ตอนที่30 การมาพักผ่อนที่หมู่บ้านฉงฉือ

เยว่ฉี เยว่ซื่อ เยว่ชิง เยว่ฟาง ช่วยกันทำอาหารจากนั้นก็ยกมาตั้งตรงระเบียง พวกเขาช่วยกันจุดโคมไฟแล้วนำไปห้อยตามมุมต่าง ๆ เพราะเริ่มจะใกล้มืดค่ำแล้ว และดูเหมือนว่าค่ำคืนนี้ฝนคงจะตก เพราะท้องฟ้าเริ่มตั้งเค้าเมฆหมอกมืดครึ้ม

โชคดีที่เยว่ฉีเตรียมการเอาไว้เป็นอย่างดี นางให้อู่จิ้งและอู่หานเดินทางนำหน้ามาก่อน โดยพวกเขาควบรถม้าบรรทุกของ ที่เยว่ฉีได้ซื้อและจัดเตรียมเอาไว้ล่วงหน้ามาไว้ที่นี่ หากว่าคืนนี้ฝนตกและอากาศหนาวเย็น พวกเขาก็ไม่ต้องทนนอนหนาว เพราะนางเตรียมผ้าห่มผืนหนาเอามาไว้ที่นี่ด้วย

นอกจากนั้นยังมีเสื้อผ้าที่นางนำมา ซึ่งเป็นเสื้อผ้าธรรมดาทั่วไปที่ชาวบ้านนิยมสวมใส่ ซึ่งมีทั้งของพวกเขาและของพวกนาง อีกทั้งมีขององครักษ์เพราะทุกคนจะต้องเปลี่ยนการแต่งกายมาเป็นชาวบ้านธรรมดา

รุ่ยอ๋อง เฉินอ๋อง ซีฮัน ฮุ่ยหมิง ยังคงต้องกลับไปเมืองหลวง เพราะว่าพวกเขายังมีอีกหน้าที่หนึ่งคือ ผู้ตรวจการหน้ากากเหล็ก พวกเขาสวมใส่หน้ากากในเวลาที่ต้องปฏิบัติหน้าที่ ผู้คนโดยทั่วไปจึงไม่รู้ว่า ตัวตนที่แท้จริงของพวกเขานั้นเป็นใคร

เมื่อรับประทานอาหารมื้อค่ำกันเสร็จทุกคนก็พากันมานั่งที่ห้องโถง โดยมีลู่หลิง ลู่หมิง และองครักษ์คนอื่น ๆ ช่วยกันนำกระถางไฟเข้ามา เพื่อทำให้ห้องอบอุ่นขึ้น หมู่บ้านฉงฉืออยู่ติดภูเขาและน้ำตก ยิ่งฝนตกเช่นนี้ยิ่งทำให้อากาศหนาวเย็นมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า ทุกคนช่วยกันปิดประตูและหน้าต่างทุกบาน เพราะกระถางไฟถูกยกเข้ามาในห้องแล้ว

ปึก! ปึก! เสียงเคาะประดังขึ้น ลู่หมิงจึงลุกขึ้นไปเปิดประตู

“คุณหนูใหญ่นายท่านส่งข่าวมาขอรับ” ลู่หมิงรับกระดาษแผ่นเล็กจากหูเหล่ย จากนั้นก็นำมาส่งให้เยว่ฉี นางคลี่กระดาษออกอ่านอย่างตั้งใจ

“พวกเขาเริ่มขยับตัวกันแล้ว ตระกูลเชียวสายรองไปหาเจิ้งอ๋องที่จวน” เยว่ฉีอ่านจบก็ส่งกระดาษให้รุ่ยอ๋องอ่านต่อ เยว่ฉีจึงเอ่ยบอกให้ทุกคนรับรู้ด้วย

“สิ่งที่พี่เยว่ฉีคาดเดาดูท่าจะเป็นไปได้ไม่น้อยเลย แล้วเช่นนี้พี่เยว่ฉีจะทำอย่างไรต่อไปขอรับ” ซีอันเอ่ยถามขึ้นมา เพราะหากสองคนนี้ร่วมมือกันจริง ๆ เขาก็อยากรู้ว่านางจะเตรียมรับมืออย่างไร

“รอดูท่าทีของพวกเขาไปก่อนเจ้าค่ะ ปล่อยให้พวกเขาตายใจและเผยพิรุธออกมาให้หมด ให้พวกเขามั่นใจว่า พวกข้าไม่มีชีวิตอยู่แล้วจริง ๆ ความลับที่พวกเขาเก็บซ่อนเอาไว้ ย่อมเปิดเผยออกมาอย่างแน่นอน ขอเพียงให้ข้ามั่นใจและแน่ใจว่าเป็นเขา ที่เป็นคนสั่งฆ่าบิดาและมารดาของข้า ในยามนั้นข้าต้องหาวิธีจัดการเขาอย่างแน่นอน” เยว่ฉีเอ่ยออกมาอย่างเหี้ยมเกรียม

“แล้วเช่นนี้กิจการของตระกูลเซียวจะทำอย่างไร หากว่าตระกูลเซียวสายรองเข้ามาควบคุม?” รุ่ยอ๋องถามขึ้นอย่างเป็นกังวล

“พวกเขาเข้ามาควบคุมไม่ได้หรอกเพคะ เพราะว่าไม่มีใครเชื่อฟังเขาแน่ เพราะคนที่พวกเขาจะเชื่อฟังต้องมีป้ายคำสั่งประจำตระกูลเพียงเท่านั้น ซึ่งตอนนี้หม่อมฉันเก็บเอาไว้ยังที่ปลอดภัยแล้วเพคะ”

