ตอนที่15 พวกเจ้าชอบพวกนาง

เยว่ฉีมองตามแผ่นหลังของเขาอย่างครุ่นคิด หวังว่าเขาจะไม่มายุ่งเกี่ยวกับนางอีก โชคดีที่นางได้ไปตีสนิทกับองค์หญิงเอาไว้ หากว่ามีอะไรนางคงต้องขอให้องค์หญิงช่วยเหลือ เท่าที่นางสัมผัส องค์หญิงเป็นคนดีมากคนหนึ่งเลยทีเดียว ความคิดความอ่านของนางทันสมัย ไม่หัวโบราณเหมือนคนในยุคนี้

ไม่นานเยว่ซื่อ เยว่ชิง เยว่ฟาง ก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ “พี่ใหญ่ข้าบอกเฉินอ๋องว่าต่อไปนี้ไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกันอีก”

“ข้าก็บอกเหมือนพี่รองเจ้าค่ะ คุณชายฮุ่ยหมิงหลงตัวเองเกินไปแล้ว”

“ข้าล่ะเกลียดบุรุษเช่นนี้ที่สุด” เยว่ฟางเอ่ยอย่างเดือดดาล เยว่ฉีมองน้องสาวอย่างเข้าใจความรู้สึกว่า นางรู้สึกอย่างไร เพราะตัวนางเองก็รู้สึกไม่แตกต่างกันเท่าใดนัก

“ต่อไปพวกเราไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับพวกเขาอีก นอกเสียจากว่าพวกเขาจะยอมเปลี่ยนนิสัย และแสดงให้เห็นถึงความจริงใจ แต่ข้าก็ยังมองไม่เห็นหนทางว่ามันจะเป็นไปได้ ความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้น ให้คิดเสียว่าเป็นวิชาเพศศึกษาก็แล้วกัน”

“เจ้าค่ะพี่ใหญ่”

เยว่ฉีตัดสินใจเปิดอก เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้กับองค์หญิงเจิ้งอวิ๋นเซียงได้ฟัง องค์หญิงที่ชื่นชอบเยว่ฉีเป็นทุนเดิม พอได้รับฟังเรื่องราวก็นึกโกรธเคืองพระอนุชา ทำตัวเกเรเป็นอันธพาลไม่เลิก คิดได้อย่างไรบุกไปสั่งสอนพวกนางถึงเรือน ที่พวกนางทำเช่นนี้ก็เพื่อจะเอาคืนพวกเขา แต่ดูเหมือนว่าพวกเขา จะตามตอแยพวกนางไม่เลิก

หากให้นางเดาบุรุษคงยังไม่รู้ใจตัวเอง อีกอย่างพวกเขาทั้งสี่คนมีนิสัยเอาแต่ใจและหยิ่งผยอง สตรีส่วนใหญ่ที่เข้ามาก็มีแต่ยอมให้พวกเขา พอมาพบเจอพวกนางที่แตกต่างออกไป จึงยังไม่รู้ว่าควรจะต้องทำตัวเช่นไร นางคิดว่าความรักสามารถเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่างได้

หากว่าพวกเขามีใจชอบพอพวกนางจริง ๆ นางเชื่อว่าพวกเขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้อยู่ด้วยกัน นางก็อยากรู้ว่าพวกนางจะเปลี่ยนนิสัยพวกเขาได้หรือไม่ ขนาดเสด็จพ่อส่งไปอบรมบ่มนิสัยที่ชายแดน ก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไรดีขึ้นเลยสักนิด คงต้องฝากความหวังไว้กับพวกนางแล้ว

“เจ้าอย่าได้กังวลมีอะไรเจ้าอ้างชื่อข้าได้เลย แต่ว่า…ข้าเชื่อเรื่องโชคชะตาฟ้าลิขิต เป็นคู่กันแล้วไม่แคล้วกัน หากว่าพวกเขายอมเปลี่ยนแปลงตัวเอง เจ้าจะยอมให้โอกาสเขาหรือไม่?”

เยว่ฉีครุ่นคิด นางไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้น หากว่าเขาคิดจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง นางจะลองให้โอกาส แต่หากว่าทำแบบขอไปที นางจะไม่ให้โอกาสอีกเลย

“หม่อมฉันขอคิดดูก่อนเพคะ” องค์หญิงพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ความรู้สึกมันฝืนกันไม่ได้ ถ้าเช่นนั้นปล่อยทุกอย่างให้เป็นไปตามโชคชะตาก็แล้วกัน

สามวันผ่านไปพวกเขาจึงตัดสินใจพูดคุยถึงราวที่เกิดขึ้น เพราะหากว่าไม่ได้พูดมันออกมา พวกเขาคงรู้สึกอึดอัดใจตายแน่

“แล้วเจ้าจะเอาอย่างไรต่อไป?” เฉินอ๋องหันมาถามรุ่ยอ๋องที่เอาแต่เงียบขรึม สองสามวันมานี้ดูเขาเงียบขรึมจนผิดปกติ เหมือนมีเรื่องให้คิดอยู่ตลอดเวลา รุ่ยอ๋องปรายตามองเฉินอ๋อง

“ข้าไม่เข้าใจเลยว่า นางจะโกรธข้าไปทำไม ในเมื่อข้าก็พูดตามความจริง นางถามข้าว่าเหตุใดยังตามมาตอแย ข้าก็ตอบไปว่า ก็เรามีอะไรกันแล้ว และข้าก็ยังไม่เบื่อนาง หากว่าข้าเบื่อ ข้าก็จะไปเอง แค่นี้นางก็ไล่ข้ากลับทันทีเลย”

