ตอนที่33 เจ้าแน่ใจนะว่าจะไม่แต่งงาน

วันต่อมาผู้ตรวจการหน้ากากเหล็กก็ได้เข้าจับกุมเจิ้งอ๋องและคนของเขาเพื่อไปไต่สวน บางคนที่ทนการทรมานไม่ได้ก็ยอมสารภาพความจริงออกมา บางคนที่ยังพอทนความเจ็บปวดได้ก็ยังปากแข็งกันต่อไป

ผู้ตรวจการหน้ากากเหล็กนำคนอีกจำนวนหนึ่งไปตรวจสอบหาข้อเท็จจริง ไม่ว่าจะเป็นโรงตีเหล็กที่ทำขึ้นในป่าทึบไกลออกไป เมื่อไปถึงก็พบลังไม้ที่ใส่อาวุธเอาไว้เป็นจำนวนมาก นอกจากนั้นผู้ตรวจการหน้ากากเหล็กยังไปตรวจสอบคลังเก็บเกลือเถื่อนและยังไปตรวจสอบ จวนที่เก็บสตรีเอาไว้เพื่อส่งออกไปยังต่างแคว้น ซึ่งพอไปตรวจค้นก็พบสตรีหลายสิบคนที่ถูกขังเอาไว้

ทุกคนให้การสารภาพว่า ทำงานให้กับเจิ้งอ๋อง เมื่อมีคนสารภาพและยังมีหลักฐานอย่างแน่นหนา เจิ้งอ๋องจึงไม่อาจปฏิเสธข้อกล่าวหาได้ เขาจึงรอเพียงคำตัดสินจากฮ่องเต้ที่จะประกาศลงมาเพียงเท่านั้น ซึ่งเขารู้ดีอยู่แก่ใจว่า การค้าอาวุธเถื่อนให้กับต่างแคว้นมีโทษสถานใด ยามนี้เขาจึงทำได้เพียงนั่งนิ่ง แล้วหลับตาลงอย่างสงบเพราะทุกอย่างมันจบแล้ว

และก็เป็นจริงตามที่คาดไว้พระราชโองการประกาศลงมา เจิ้งอ๋องตัดสินประหารชีวิตรวมถึงคนที่มีส่วนรู้เห็นถูกประหารชีวิตทั้งหมด ส่วนเซียวอี้เฉินมีส่วนรู้เห็นในการสังหารเซียวเจ๋อหยวนและเซียวฮูหยิน ศาลตัดสิ้นจำคุกเป็นเวลาห้าปี

เมื่อเหตุการณ์กลับมาปกติ เยว่ฉีก็ประกาศทำโรงทานแจกอาหารให้กับผู้ยากไร้เป็นเวลาสามวัน เพื่อสร้างบุญกุศลให้กับบิดาและมารดาที่ล่วงลับ แผ่นประกาศถูกนำไปติดตามที่ต่าง ๆ เพื่อให้ผู้คนได้เห็นโดยทั่วกัน

วันต่อมาผู้คนจึงมายืนต่อแถวเพื่อรับอาหารกันยาวเหยียด รุ่ยอ๋องและเฉินอ๋องพาทหารมาช่วยกันยกของและช่วยดูแลความเป็นระเบียบด้วย อาหารที่แจกก็มีซาลาเปาไส้หมูและไส้ผัก กระเพาะปลา โจ๊กทรงเครื่อง

คนแรกที่ได้ชิมอาหารถึงกับตาลุกวาว จากนั้นก็วิ่งกลับไปบอกญาติพี่น้อง ให้มารับการแจกอาหารด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความสุข เพราะว่าพวกเขาไม่เคยได้รับการแจกอาหาร ที่แสนอร่อยขนาดนี้มาก่อน

อาหารที่เยว่ฉีทำแจก นางไม่ได้ตระหนี่ขี้เหนียวแต่อย่างใด นางใส่เครื่องจัดเต็ม ไม่ว่าจะเป็นโจ๊กทรงเครื่องที่ใส่หมูสับ ไข่ เครื่องเคียงจนดูน่ากิน ส่วนซาลาเปาก็ไส้แน่นไปด้วยหมูสับและไส้ผักที่รสชาติกลมกล่อม

ส่วนกระเพาะปลาแน่นอนอยู่แล้วว่าเครื่องเคียงจะเยอะเป็นพิเศษ เยว่ฉีก็จัดเต็มอย่างไม่อั้นเช่นกัน ยามนี้นอกจากจะมีคนยากไร้มารอแจกอาหารแล้ว ผู้คนทั้วไปก็มาต่อแถวด้วยเช่นกัน เพรารสชาติอาหารที่ทุกคนได้ลองชิมแล้วนั้นต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่ารสชาติอร่อยไม่ต่างจากเหลาอาหารเลย

ทำให้หลายคนถึงแม้จะไม่ใช่ผู้ยากไร้แต่ก็อยากมาต่อแถวเพื่อลองชิมบ้าง ทุกคนต่างถือถ้วยมาคนละใบ ต่างพากันยืนชะเง้อมองด้วยความหิว เพราะกลิ่นของอาหารลอยตลบอบอวลไปทั่วท้องถนน เพราะเยว่ฉีนำเตามาตั้งหน้าจวน แล้วเจียวกระเทียมได้กลิ่นหอมคละคลุ่งไปทั่วชั้นบรรยาย

ที่เยว่ฉีทำอาหารโดยไม่หวงเครื่องเช่นนี้ ก็เพื่อเป็นการโฆษณาโรงเตี๊ยมของนางไปในตัว ทุกคนจะได้มีความเชื่อถือในคุณภาพของอาหารหากไปรับประทานที่โรงเตี๊ยมของนาง