ทุกคนได้ฟังก็ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ คุณหนูใหญ่วางแผนเอาไว้อย่างรอบคอบจริง ๆ

จวนตระกูลเซียวสายหลัก ยามนี้บ่าวในจวนยังคงตั้งป้ายวิญญาณเพื่อไว้อาลัยเอาไว้ ถึงแม้ว่าทหารจะยังไม่พบศพของคุณหนูทั้งสี่คน แต่ทุกคนก็จุดธูปภาวนาขอให้พวกนางปลอดภัย การทำป้ายวิญญาณเอาไว้ก็เพื่อให้เกียรติพวกนาง

เซียวอี้เฉินพร้อมกับเซียวฮูหยินก้าวลงจากรถม้าด้วยท่าทางหยิ่งยโส สุดท้ายสวรรค์ก็เข้าข้างเขาจนได้ ไม่ต้องดิ้นรนให้เหนื่อยแรง สมบัติมากมายก็ตกเป็นของเขาอย่างง่ายดาย เขาเดินเข้าจวนด้วยท่าทางมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม

พ่อบ้านประจำจวนก็ออกมาทำความเคารพอย่างนอบน้อม “คารวะนายท่านเซียว มาไหว้ป้ายวิญญาณของคุณหนูหรือขอรับ”

เซียวอี้เฉินได้ยินก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยัน “ข้าหรือจะมาไหว้ป้ายวิญญาณของพวกนาง ข้าเพียงแวะมาบอกพวกเจ้าว่าข้าจะย้ายเข้ามาอยู่ในวันพรุ่งนี้ก็เท่านั้นเอง”

พ่อบ้านมีสีหน้าตกใจเพราะคุณหนูใหญ่ได้สั่งเขาเอาไว้ว่า ให้เขาแสดงให้แนบเนียนห้ามมีพิรุธให้ถูกจับได้เด็ดขาด “นายท่านเซียวคงทำเช่นนั้นไม่ได้หรอกขอรับ เพราะคนที่จะมาอยู่ได้ต้องมีป้ายคำสั่งประจำตระกูล เพื่อบ่งบอกว่าเป็นเจ้าของคนใหม่ขอรับ”

เซียวอี้เฉินได้ฟังก็ชักสีหน้าอย่างไม่พอใจ เจ้าคนชั้นต่ำไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง เขาเป็นตระกูลเซียวสายรองเหตุใดต้องมีป้ายคำสั่งประจำตระกูล ในเมื่อเขาเป็นทายาทที่เหลืออยู่ มรดกทั้งหมดต้องเป็นของเขา

“เจ้าคงไม่อยากทำงานแล้วใช่หรือไม่ ข้าจะไล่เจ้าออกไปเสียตั้งแต่วันนี้” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“ถึงข้าไม่มีป้ายคำสั่ง แต่ข้าเป็นตระกูลเซียวสายรองที่เหลืออยู่ ข้าย่อมมีสิทธิ์ที่จะมาอยู่ที่นี่ หลีกไปข้าจะเข้าไปสำรวจด้านใน” เซียวอี้เฉินผลักพ่อบ้านออกไปให้พ้นทาง ก่อนจะเดินเข้าไปในจวนอย่างวางก้ามเต็มที

พ่อบ้านมองตามเขาไปพร้อมส่ายหัวอย่างสมเพช คุณหนูใหญ่บอกเขาว่า หากเซียวอี้เฉินอยากจะย้ายเข้ามาอยู่ก็ให้เขาย้ายเข้ามา แล้วคอยเก็บหลักฐาน ไม่ว่าจะเป็นคำพูดหรือการกระทำของเขา แล้วให้คนไปบอกหูซวน

เพราะหากเขาย้ายมาอยู่ที่นี่ วันใดวันหนึ่งเขาต้องหลุดปากพูดออกมาอย่างแน่นอน และยิ่งนานวันหากยังไม่พบเจอตัวพวกนางทั้ง 4 คน เขาจะยิ่งมั่นใจว่าทุกอย่างจะต้องตกเป็นของเขาอย่างแน่นอน และในตอนนั้นเขาและเจิ้งอ๋อง ก็จะยิ่งทำการโดยไม่สนใจผู้ใดอีกต่อไป และในตอนนั้นหลักฐานทุกอย่างก็จะเปิดเผยออกมา

หลายวันต่อมาเซียวอี้เฉินก็มาที่ร้านงดงามเหนือใต้หล้า เขาเดินเข้ามาในร้านอย่างมาดมั่น พร้อมกับกวาดสายตามองสำรวจร้านเครื่องสำอางอย่างพอใจ สุดท้ายร้านนี้ก็ตกเป็นของเขาจนได้ เขาจะให้บุตรสาวของเขาเข้ามาดูแล

“เห็นข้าแล้วทำไมไม่ทำความเคารพ ข้าเป็นตระกูลเซียวสายรอง ในเมื่อพวกนางไม่อยู่แล้ว ข้าก็จะมาดูแลกิจการแทนพวกนาง” เขาเอ่ยตำหนิพนักงานออกมาทันที ก่อนจะเริ่มแนะนำตนเองว่าเขาเป็นใคร แต่ว่าพอพนักงานฟังจบก็หัวเราะออกมาเล็กน้อย “ถึงแม้คุณหนูจะไม่อยู่แล้ว คนที่เป็นเจ้าของโดยชอบธรรมก็คือท่านหมอจื้อลู่เจ้าค่ะ” เซียวอี้เฉินเมื่อได้ฟังก็ตกใจ มันจะเป็นไปได้อย่างไร! แล้วเหตุใดกิจการถึงตกไปเป็นของคนอื่น เขางงไปหมดแล้ว