ตอนที่14 หากข้าเบื่อจะเป็นคนไปเอง

อู๋เหล่ยแอบมากระซิบบอกกับรุ่ยอ๋องว่า ขนมได้ให้คนเอาไปให้นางแล้วแต่ว่า นางไม่มีเวลากินเพราะลูกค้าเยอะมาก เขาได้ฟังก็นึกโมโหนางขึ้นมา ไม่นึกห่วงสุขภาพตัวเองหรืออย่างไร นี่เลยเวลาอาหารมานานมากแล้ว หึ! เขาก็แค่กลัวว่านางจะผอม ยามกอดแล้วจะมีแต่กระดูกก็เท่านั้น เขาไม่ได้เป็นห่วงนางเลยสักนิด

ส่วนจงหั่วก็แอบมากระซิบบอกเฉินอ๋องเช่นกัน พอเขาได้ฟังก็นึกโกรธเยว่ซื่อขึ้นมา นางไม่ห่วงสุขภาพตัวเองหรืออย่างไร แต่ว่า…เขาจะไปเป็นห่วงนางทำไมกัน นางก็แค่สตรีที่ทำให้เขาเสร็จสมหลายครั้ง เขาไม่จำเป็นต้องไปห่วงใยนาง

ส่วนคนของซีฮันและฮุ่ยหมิงก็แอบมากระซิบบอกพวกเขาเช่นกัน ซีฮันนึกขุ่นเคืองเยว่ฟางที่ไม่ยอมกินอะไร ถึงแม้ว่าจะมีลูกค้าเยอะมากเพียงใด นางก็ต้องหาเวลากิน แต่ว่าเขาจะไปวุ่นวายกับนางทำไม เขาไม่เข้าใจตัวเองเลยจริง ๆ

ฮุ่ยหมิงแอบหงุดหงิดเพราะไม่สามารถเอ่ยสิ่งใดออกมาได้ เพราะกลัวว่าหากพูดออกไปแล้ว สหายของเขาจะหาว่าเขามีใจให้เยว่ชิง ซึ่งแน่นอนว่ามันไม่มีทางใช่อย่างแน่นอน ใครจะชอบสตรีที่ผ่านการหย่าร้างมาแล้ว ไม่มีทาง! ต้องไม่ใช่เขาแน่นอน

ร้านงดงามเหนือใต้หล้าปิดในยามโหย่ว (17.00-19.00) ทุกคนมีสภาพเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด ลู่หมิงไปบอกกับทางโรงเตี๊ยมเมฆาเคียงฟ้า ให้ทำอาหารมาส่งที่นี่ เพราะตั้งแต่เปิดร้านทุกคนก็ไม่มีเวลากินอาหารเลย ยามนี้ปิดร้านแล้วคงนั่งกินได้อย่างเต็มที่

อาหารถูกยกเข้ามาอย่างมากมาย ทุกคนมองอาหารอย่างหิวโหย “ทุกคนมากินกันเลย” เยว่ฉีเอ่ยขึ้น ทุกคนจึงรีบพุ่งเข้าหาอาหารอย่างบ้าคลั่ง

เยว่ฉีตักกระเพาะปลามานั่งกินพร้อมกัดซาลาเปาไส้หมูไปด้วย นางยอมรับว่าหิวมากจริง ๆ หากใครมาพูดจาไม่ถูกหูในเวลานี้ นางพร้อมจะกินหัวคนผู้นั้นไปด้วยอย่างแน่นอน

เยว่ซื่อ เยว่ชิง เยว่ฟาง ตักอาหารมานั่งกับเยว่ฉี พวกนางพากันนั่งบนพื้น เพราะเวลานี้ไม่อยากยุ่งยากและเรื่องมากจนเกินไป การกินอาหารลงท้องสำคัญที่สุด เมื่อกระเพาะปลาหมดถ้วยทุกคนก็เริ่มรู้สึกดีขึ้น ก่อนจะมองหน้ากันแล้วหัวเราะออกมาอย่างขบขัน ก่อนจะพากันลุกขึ้นแล้วเตรียมตัวกลับจวน