“ก็เพราะพูดเช่นนี้อย่างไรละนางถึงโกรธ” องค์หญิงเจิ้งอวิ๋นเซียงก้าวเข้ามา สีหน้าของนางตึงเล็กน้อยเพราะนึกโกรธพวกเขา ที่ยังคงมีนิสัยเอาแต่ใจไม่เลิก

“พี่หญิง! องค์หญิง!” องค์หญิงเจิ้งอวิ๋นเซียงเป็นพระธิดาองค์โตของฮองเฮา ที่เป็นพระภคินีของไท่จื่อนางอายุ 27 ปี หลังจากได้พูดคุยกับเยว่ฉี องค์หญิงจึงคิดว่า นางควรมาพูดคุยกับพวกเขาให้เข้าใจ

“พวกเจ้าชอบพวกนางเข้าให้แล้ว” เมื่อองค์หญิงนั่งลงนางก็เอ่ยขึ้น

“เป็นไปไม่ได้” พวกเขาเอ่ยขึ้นพร้อมกันอย่างไม่ยอมรับ จะเป็นไปได้อย่างไร

“ไม่เชื่อก็ตามใจ แต่หากว่าอยากกลับไปคบหากับพวกนาง พวกเจ้าก็คงต้องปรับเปลี่ยนนิสัยเสียใหม่ เพราะว่า…พวกนางไม่เหมือนสตรีทั่วไป ถึงแม้ว่าพวกนางสามคนจะผ่านการหย่าร้างเป็นสตรีหม้าย แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า ใครจะมารังแกพวกนางได้ง่าย ๆ พวกเจ้าคิดแผนบุกไปย่ำยีพวกนาง หวังให้พวกนางสยบอยู่แทบเท้าพวกเจ้า แต่ว่า…พวกนางก็ไม่ยอมสยบ”

“ความหล่อเหลาของพวกเจ้า มันไม่ได้ผลกับพวกนางหรอกนะ เพราะนิสัยของพวกเจ้ามันไม่ผ่าน”

“พี่หญิงเหตุใดท่านรู้เรื่องนี้!” รุ่ยอ๋องถามอยากตกใจ องค์หญิงมองเขาอย่างเย้ยหยัน “ข้าก็รู้ทุกเรื่องนั่นแหละ”

“แต่ว่าพี่หญิงข้าไม่ได้ชอบนางแน่นอน” เฉินอ๋องเอ่ยขึ้นมาอย่างมั่นใจ องค์หญิงได้ฟังก็ถอนใจออกมา “ถ้าไม่ชอบก็ไม่ต้องไปยุ่งเกี่ยวกับพวกนางอีก หากพวกเจ้ายังไปวอแวกับพวกนาง ข้าจะให้เสด็จพ่อส่งพวกเจ้าไปที่ชายแดนอีกครั้ง”

“เรื่องของความรักมันก็พูดยาก ถึงพวกเจ้าจะปฏิเสธว่าไม่ได้ชอบพวกนาง แต่ข้าเชื่อว่าพวกเจ้าจะหาทางไปพบพวกนางอยู่ดี เพราะอะไรรู้หรือไม่? ก็เพราะว่าเมื่อใจเราชอบใครสักคน เราก็อยากจะไปพบหน้าอยากไปเจอ แม้ไม่ได้พูดคุยเพียงเห็นหน้าก็ยังดี”

“พวกเจ้าหยิ่งทะนงและไม่ยอมรับ เหตุเพราะหนึ่งพวกนางเป็นบุตรสาวตระกูลพ่อค้า สองพวกนางเป็นหญิงหม้ายหย่าร้าง สามพวกเจ้ามีแต่สตรีเข้าหา พวกเจ้าไม่เคยเป็นฝ่ายเข้าหาสตรีมาก่อน ความทะนงตนตรงนี้ ทำให้พวกเจ้าไม่เชื่อว่ามีใจให้กับพวกนาง”

“เจ้าพูดว่าหากเบื่อเมื่อไหร่เจ้าจะเป็นฝ่ายไปเอง คำพูดนี้ฟังดูแล้ว… ดูถูกเหยียดหยามนางอยู่ไม่น้อย เจ้าคิดว่านางจะยอมเป็นของเล่นให้เจ้าเหยียบย่ำอย่างนั้นหรือ ไม่ชอบนางแต่อยากไปค้างคืนกับนาง สตรีอื่นอาจจะยอมพวกเจ้า แต่พวกนางไม่มีทางยอม เพราะฉะนั้นถามใจตัวเองให้ดี หากว่าชอบก็เปลี่ยนแปลงตนเองเสียใหม่ หากไม่ชอบก็ไม่ต้องเปลี่ยนแปลงอะไร และไม่ต้องไปยุ่งเกี่ยวกับพวกนางอีก”

องค์หญิงเอ่ยจบก็ลุกเดินจากไป ไม่รู้ว่าคำพูดของนางจะทำให้พวกเขาคิดได้หรือไม่ แต่อย่างน้อยก็ทำให้พวกเขาได้คิด นางเชื่อว่าความรักจะทำให้คนเรายอมเปลี่ยนแปลง

ทุกคนยังคงนั่งจมอยู่กับความคิดของตนเองและพยายามทบทวนคำพูดขององค์หญิง พวกเขานะหรือชอบพวกนาง จะเป็นไปได้อย่างไร พวกเขาต้องหาทางพิสูจน์เรื่องนี้ โดยการไม่ไปหาพวกนางอีก ดูซิว่าจะเป็นอย่างไร