ความทรงจำ(2)

“แล้วพ่อล่ะ... พ่อเหลือลูกแค่คนเดียวนะข้าว”

“ข้าวรักพ่อนะคะ พ่อมาหาข้าวได้ตลอดถ้าพ่อคิดถึง แต่ให้ข้าวกลับไปอยู่กับพ่อ... ข้าวคงทำไม่ได้” ฉันตอบเสียงแผ่ว “ข้าวขอโทษจริงๆ ค่ะ”

“โอเค พ่อเข้าใจ... เอาไว้ข้าวพร้อมจะกลับเมื่อไหร่ค่อยบอกพ่อนะ พ่อรอข้าวเสมอ”

“พ่อรักข้าวนะลูก...” พ่อเดินเข้ามาใกล้ สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

“พ่อมันโง่เองที่ยอมปล่อยข้าวกับแม่ไปในวันนั้น” น้ำเสียงของพ่อสั่นเครือจนน่าใจหาย

“เมื่อก่อนข้าวยอมรับว่าข้าวโกรธพ่อมาก แต่ตอนนี้ข้าวไม่ได้โกรธพ่อแล้วค่ะ... แต่ข้าวแค่ไม่อยากเจอหน้าผู้หญิงคนนั้น พ่อเข้าใจข้าวนะคะ”

“พ่อเข้าใจ... พ่อจะรอ รอวันที่ข้าวโตพอที่จะกลับไปดูแลธุรกิจที่เป็นของข้าวเองนะลูก”

สิ้นคำพูด พ่อก็ดึงฉันเข้าไปกอด... “พ่อรักข้าวนะ”

“ข้าวก็รักพ่อค่ะ...” ฉันพูดเสียงเบาหวิว ก่อนจะค่อยๆ ยกมือขึ้นกอดตอบท่าน

ฉันกอดพ่อไว้แน่น ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างสุดกลั้น อ้อมกอดของพ่อยังคงอุ่นเหมือนตอนที่ฉันยังเด็ก แม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน แต่ความรู้สึกนี้ฉันจำได้ไม่เคยลืม มันคืออ้อมกอดที่ฉันโหยหามาตลอดหลายสิบปี

“พ่อดูแลตัวเองด้วยนะคะ อย่าทำงานหนักจนลืมดูแลสุขภาพ” ฉันผละออกมายิ้มให้ท่าน ความรู้สึกตอนนี้เหมือนยกภูเขาออกจากอก กำแพงทิฐิที่เคยกั้นกลางระหว่างเราสองพ่อลูกได้พังทลายลงแล้ว

“พ่อจะหาเวลามาหาข้าวบ่อยๆ นะ ดูแลตัวเองด้วย มีอะไรขาดเหลือบอกพ่อได้ทันที พ่อช่วยข้าวได้ทุกเรื่อง... พ่ออยากชดเชยทุกอย่างให้ข้าว” พ่อเอามือลูบหัวฉันพร้อมรอยยิ้มที่แสนอบอุ่น

“ค่ะพ่อ” ฉันเขย่งตัวหอมแก้มพ่อ อยากจะทำแบบนี้ทุกวันแต่คงทำได้แค่ฝัน

“กลับดีๆ นะคะ บ๊ายบาย” ฉันโบกมือลา ยืนมองจนรถของพ่อแล่นออกไปจนลับสายตา ก่อนจะเดินกลับขึ้นห้อง

ทันทีที่ถึงห้อง ฉันก็ตรงเข้าไปหารูปแม่...

“แม่คะ... แม่ไม่ว่าข้าวใช่มั้ยที่ข้าวให้อภัยพ่อ”

“ข้าวไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะเป็นยังไง แต่ข้าวอยากใช้ชีวิตที่เหลืออย่างมีความสุข... แม่เข้าใจข้าวนะคะ”

“ข้าวรักแม่... คิดถึงแม่ทุกวันเลยรู้มั้ย” ฉันพูดคุยกับรูปถ่ายคู่แม่ลูกใบเดิม กอดกรอบรูปไว้แน่นทั้งน้ำตาที่นองหน้า “ข้าวคิดถึงแม่...”

“ข้าวจะเข้มแข็ง ข้าวจะอยู่เพื่อแม่ค่ะ” ก่อนตายแม่สั่งเสียให้ฉันเข้มแข็ง เป็นคนดี และต้องใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ทุกวันนี้ฉันทำตามคำสอนแม่ทุกอย่าง เพราะฉันเชื่อเสมอว่าแม่กำลังมองดูการเติบโตของลูกสาวคนนี้อยู่บนฟ้าตลอดเวลา...

---

กรุงโรม ประเทศอิตาลี ณ ห้องสูทสุดหรู

“จะไปแล้วเหรอคะ...”