“คุณหนูใหญ่ ป้ายติดประกาศบอกว่า โรงทานจะแจกอาหารสามวัน เป็นจริงหรือไม่ขอรับ” เยว่ฉีที่ตักกระเพาะปลาให้เด็กน้อยในวัย15 ปี ยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยนก่อนจะเอ่ย “เจ้าเข้าใจไม่ผิดหรอกข้าแจกอาหาร 3 วันจริง ๆ”

“พรุ่งนี้ข้าจะพาครอบครัวมารับอาหารได้หรือไม่ขอรับ บ้านข้าอยู่ไกลมาก วันนี้ข้ามาหาสมัครงาน มีคนบอกว่ามีโรงทานแจกอาหาร ข้าเลยรีบมารับแจกขอรับ” เยว่ฉีได้ฟังก็รู้สึกสงสาร

“บ้านเจ้ามีกันกี่คน?”

“มี 5 คนขอรับ พ่อของข้าพิการส่วนแม่ของข้า ต้องอยู่ดูแลน้อง ๆ และพ่อขอรับ” เยว่ฉีได้ฟังก็รีบเดินไปหยิบซาลาเปาใส่ถุงกระดาษ แล้วนำมายื่นให้เด็กหนุ่มตรงหน้า “เอาไปฝากพวกเขาเถิด พรุ่งนี้ก็พาทุกคนมาด้วยกัน ส่วนพ่อที่พิการของเจ้า พรุ่งนี้เจ้าก็เอาอาหารไปฝากเขาก็แล้วกัน”

“ขอบคุณ… คุณหนูใหญ่มากขอรับ” เด็กหนุ่มรับถุงซาลาเปามาด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความสุข เพียงมีอาหารให้กินหนึ่งมื้อ คนที่ลำบากและหิวโหยก็มีความสุขได้แล้ว ส่วนนางที่สามารถทำให้พวกเขามีความสุขได้ แม้จะเพียงระยะเวลาสั้น ๆ นางก็มีความสุขมากเช่นกัน

การแจกอาหารเป็นไปด้วยดี ของที่ทำในแต่ละวันหมดเกลี้ยงไม่มีเหลือ ดูเหมือนผู้คนจะหลั่งไหลกันมารับอาหารกันอย่างมากมาย คนที่ตั้งใจทำอาหารแจกก็มีความสุขอยู่ไม่น้อย กับการทำบุญทำทานในครั้งนี้

ทุกคนมานั่งจิบสุรากันอยู่ที่เรือนของเยว่ฉีอย่างผ่อนคลาย ยามนี้ทุกคนติดใจการนั่งกับพื้น เพราะตอนที่ไปอยู่ที่หมู่บ้านฉงฉือ พวกเขาได้นำผ้ามาปูแล้วนำหมอนผืนใหญ่มานั่งพิง ทำให้การดื่มและการสนทนาดูผ่อนคลายและเพลิดเพลินมากยิ่งขึ้น

“เจ้าแน่ใจหรือว่าจะไม่แต่งงาน” รุ่ยอ๋องเอ่ยถามขึ้นมา ทำให้พวกเขาอีกสามคน ต้องหันมามองพวกงานอย่างรอคอยคำตอบเช่นกัน

“แน่ใจเพคะ น้องสาวของหม่อมฉันก็มีความคิดเดียวกันกับหม่อมฉันคือไม่แต่งงาน เราจะอยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไป หากมีบุตรก็ใช้แซ่ของสามี ท่านอ๋องคิดว่าการแต่งงานจะทำให้พวกเรารักกันมากขึ้นหรือเพคะ” รุ่ยอ๋องครุ่นคิดอยู่เพียงครู่ก็เอ่ยขึ้น

“ก็ไม่ได้รักกันมากขึ้นแต่ข้าอยากทำให้มันถูกต้อง เจ้าจะได้ไม่เป็นที่ครหา” เมื่อเขาพูดขึ้นมาเช่นนี้พวกเขาอีกสามคนก็รีบพยักหน้าเห็นด้วยทันที

“คำพูดคนไม่ได้ทำให้หม่อมฉันรวยขึ้นหรือจนลง หม่อมฉันยังคงต้องดำเนินชีวิตต่อไปตามปกติ เพราะฉะนั้น…พระองค์อย่าได้กังวลเรื่องนี้เลยเพคะ เรามาดื่มสุรากันดีกว่า หม่อมฉันจะรินสุราให้ทุกคนเป็นคนแรก จอกนี้ขอให้ทุกคนมีความสุข สุขภาพแข็งแรงกันถ้วนหน้า ดื่ม”

“ดื่ม” ทุกคนพร้อมใจกันยกจอกสุราขึ้นดื่มจนหมดจอก จากนั้นก็ถึงคราวของเยว่ซื่อที่รินสุรา

“จอกนี้ขอให้เรื่องราวร้าย ๆ จบลง และต่อไปขอให้มีแต่เรื่องดี ๆ ดื่ม”

จอกต่อไปเป็นเยว่ชิงที่เป็นคนริน “จอกนี้ขอให้ทุกคนรักกันมั่นคง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นจะยืนเคียงข้างกันเสมอ ดื่ม”

จอกต่อไปเป็นเยว่ฟางที่เป็นคนริน “คำพูดคนเป็นเพียงแค่หมอกควันไม่นานก็จะจางหายไป ขอให้ทุกคนยึดมั่นในความจริงใจที่มีให้กัน และรักกันอย่างนี้ตลอดไป ดื่ม”