แต่พอออกมาด้านหน้ากลับมีรถม้าจอดอยู่ถึงสี่คัน “คุณหนูใหญ่ คุณหนูรอง คุณหนูสาม คุณหนูสี่เชิญขอรับ”

พวกนางยอมก้าวขึ้นรถม้าอย่างไม่อิดออด เพราะยามนี้พวกนางเหนื่อยล้าจนไร้เรี่ยวแรง อยากกลับไปนอนแช่อ่างน้ำเต็มทีแล้ว พอเยว่ฉีเปิดม่านประตู รุ่ยอ๋องก็รีบดึงนางไปนั่งบนตัก รถม้าก็เริ่มเคลื่อนตัวออกไป

เยว่ฉีจึงยกแขนขึ้นมาโอบลำคอของเขา ก่อนจะเอนศีรษะพิงตรงซอกคอของรุ่ยอ๋อง ก่อนจะหลับตาลงอย่างอ่อนล้า “ไร้ยางอายเสียจริงเจ้าเป็นสตรีเช่นไรกัน” เขาเอ่ยตำหนิออกมา ก่อนจะยกแขนมากอดร่างของนางให้แนบชิดกับเขามากยิ่งขึ้น

“ข้าเห็นว่าเจ้าทำงานเหนื่อยหรอกนะถึงยอมให้กอด” เขาเอ่ยพร้อมกดริมฝีปากลงบนศีรษะของนางเบา ๆ เสียงลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ บ่งบอกว่านางได้หลับไปแล้ว เขาเผลอยิ้มออกมา คงจะเหนื่อยมากจนหลับไปแล้ว

ทางด้านเยว่ซื่อเมื่อเข้ามาถึง ก็รีบล้มตัวลงนอนหนุนตักเฉินอ๋องทันที นางหลับไปอย่างง่ายดายทำเอาเฉินอ๋องที่พยายามปั้นหน้าเฉยชา ต้องเผลอยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู เขายกมือมาลูบศีรษะให้นางอย่างอ่อนโยน

ส่วนเยว่ชิงนางตรงไปข้างฮุ่ยหมิง แล้วจับแขนของเขามากอด จากนั้นก็พิงศีรษะบนต้นแขนของเขาอย่างออดอ้อน “เหนื่อยมากเลยข้าขอพักสายตาสักครู่นะเจ้าค่ะ” เขามองการกระทำของนางโดยไม่พูดสิ่งใด ก่อนจะค่อย ๆ ยกแขนมาโอบไหล่ของนาง

ส่วนเยว่ฟางนางตรงไปนั่งบนตักของซีฮัน ก่อนจะเอ่ยออกมา “พี่ซีฮันข้าเหนื่อยมากเลย ขอกอดหน่อยนะเจ้าค่ะ”

“รีบเอาแขนของเจ้าออกไป” เขาเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่พอใจ แต่กลับยกแขนมาโอบร่างของนางให้มาแนบชิด “เป็นเพราะเจ้ากอดข้าก่อน ข้าเลยไม่อยากถูกเจ้าเอาเปรียบอยู่ฝ่ายเดียว”

เยว่ฟางไม่ได้ใส่ใจคำพูดของเขาเพราะนางหลับไปแล้ว เขาเห็นนางเงียบไปก็รีบก้มลงมาดู ก่อนจะใช้นิ้วจิ้มแก้มใสของนางอย่างมันเขี้ยว หลับง่ายเสียจริงสงสัยจะเหนื่อยมากจริง ๆ

เมื่อรถม้าจอดนิ่งอยู่หน้าจวนตระกูลเซียว สี่บุรุษก็อุ้มร่างของพวกนางลงมาจากรถม้า แล้วพาเดินเข้าจวนอย่างหน้าตาเฉย ลู่หลิงและลู่หมิงหันไปมองหน้ากันว่าจะเอาอย่างไรดี หากว่าคุณหนูยอมให้อุ้มเข้าไปก็คงจะไม่เป็นไรใช่หรือไม่ เฮ้อ! ลำบากใจเสียจริง

