บทที่ 34 เพราะส่วนลึกในใจเรา

ในมุมมองของลูกศร  ปัจจุบัน

หลังจากที่ฉันเปลี่ยนแปลงตัวเองตามกระทู้ที่มีคนหวังดีกับฉัน  แม้ว่าเราจะไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน  ฉันก็พบว่าเกิดความรู้สึกเบาสบายขึ้นในใจ

ไม่ต้องคอยควบคุมคนอื่น

ไม่ต้องระแวงคนอื่น

ไม่ต้องคิดแต่จะใช้เล่ห์เหลี่ยม

ฉันว่าใจฉันเบา  เหมือนมีคนหยุดกดน้ำหนักที่เกินความจำเป็นออกไป  และความรู้สึกเหนื่อยหน่ายที่ต้องแบกอะไรต่อมิอะไรก็หายไป  รู้สึกเหมือนเป็นคนใหม่อย่างสมบูรณ์แบบ

แต่ขณะเดียวกัน  ก็กลัวถูกทำร้ายจากบรรดาคนรอบตัว  กลัวเสียเปรียบ  และกลัวโดนหลอก

ฉันผ่านมันมาได้  เมื่อรู้ว่าต่อไปนี้  รอบๆ ตัวฉันจะได้รับการปกป้องจากครอบครัว  และคนที่รักฉัน  แม้มันไม่ได้มีจำนวนมากมายอะไร  แต่ฉันก็วางใจในตัวพวกเขา

การคำนวณว่าฉันและน่านฟ้าจะคบกันด้วยเหตุผลอะไรบ้าง  ก็เปลี่ยนมาเป็นความผูกผันในวัยเด็ก  เธอเป็นคนหนึ่งที่รักฉัน  แม้เห็นจุดด่างพร้อยในตัวฉัน  และการยอมรับจากเธอ  ทำให้ฉันอยากเอาเป็นแบบอย่าง  ฉันอยากรักคนอื่นเป็น  และเห็นคุณค่าในตัวคนอื่นมากขึ้น

ฉันนั่งเซ็นเอกสารอยู่ตามลำพังในห้องทำงาน  รอคอยเวลากินอาหารกลางวันกับน่านฟ้า  และตอนนี้เธอก็มาสายไปเกือบชั่วโมงแล้ว  แถมฉันยังไม่ได้กินข้าวเช้ามาอีกต่างหาก

น่านฟ้าผลักประตูโครมใหญ่  หายใจเสียงดัง  ก่อนยกมือขอโทษขอโพย

“พี่นานา  โดนัทขอโทษที่มาสาย”

ฉันหันไปมองด้วยความแปลกใจ  ที่เธอเรียกตัวเองแบบนั้น  แต่ฉันอยากให้เธอง้อ  เลยกอดอกแล้วไม่พูดอะไร

“โกรธที่มาสายเหรอคะ  โมโหหิวเหรอเนี่ย?”

“...”

“งั้นแทนตัวเองแบบเดิมก็ได้  ฟ้ารู้นะคะว่าพี่ลูกศรจำฟ้าได้ตั้งแต่แรก  แต่ทำไมแกล้งทำไม่รู้จักล่ะคะ”

ฉันถอนหายใจ  ทำเสียงเหอะในลำคอ

“ไม่ตอบเหรอ?  เลิกงอนเถอะนะคะ”

“พี่นะเหรอจำโดนัทได้  พี่ติดต่อครูดอกปีบตลอดหลายปี  แต่ครูไม่เคยบอกเลยว่าโดนัทยังมีชีวิตอยู่  ความน่าจะเป็นที่โดนัทยังมีชีวิต  ไม่เหลือในใจพี่แล้ว”

เธอเดินมาหาฉันที่นั่งบนเก้าอี้พนักสูง  ก่อนนั่งลงบนตัก  ฉันว่าด้วยอาการอย่างนั้น  หน้าฉันเริ่มร้อนแล้วนะ

“สิบกว่าปีนี้  เราต่างคนต่างไม่ทำศัลยกรรม  แล้วจะจำกันไม่ได้ได้ไง”

โดนัทพูด  เอานิ้วมาเขี่ยพวงแก้มฉัน  ก่อนกระซิบแผ่วเบา

“ที่เรารักกัน  เพราะส่วนลึกในใจเรา  คิดว่าอีกฝ่ายคือรักครั้งแรกหรือเปล่าคะ?”

