมขนาดนี้ แต่ยอดวิวของฉันในแอปแดง กลับไม่เคยเกินสิบล้านวิว มีคอมเมนต์หนึ่งบอกว่า เหมือนพวกเรากำลังฟังเพลงจากคนไม่เคยรักใคร
ใช่น่ะสิ เพราะความรักของฉัน มันตายไปนานแล้ว
ในมุมมองของลูกศร ปัจจุบันหลังจากที่ฉันเปลี่ยนแปลงตัวเองตามกระทู้ที่มีคนหวังดีกับฉัน แม้ว่าเราจะไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน ฉันก็พบว่าเกิดความรู้สึกเบาสบายขึ้นในใจไม่ต้องคอยควบคุมคนอื่นไม่ต้องระแวงคนอื่นไม่ต้องคิดแต่จะใช้เล่ห์เหลี่ยมฉันว่าใจฉันเบา เหมือนมีคนหยุดกดน้ำหนักที่เกินความจำเป็นออกไป และความรู้สึกเหนื่อยหน่ายที่ต้องแบกอะไรต่อมิอะไรก็หายไป รู้สึกเหมือนเป็นคนใหม่อย่างสมบูรณ์แบบแต่ขณะเดียวกัน ก็กลัวถูกทำร้ายจากบรรดาคนรอบตัว กลัวเสียเปรียบ และกลัวโดนหลอกฉันผ่านมันมาได้ เมื่อรู้ว่าต่อไปนี้ รอบๆ ตัวฉันจะได้รับการปกป้องจากครอบครัว และคนที่รักฉัน แม้มันไม่ได้มีจำนวนมากมายอะไร แต่ฉันก็วางใจในตัวพวกเขาการคำนวณว่าฉันและน่านฟ้าจะคบกันด้วยเหตุผลอะไรบ้าง ก็เปลี่ยนมาเป็นความผูกผันในวัยเด็ก เธอเป็นคนหนึ่งที่รักฉัน แม้เห็นจุดด่างพร้อยในตัวฉัน และการยอมรับจากเธอ ทำให้ฉันอยากเอาเป็นแบบอย่าง ฉันอยากรักคนอื่นเป็น แ
ในมุมมองของน่านฟ้า ปัจจุบันเขาว่าลูกมักหน้าตาเหมือนพ่อแม่ และฉันก็ไม่รู้เลย เพราะฉันยังเด็กนักตอนที่แม่หนีจากพวกเราไป ส่วนพ่อที่ฉันจำได้ ก็เป็นภาพเลือนราง พ่อตัวบาง ร่างกายผอม มีเสียงดุและดังอย่างใจร้ายมายังฉันเสมอภาพจำเดียวที่ฉันมีต่อครอบครัว คือ ความเศร้า ความกลัว และความผิดหวังหลังเดบิวต์ได้สามเดือน ก็เริ่มมีคนจำฉันได้ ฉันไม่อาจเดินตามท้องถนนโดยไม่สวมหมวกและแว่นตาอีกต่อไป ความเป็นส่วนตัวถูกแฟนๆ เข้ามาขอถ่ายภาพ ไม่ว่าฉันจะไปที่ไหนฉันขอร้องให้ผู้จัดการส่วนตัวทำธุระแทนฉัน เพราะไม่อาจหลีกหนีแฟนๆ ไปได้ ความเหงาเข้ามาเกาะกุมหัวใจฉันหยิบก้อนหินสีขาว ไร้เหลี่ยม ไร้ปม มาถือไว้ในมือ นึกถึงคนที่ไม่อาจพบกันได้อีก อย่างพี่นานาวันนี้ทางค่ายเรียกฉันมาอัดเพลงใหม่ ฉันเดินเข้าตึกอย่างรวดเร็ว แฟนๆ ยกกล้องขึ้นถ่ายภาพฉัน“น่านฟ้า”พวกเขาเรียก และฉันไม่อาจทำเป็นไม่ได้ยิน 
ในมุมมองของโดนัท เมื่อ 15 ปีก่อนฉันแทบจะเดินเหินเหมือนคนปกติไม่ได้เลย ต้องอดทนทำกายภาพที่โรงพยาบาลและแม้จะร้องไห้ด้วยความท้อแท้เพียงไร ครูดอกปีบและพี่นักกายภาพก็ยืนยันให้ฉันฝึกเดินต่อไป“ถ้าครูบอกหนูว่า พี่นานาติดต่อกลับมา หนูคงจะมีกำลังใจกายภาพ”ฉันโอดครวญครั้งที่ร้อย แต่ครูดอกปีบไม่ตอบ ไม่แสดงสีหน้าใดๆ ทั้งสิ้น จนฉันเดาว่าคำตอบอาจไม่ตรงกับความคาดหวัง และบางครั้งคำตอบอาจทำให้ฉันร้องไห้ได้เลยแต่ฉันจะไม่ยอมเชื่ออย่างเด็ดขาดว่าพี่นานาตายไปแล้วเย็นวันหนึ่ง ครูดอกปีบติดธุระ เพราะรับภาระปลูกบ้านสุขใจขึ้นมาใหม่ เด็กในบ้านถูกส่งตัวไปหลายที่ ฉันเองก็ไม่เว้น แต่ครูรับฉันมาดูแลเป็นพิเศษเพราะขาของฉันฉันพาตัวเองมานั่งมองข่าวอย่างเหม่อลอย มองหาข่าวเรื่องเด็กหญิงรักณหทัย จิตโอภาส แต่ไม่มีข่าวเธออีกต่อไปน้ำตาของฉันค่อยๆ ไหล โดยไม่รู้ว่าจะหาเบาะแสเรื่องเธอได้ที่ไหน ต่อให้เธอติดต่อมา แต่บ้านของเราไม่ได้เป็นบ้าน