รุ่ยอ๋องนึกกระหยิ่มยิ้มย่อง เขาจะตีเนียนอุ้มนางมาส่งที่เรือน ต่อไปจะได้เข้าออกที่นี่ได้สะดวก และเขาจะตีมึนขอค้างคืนที่นี่ หากว่านางไล่เขา… เขาก็จะไม่ไปเด็ดขาด ก็นางนั่งตักเขาจนขาเขาชาไปหมด จะมีเรี่ยวแรงเดินกลับจวนได้อย่างไร

เมื่อวางร่างของเยว่ฉีลงบนเตียง นางก็ลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย เขาเห็นเช่นนั้นก็รีบเสแสร้งทันที “เจ้านั่งทับขาข้าจนชาไปหมด เจ้าต้องรับผิดชอบด้วยการให้ข้าค้างที่นี่” เอ่ยจบเขาก็นั่งลงข้างเตียงพร้อมบีบนวดขาตัวเองไปมา

เยว่ฉีนึกขำนึกว่ามีแต่มารยาสตรี มารยาบุรุษก็มีด้วยหรือนี่ เยว่ฉีลุกขึ้นมานั่งก่อนจะหันมาถามเขาอย่างจริงจัง “ท่านอ๋องเหตุใดถึงยังตามมาตอแยกับหม่อมฉันอีกเพคะ”

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยออกมา “ก็เราสองคนมีอะไรกันแล้ว อีกอย่างข้ายังไม่เบื่อเจ้า เอาไว้ข้าเบื่อเจ้าเมื่อใด…ข้าจะเป็นคนไปเอง”

เยว่ฉีได้ฟังคำพูดเห็นแก่ตัวของเขา ก็ทำให้ใบหน้าของนางค่อย ๆ เริ่มเย็นชาขึ้นมาเรื่อย ๆ บุรุษเช่นนี้น่ารังเกียจเสียจริง เห็นสตรีเป็นเพียงที่รองรับอารมณ์ใคร่และพยายามกดสตรีให้อยู่ใต้อำนาจ ถึงจะหล่อเหลามากเพียงใด นางไม่มีทางรับนิสัยแบบนี้ได้อย่างแน่นอน

“เชิญพระองค์กลับไปเถิดเพคะ แล้วไม่ต้องมายุ่งกับหม่อมฉันอีก ครั้งนี้หม่อมฉันจะขอพูดเป็นครั้งสุดท้าย หากพระองค์ยังดื้อดึง…อย่าหาว่าหม่อมฉันร้ายกาจและไร้มารยาท”

“นี่เจ้า! เจ้ากล้าพูดจาและใช้น้ำเสียงเช่นนี้กับข้าได้อย่างไร เจ้าไม่รู้หรือว่าข้าสามารถสั่งโบยเจ้าได้!” รุ่ยอ๋องเอ่ยเสียงเข้ม นัยน์ตาราวกับมีเพลิงโทสะพุ่งออกมา นางเป็นใครกัน! บังอาจมาพูดเช่นนี้กับเขา!

เยว่ฉีหัวเราะออกมา บุรุษผู้นี้เกินเยียวยาแล้วจริง ๆ คิดจะเอาฐานะอ๋องมาข่มขู่นาง เห็นทีว่าวันนี้นางคงจะไม่ต้องทนอีกต่อไปแล้ว

“จะออกไปดี ๆ หรือว่า…จะให้หม่อมฉันไล่เพคะ”

“จะ…เจ้า!” รุ่ยอ๋องลุกขึ้นยืน เขาขบกรามเข้าหากันจนเป็นสันนูน ดวงตาของเขาเข้มขึ้นอย่างน่ากลัว จากนั้นก็สะบัดอาภรณ์จากไปอย่างฉุนเฉียว