ฉันเห็นด้วยกับเธอ  และไม่อยากให้เธอหยุดการกระทำนี้  จึงแสร้งทำหน้าบึ้งอีกนิด

“พี่ลูกศรคิดว่าฟ้าเป็นใคร  ทำไมฟ้าจะมองพี่ไม่ออก  เลิกงอนเถอะค่ะ  ฟ้าสั่งข้าวมากิน  ตอนนี้ให้แม่บ้านจัดจานอยู่”

ฉันคิดถึงจดหมายมากมายที่ส่งไปฝากครู  และไม่เข้าใจว่าตลอดสิบห้าปีที่ผ่านมา  ทำไมครูไม่เคยส่งจดหมายให้โดนัทของฉันเลย

“ไหนพี่ลูกศรบอกว่า  จะเลิกคิดแต่จะเล่นเกมแล้ว  แต่ตอนนี้กำลังแกล้งโกรธฟ้าอยู่ล่ะคะ”

ฉันระบายยิ้ม  หัวอกโล่งที่ไม่ต้องแบกเรื่องต่างๆ ไว้ในใจ

“พรุ่งนี้วันหยุดฟ้า  เราไปหาครูกันไหม?”

“ไปสิ   พี่ก็มีเรื่องจะถามครูเหมือนกัน”

.

.

บ้านสุขใจในยามสายหลังฝนตก  ส่องประกายเพราะน้ำที่เกาะบนอิฐสีส้ม  ฉันอดเสียดายบ้านหลังเก่าไม่ได้  เพราะความทรงจำมากมายยังติดอยู่ในบ้านหลังนั้น 

ฉันเดินตรงเข้าไปในบ้าน  ซึ่งครูดอกปีบนั่งรอเราอยู่แล้ว  เราทักทายและโอบกอดกันด้วยความคิดถึง

ตรงหน้าครูมีกล่องไม้ขนาดกว้างสามสิบเซนติเมตร  ยาวสามสิบเซนติเมตรวางอยู่  ฉันมองอย่างแปลกใจ  ที่เห็นของเก่าในบ้านสุขใจ  ซึ่งเด็กส่วนใหญ่อายุน้อยกว่ากล่องใบนี้แน่ๆ

“ทำไมครูทำกับเราสองคนแบบนี้?”

ฉันตัดพ้อครูดอกปีบ  เรื่องที่ไม่เคยส่งข่าวว่าอีกฝ่ายยังมีชีวิต

“หนูส่งจดหมายมาตั้งหลายฉบับ  แต่โดนัทบอกว่าไม่เคยได้รับเลย”

ครูดอกปีบที่ผมเป็นสีดอกเลาทั่วหัว  เอ่ยตอบด้วยเสียงแหบแห้ง

“คนหนึ่งก็เป็นลูกตระกูลใหญ่  อีกคนหนึ่งก็เป็นเด็กถูกทอดทิ้ง  ครูไม่แน่ใจว่า  ระหว่างให้พวกเธอตัดใจ  กับให้พวกเธอฝ่าฟันอุปสรรคอย่างไม่รู้ว่าเรื่องจะจบแย่กว่าเดิมหรือเปล่า  แบบไหนดีกว่ากัน   ครูรักเด็กทุกคน  ครูไม่อยากให้เธอสองคนเสียใจ  ตอนที่ถอนตัวยากไปซะแล้ว”

