Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

เซียวเยว่ฉีลงจากรถม้าด้วยความมั่นใจและเต็มไปด้วยความทระนง นางปรายตามองไปโดยรอบด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ก่อนจะแหงนหน้ามองป้ายด้านหน้าจวนอย่างเย็นชา “จวนตระกูลหวัง” เซียวเยว่ฉีแสยะยิ้มออกมาอย่างดูแคลน พวกรวยแต่เปลือกนอก หวังมาเกาะตระกูลเซียวเพื่อความอยู่รอด น้องสาวของนางคือ คุณหนูรองเซียวเยว่ซื่ออายุ 20 ปี รักบุรุษนามว่าหวังเจียเฉิงอย่างหัวปักหัวปำ นางอยากแต่งเข้าตระกูลหวังโดยไม่ฟังคำทัดทานจากนางเลยสักนิด นางได้ข่าวว่าหลังจากแต่งงานเข้ามา ตระกูลหวังก็รักและเอ็นดูนางเป็นอย่างมาก แต่พอวันเวลาผ่านไป พวกเขาปฏิบัติกับนางราวกับเป็นบ่าวในจวนผู้หนึ่ง ตำแหน่งฮูหยินใหญ่เป็นเพียงตำแหน่งที่ทุกคนเรียกขาน แต่แท้จริงแล้ว นางอยู่ที่จวนแห่งนี้ไม่ต่างอะไรกับบ่าวรับใช้ เพราะรักจึงยอมเพราะรักจึงต้องอดทน เซียวเยว่ฉีคิดแล้วก็นึกขันกับความโง่เขลาของเซียวเยว่ซื่อ สตรียุคใหม่อย่างเซียวเยว่ฉีมองว่า มันไร้สาระสิ้นดี ที่ต้องมาจมอยู่กับความรักเช่นนี้ นางมาอยู่ในร่างของคุณหนูใหญ่เซียวเยว่ฉีได้ห้าปีแล้ว นางเข้ามาในยามที่บิดาและมารดาของร่างนี้ จากไป จากการถูกปล้นในระหว่างการเดินทางไปค้าขายนางมาอยู่ในร่างนี้ตอนที่นางอาย

นอกจากเขาจะแต่งเซียวเยว่ฟางเข้ามาแล้ว เขายังแต่งฮูหยินรองและแต่งอนุอีกหลายคน เซียวเยว่ฉีแอบสงสัยว่า เขามีหัวมังกรเลี่ยมทองหรืออย่างไร เหตุใดสตรีถึงได้รักได้หลงเขาถึงเพียงนี้กัน“ใบหย่าข้าวางเอาไว้บนเตียง สมบัติที่ติดตัวข้ามาข้ายกให้” เซียวเยว่ฟางเชิดหน้าเอ่ยขึ้นมาอย่างตัดสินใจอย่างแน่วแน่ พอกันทีกับบุรุษจอมเจ้าชู้และมักมาก เซียวเยว่ฟางเอ่ยออกมาอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะเดินมากอดแขนเซียวเยว่ฉีแล้วพาเดินจากไปทันที มู่เลี่ยงซิ่วยืนตกตะลึงไม่คาดคิดว่า จู่ ๆ นางจะตัดสินใจหย่าขาดแล้วจากไป โดยไม่อาลัยอาวรณ์เขาเลยสักนิด คงต้องเป็นเพราะนางปีศาจเยว่ฉีแน่ ๆ ที่ยุยงให้นางหย่าขาดกับเขา เซียวเยว่ฉีชาตินี้ขอให้เจ้าขึ้นคานไปตลอดชีวิต!จวนตระกูลเซียว ยามนี้สี่พี่น้องกลับมาอยู่พร้อมหน้ากันอีกครั้ง เซียวเยว่ซื่อ เซียวเยว่ชิง เซียวเยว่ฟาง คุกเข่าอยู่ต่อหน้าป้ายวิญญาณของบิดาและมารดา ยามนี้พวกนางสำนึกได้แล้วจริง ๆ ว่าการรีบออกเรือนโดยไม่ศึกษาใจคอกันให้ดี จะนำมาซึ่งความทุกข์ตรมอย่างแสนสาหัส คำพูดของพี่ใหญ่ที่พูดเอาไว้ไม่ผิดเลยแม้แต่น้อย บุรุษที่รักเราอย่างแท้จริงนั้นหาได้ยากนัก สตรีที่เกิดมาจากตระกูลพ่อค้า พ

เมื่อพวกเขาสามคนกลับออกไปแล้ว รุ่ยอ๋อง เหลียงซีฮัน หานฮุ่ยหมิง จึงได้แต่นั่งมองอาหารอย่างครุ่นคิด หากว่าพวกเขาหวาดกลัวถึงขั้นไม่กล้ากินอาหาร ก็แสดงว่านางนั้นร้ายกาจจริง ๆ เห็นทีว่าพวกเขากลับมาเมืองหลวงในครั้งนี้ คงจะมีเรื่องสนุก ๆ ให้พวกเขาได้ทำแล้ว รุ่ยอ๋องยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะหันไปมองสองสหายเพื่อนรักอย่างรู้กัน เขาก็อยากรู้ว่า นางจะร้ายกาจไปได้สักเพียงใดกัน เป็นเพียงสตรีจะเก่งกาจเหนือบุรุษไปได้อย่างไร “พวกเจ้าคิดอย่างไร?” เขาเอ่ยด้วยท่าทีมาดร้ายและเจ้าเล่ห์“ข้าอยากรู้ว่านางจะร้ายสักแค่ไหนกัน ข้าจะลองจับนางมาเป็นของเล่นข้าดูสักหน่อย พวกเจ้าจะร่วมด้วยหรือไม่?” “ข้าไม่นิยมสตรีหม้ายผ่านการหย่าร้างมาแล้ว แต่ว่า…ลองดูหน่อยก็ไม่เป็นไร ยิ่งผ่านการหย่าร้างมาแล้วก็ยิ่งน่าสนใจ ข้าจะได้เล่นกับพวกนางอย่างของไร้ค่าชิ้นหนึ่ง” หานฮุ่ยหมิงแค่นเสียงออกมาอย่างดูแคลน “ข้าขอจองของเล่นเป็นคุณหนูเซียวเยว่ฟาง ข้าจะอบรมสั่งสอนนางให้เชื่องราวกับแมวตัวหนึ่งเลยทีเดียว” เหลียงซีฮันเอ่ยขึ้นมาด้วยสีหน้ามุ่งมั่นและหยิ่งผยอง“ข้าต้องเรียกเฉินอ๋องมาร่วมวงด้วยจะได้ครบคน” รุ่ยอ๋องเอ่ยขึ้นมาอย่างเห็นเป