ในมุมมองของลูกศร(นานา) เมื่อ 15 ปีก่อนกู้ภัยดึงตัวฉันออกมาจากซากปรักหักพังของบ้านสุขใจแทบจะในทันที หลังเกิดแผ่นดินไหว ฉันไม่เป็นอะไรเลย แม้แต่รอยขีดข่วนระหว่างถูกพาไปตรวจเช็กที่โรงพยาบาล พยาบาลคนหนึ่งทำหน้าสงสัย จนฉันต้องถามเธอ“ทำไมเหรอคะ พี่พยาบาลคุ้นหน้าหนูเหรอ? หรือหน้าหนูมีอะไรติดอยู่?”ฉันถามอย่างมีความหวัง หวังว่าเธอจะรู้จักพ่อแม่ฉัน หรือฉันไม่ควรมองโลกในแง่ดีนัก บางทีฉันอาจกำพร้าพ่อ หรือกำพร้าแม่ หรืออาจอยู่กับยายเพียงสองคนก็ได้“...”เธอยังคงไม่ตอบ แล้วขมวดคิ้วต่ออีกหน่อย“รักณหทัย จิตโอภาส”มาเป็นชื่อและนามสกุลเลยทีเดียว อาจเหมือนที่โดนัทว่า ว่าฉันเป็นพยานคดีฆาตกรรม และทางการอาจอยากได้ปากคำจากฉัน ชื่อของฉันจึงขึ้นหราทั่วสื่อก็ได้“จริงด้วย น้องรักณหทัย จริงๆ”พยาบาลอีกคนเดินมามองหน้าฉ
ในมุมมองของลูกศร ปัจจุบัน “วิ่ง!” ฉันตะโกนแล้วดึงมือน่านฟ้าให้วิ่งตามมา เวลาที่ฉันบาดเจ็บผ่านมานานกว่าครึ่งปีแล้ว แล้วเรื่องของเราสองคนก็อยู่ในความสนใจของสื่อ เพราะแม่ของฉันปล่อยข่าวเรื่องของฉันกับเฮียธนู จนเกิดกระแสคู่จิ้นระหว่างฉันกับน่านฟ้า และนับวันปาปารัสซี่จะตามเรามากขึ้นเรื่อยๆ เราวิ่งเลี้ยวเข้าไปในมุมตึก ก่อนเบี่ยงตัวเข้าช่องแคบเล็กๆ แล้วออกไปสู่ถนนอีกเส้นหนึ่ง ฉันหันซ้ายหันขวา ในหัวกำลังคิดว่า จะหนีไปทางไหนดี บนชั้นสองของอพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่ง มีเด็กสาวตะโกนลงมา “ทางนี้ค่ะ วิ่งไปทางนี้ แล้วเข้าตึกสีชมพูไปเลย” โชคดีที่เธอช่วยเราเอาไว้ และตะโกนไม่ดังจนปาปารัสซี่ได้ยิน ฉันและน่านฟ้าวิ่งเข้าตึกสีชมพูนั้นไป ในเบื้องต้นมันดูเหมือนอพาร์ตเมนต์ แต่พอสังเกตดูดีๆ ก็พบว่า “นี่มัน...โรงแรมม่านรูด!” ฉันอ้าปากค้าง&nb
ในมุมมองของโดนัท เมื่อ 15 ปีก่อน ฉันพาพี่นานากลับบ้านสุขใจ แต่ละก้าวที่เดิน ฉันรู้ว่ามันคือก้าวสุดท้ายของเรา ต่อไปนี้จะไม่มีนานากับโดนัท จะเหลือแค่โดนัทที่ไปส่งรักณหทัย คืนพ่อแม่เธอ ฉันร้องไห้ไปตลอดข้างทาง ที่มีแต่เสียงแมลงดังแข่งกัน จนปวดหัว พี่นานาหลับปุ๋ยในขณะที่ฉันวางเธอลงบนโซฟา “โดนัทดูข่าวแล้วใช่ไหม? เธอรู้ใช่ไหม ว่าต้องคืนนานา ไม่สิ รักณหทัย คืนให้ครอบครัวเธอ” “ค่ะ” ฉันเอ่ยพร้อมก้มลงมองเท้าสองข้างที่เปรอะโคลน ก่อนทรุดตัวลงนั่งบนพื้น แล้วร้องไห้ออกมาอย่างมากมาย ทุกสิ่งรอบตัวดูหม่นหมองและว่างเปล่า ครูดอกปีบนั่งลงแล้วสวมกอดฉัน เป็นกอดที่ฉันรู้สึกว่าไม่คู่ควร คนเห็นแก่ตัวแบบฉันไม่เหมาะที่จะเป็นที่รักของใคร “อาจมีสักวันที่เธอได้เจอกับรักณหทัย แล้วเชื่อครูเถอะว่าวันนั้นเธอจะทำใจได้ และปล่อยเธอไปจากใจ” &ldq
![เพียงชั่ววูบเดียว [MPREG]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