นางแบบสาวสวยรีบลุกจากเตียงทันทีที่เห็นชายหนุ่มผิวขาวจมูกโด่งลุกขึ้น นัยน์ตาคมกริบของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชาและเลือดเย็น เขาถอดเครื่องป้องกันโยนทิ้งใส่หน้าเธออย่างไม่ไยดี

“นี่ของเธอ” เสียงเข้มเอ่ยขึ้นอย่างดุดัน ก่อนจะโยนปึกเงินก้อนโตลงบนเตียง

“เมื่อไหร่คุณจะมาหาเกรซอีกคะ...” หญิงสาวทำหน้าเว้าวอน พยายามออดอ้อนชายหนุ่มสุดฤทธิ์

“หึ... เธอรู้ดีว่าฉันเป็นยังไง” เขาสวมกางเกงแล้วเดินออกจากห้องไป โดยไม่สนใจความรู้สึกของคนที่นอนอยู่บนเตียงแม้แต่น้อย

“กรี๊ดดดด!” เธอกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บใจ เพราะเธอเคยเชื่อมั่นว่าจะสามารถสยบเสือร้ายแห่งกรุงโรมอย่างเขา ให้กลายเป็นของเธอเพียงผู้เดียวได้

แต่เปล่าเลย... แม้บทรักที่เธอมอบให้จะเร่าร้อนแค่ไหน เขากลับไม่แม้แต่จะแตะต้อง จูบ หรือลูบไล้เธอด้วยความเสน่หาแม้เพียงปลายเล็บ

สำหรับเขา... ผู้หญิงทุกคนเป็นได้แค่ที่ระบายอารมณ์ ใช้ครั้งเดียว จ่ายเงิน แล้วก็จบ เขาไม่คิดสานสัมพันธ์ลึกซึ้งกับผู้หญิงหน้าไหนทั้งนั้น

ด้วยนิสัยอารมณ์ร้าย เย็นชา และเลือดเย็น เขาเกลียดเสียงดังน่ารำคาญ ดังนั้นผู้หญิงทุกคนที่เขามีความสัมพันธ์ด้วย จะต้องถูกมัดปากเพื่อไม่ให้ส่งเสียงร้องครวญคราง พวกเธอมีหน้าที่เดียวคือต้องรองรับอารมณ์ดิบเถื่อนและรุนแรงของเขาให้ได้

เขาผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นสัตว์ร้ายที่น่ากลัวที่สุดแห่งกรุงโรม ใครก็ตามที่คิดจะเป็นศัตรูกับเขา เท่ากับรนหาที่ตาย เพราะเขาฆ่าได้ไม่เลือกหน้า และฆ่าได้อย่างเลือดเย็นที่สุด...

---

ประเทศไทย (1 อาทิตย์ต่อมา)

“ว่าไงคะอานิภา”

“ข้าวกำลังจะไปสอนพิเศษค่ะ” ฉันกรอกเสียงลงโทรศัพท์ วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ ซึ่งฉันมีตารางไปสอนหนังสือที่บ้าน ‘น้องณดา’ เด็กหญิงวัย 5 ขวบที่โชคร้ายพิการเดินไม่ได้ตั้งแต่กำเนิด

[“ใกล้สอบแล้ว อาว่าข้าวเลิกทำงานพิเศษได้แล้วนะลูก อาบอกแล้วใช่มั้ยว่าค่าใช้จ่ายทั้งหมด อาเตรียมไว้ให้ข้าวแล้ว”] เสียงปลายสายดุอย่างไม่จริงจังนัก

“ข้าวรู้ค่ะ แต่ข้าวแค่อยากช่วยอาบ้างนะคะ รับรองว่าข้าวไม่ทำให้เสียการเรียนแน่นอน” ฉันอธิบายให้อานิภาฟังเพื่อให้ท่านคลายกังวล

[“ดื้อจริงนะเรา... เอาเป็นว่ายังไงก็ดูแลตัวเองดีๆ นะลูก อีก 6 เดือนพี่ครินต์จะกลับมาแล้ว อาจะฟ้องพี่เขาว่าเราดื้อ”]

“จริงเหรอคะ! ข้าวดีใจที่สุดเลย ไม่ได้เจอพี่ครินต์ตั้งสองปี” ฉันยิ้มกว้างจนแทบจะกรี๊ดออกมาด้วยความดีใจ

[“งั้นแค่นี้ก่อนนะลูก อาไปซื้อของก่อน”]

“ค่ะอานิภา”

หลังจากวางสาย ฉันก็รีบไปที่บ้านน้องณดา ฉันสอนแกทุกวิชา แต่เน้นภาษาอังกฤษเป็นพิเศษเพราะถนัดที่สุด พ่อแม่ของน้องณดาใจดีและเอ็นดูฉันมาก เพราะฉันเป็นคนเดียวที่น้องณดายอมเปิดใจคุยด้วย ก่อนหน้านี้เคยจ้างครูเก่งๆ มาสอน แต่น้องก็เอาแต่นั่งนิ่งไม่ยอมพูดจา

กว่าจะเอาชนะใจน้องณดาได้ ฉันก็ใช้เวลาพิสูจน์ตัวเองอยู่นานหลายเดือน... เชื่อเถอะว่าคนเราแค่มีความจริงใจให้แก่กัน เราก็จะได้รับความจริงใจนั้นตอบแทนกลับมาเสมอ

...

“ข้าว พรุ่งนี้ไปเดินห้างกันมั้ย ตอนเย็นๆ ก็ได้”

“ดีเลย ข้าวว่าจะโทรไปชวนฝันอยู่พอดี”

‘ทอฝัน’ คือเพื่อนสนิทที่สุดของฉัน เรารู้จักกันมาตั้งแต่ ม.3 แม้จะชอบอะไรเหมือนๆ กัน แต่นิสัยเราต่างกันสุดขั้ว ทอฝันเป็นคนพูดเก่ง ไม่ยอมคน ส่วนฉันไม่ใช่คนไม่สู้คนนะ... แค่เถียงไม่ทันนางมากกว่า