เซียวเยว่ฉีนั่งลงบนตักของเขา ก่อนจะยกแขนขึ้นมาโอบลำคอของเขาเอาไว้ “กล้าบุกเข้ามายังเรือนของหม่อมฉัน พระองค์ก็คงพร้อมที่จะเป็นของเล่นของหม่อมฉันแล้วสินะเพคะ” เซียวเยว่ฉีดันศีรษะของเขาให้โน้มลงมารับจูบของนางที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อน ในคราแรกเขาก็พยายามขัดขืน แต่ว่าร่างกายกลับไม่ยอมร่วมมือรุ่ยอ๋องสติขาดผึงบดจูบตอบนางตามแรงอารมณ์ปรารถนาที่เริ่มก่อตัวขึ้นมา เขายกมือขึ้นมาลูบไล้ยอดอกคู่งามของนางอย่างหลงใหล เซียวเยว่ฉีช่วยปลดอาภรณ์ให้เขาอย่างเร่งรีบ ซึ่งเขาก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ไม่นานสองร่างก็บดเบียดเข้าหากันด้วยสภาพร่างกายเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ปกปิด “นางมารเยว่ฉีอย่ามาโทษข้าทีหลังก็แล้วกัน”“หึ! พระองค์ก็อย่าทรงตำหนิหม่อมฉันเช่นกันเพคะ” เขาได้ยินเช่นนั้นก็ดันร่างของนางให้นอนราบไปบนเตียง ก่อนเขาจะขึ้นมาทาบทับแล้วบดจูบนางอย่างร้อนแรง เซียวเยว่ฉีเผลอครางออกมา เมื่อเขาดูดดึงยอดอกของนางอย่างรุนแรง ดอกไม้งามของนาง ถูกบดเบียดด้วยแท่งมังกรหนุ่มที่แข็งขืน ก่อนเขาจะเอื้อมมือไปสัมผัสด้วยความปรารถนาที่เอ่อล้น “สตรีร่านข้าจะไม่ปรานีเจ้าแน่ นี่คือบทลงโทษที่กล้าวางยาข้า”เอ่ยจบเขาก็ดันแท่งมังกรเข้า

เซียวเยว่ฉีสัมผัสกล้ามเนื้อบนหน้าท้องของเขาอย่างพอใจ เขาไม่ได้มีดีเพียงหน้าตา แต่รูปร่างก็นับได้ว่าสมบูรณ์แบบไปทุกสัดส่วน มังกรของเขายามพร้อมออกรบก็ยิ่งใหญ่เสียจนนางใจสั่น เขารีบจับมือของนางเอาไว้ “สตรีไร้ยางอายเจ้าคิดจะทำอะไร!” เขาเอ่ยเสียงดุดัน แต่ว่าเซียวเยว่ฉีตีมึนไม่ใส่ใจคำพูดร้าย ๆ ของเขา นางล้วงเข้าไปจับมังกรของเขา ก่อนจะขยับขึ้นลงอย่างช้า ๆ คิดจะมายุ่งกับคนเช่นหม่อมฉันพระองค์คิดผิดแล้ว การเดิมพันครั้งนี้หม่อมฉันทุ่มสุดตัว และหม่อมฉันจะต้องเป็นฝ่ายชนะ เซียวเยว่ฉีนึกกระหยิ่มยิ้มเยาะอยู่ในใจ“หม่อมฉันมีฤดูแต่ว่าจะจัดการให้พระองค์ได้นอนสบายขึ้นเพคะ” เอ่ยจบนางก็ไม่รอช้ารีบก้มลงไปปรนเปรอให้เขาอย่างเอาใจ ทันทีที่ลิ้นของนางสัมผัสบนหัวมังกร เขาถึงกับสะดุ้งด้วยความเสียวซ่าน ลิ้นของนางช่างร้ายกาจเหลือเกิน ไม่นานเขาปลดปล่อยออกมา แต่ว่าเยว่ฉีกลับกลืนลงท้องไปจนหมด“นอนกันเถอะเพคะ” เยว่ฉีดึงผ้าห่มมาคลุมให้เขาและตัวนาง จากนั้นก็ล้มตัวลงนอนและหลับไป รุ่ยอ๋องยังคงนอนลืมตาอยู่ในความมืด ความอบอุ่นค่อย ๆ แผ่ซ่านไปทั่วร่าง เขาจึงหันไปดึงร่างของนางเข้ามากอดอย่างอ่อนโยน เยว่ฉีจึงยกแขนมากอดตอบเขาอย่