ฉันและน่านฟ้าฟังถ้อยคำนั้นด้วยความเข้าใจ  แต่ก็อดเสียดายเวลาหลายปีไปไม่ได้  และเราเกือบพลาดกันไปแล้ว

“โชคดีที่โดนัทได้เป็นนักร้อง  โชคดีที่นานาไม่ยอมแพ้กับค่ายเพลง  พวกเธอเลยได้ลงเอยกัน  เห็นไหมว่าอะไรที่เป็นของเรา  มันจะต้องตกเป็นของเรา  วันยังค่ำ”

ฉันดีใจที่โชคชะตาเขาถูกขีดไว้แบบนี้  เลยเข้าไปกอดครูดอกปีบ  หัวอกตื้นตันที่ครูเมตตาเรา  แม้จะไม่ถูกใจเราก็ตาม  ก่อนเอ่ยว่า

“ครูขา  พวกหนูรักครูนะคะ”

“ครูก็เหมือนกัน  เด็กทุกคนที่ครูเลี้ยง  ครูก็รักทั้งนั้น”

ฉันเหลือบไปมองด้านในบ้าน  มีเด็กนับสิบคนมองพวกเรากอดกัน  ด้วยแววตาสงสัย  ครูเองก็สังเกตเห็น  จึงเอ่ยเสียงดัง

“เข้ามาสิเด็กๆ  นี่รุ่นพี่พวกเธอ”

เด็กสาวตัวอวบคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเรา  ก่อนเอ่ย

“พี่น่านฟ้า  ที่เป็นนักร้องใช่ไหมคะ?”

น่านฟ้าระบายยิ้ม  ก่อนพยักหน้า  ที่ถูกทักเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้

“แหม  พี่ก็ดังเหมือนกันนะเนี่ย”

ฉันหัวเราะกับคำพูดแฟนสาว  แล้วลูบผมเด็กน้อย  ก่อนยื่นขนมสองถุงใหญ่ให้ไป

“เอาไปแบ่งกันนะคะ  ถึงพี่ไม่ดัง  แต่บอกเลยว่าพี่รวยมาก”

“ค่ะ  พี่คนสวย”

เธอตอบรับ  ย่อตัวให้ฉัน  แทนการยกมือไหว้  แล้ววิ่งไปแบ่งขนมกับเพื่อนๆ

“พวกเราขอขึ้นไปดูข้างบนได้ไหมคะ  ครู?”

น่านฟ้าเอ่ย  ซึ่งตรงกับใจฉันพอดี  ครูดอกปีบพยักหน้า  แล้วปลีกตัวให้เราสองคน  สำรวจตามสบาย

บ้านสุขใจฉันสอง  จากเตียงไม้เก่าๆ  ที่พวกเราเคยอยู่  แปรเปลี่ยนเป็นเตียงที่ทำจากโครงเหล็ก  ฝาผนังทาสีขาวสะอาด  พื้นปูกระเบื้องอย่างดี

ฉันสังเกตหน้าต่างสองบานที่เคียงคู่กัน  จึงจับมือน่านฟ้าแล้วยื่นหน้าออกไปชมทิวทัศน์

“ถ้าฟ้าอิ่มกับการเป็นนักร้องแล้ว  แต่งงานกับพี่นะ”

ฉันเอ่ยไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย  ทำให้อีกฝ่ายชะงักค้างอยู่ข้างๆ ฉัน

“ว่าไงคะ?  แต่งงานกันนะ”

น่านฟ้าเอามือปิดปาก  ปล่อยน้ำตาให้ไหล  แล้วพยักหน้าหลายที

“ตกลงค่ะ  ฟ้าอยากแต่งงานกับพี่ที่สุดเลย”

เรากอดกันแน่น  ก่อนเสียงปรบมือจะดังขึ้น  มีเจ้าตัวเล็กในบ้านสุขใจเป็นพยาน

ฉันว่าความรักของเราไม่ได้ถึงจุดสิ้นสุด  แต่กำลังจะเริ่มบทใหม่ในอีกไม่ช้า