ตอนที่35 บทส่งท้าย

บรรดาคุณหนูต่างจับคู่กัน แล้วคุยกันว่าใครจะเป็นคนปิดตาและใครจะเป็นคนถูกแต่งหน้า จึงได้มาทั้งหมด 10 คู่ คนของเยว่ฉีนำโต๊ะที่มีอุปกรณ์แต่งหน้ามาตั้ง 10 โต๊ะ เยว่ฉีอธิบายให้คนที่ปิดตาฟังว่า ให้มองและจดจำอุปกรณ์แต่งหน้า ว่าวางไว้ตรงจุดใดและมีอะไรบ้าง ทุกคนจะได้เลือกหยิบใช้ได้ถูก

เก้าอี้ 10 ตัวถูกนำมาวางให้คนที่ถูกแต่งหน้าได้นั่ง จากนั้นเยว่ฉี เยว่ซื่อ เยว่ชิง เยว่ฟาง ก็มาช่วยกันใช้ผ้าปิดตาให้กับคนที่จะแต่งหน้า

“คนที่ให้แต่งหน้าสามารถบอกคนที่ปิดตาได้นะเจ้าคะ” เยว่ฉีบอกคนที่นั่งรอบนเก้าอี้

“เวลาหนึ่งก้านธูปทุกคนเริ่มแต่งได้เจ้าค่ะ”

ทั้งเสียงเชียร์และเสียงให้กำลังใจดังขึ้นมา คนที่ปิดตาในคราแรกเหมือนจะจดจำได้ว่าอุปกรณ์แต่งหน้ามีอะไรบ้าง แต่ว่าพอเริ่มขึ้นมาจริง ๆ กลับลืมจนหมดสิ้น คราวนี้เริ่มสะเปะสะปะหยิบจับของขึ้นมา ก็ไม่แน่ใจว่ามันคือสิ่งใด

องค์หญิงที่เลือกที่จะเป็นคนแต่งหน้าให้กับฮองเฮา หยิบดินสอเขียนคิ้วขึ้นมา นางพยายามสัมผัสไปที่ใบหน้าของฮองเฮา ใช้มือข้างซ้ายจับไปคิ้วเพื่อให้มั่นใจว่า มือข้างขวาจะวาดไม่ผิดตำแหน่งแน่ แต่พอวาดลงไปจริง ๆ นางกลับวาดเหนือคิ้วไปไกล

ทุกคนต่างหัวเราะกันออกมาอย่างกลั้นเอาไว้ไม่อยู่ ทุกคู่แต่งหน้าให้กันเลอะเทอะไปหมด มองดูแล้วตลกมากจริง ๆ พอหมดเวลาเยว่ฉีก็ช่วยเปิดผ้าปิดตาออกให้กับทุกคน เมื่อทุกคนเห็นฝีมือการแต่งหน้าของตน ก็ตกตะลึงด้วยความตกใจ น่าเกลียดน่ากลัวอะไรเช่นนี้

เยว่ฉีนำรางวัลมาให้ผู้ที่ชนะคนละชุด นางตัดสินให้คนที่แต่งได้น่าเกลียดที่สุดชนะไป เหตุผลคือคนที่ไม่สามารถมองเห็นจะแต่งหน้าไม่ได้อย่างแน่นอน ส่วนที่พอแต่งได้อาจจะพอมองเห็นจากการปิดตาที่ไม่สนิทหรืออาจมีการลักไก่ เยว่ฉีจึงตัดสินใจตัดสินแบบนี้ไปเสียเลย

ฮองเฮาที่เห็นใบหน้าของตนเองในกระจก ก็หัวเราะออกมาด้วยความขบขัน ตั้งแต่เกิดมานางไม่เคยได้ทำอะไรที่ตลกและน่าขันเช่นนี้มาก่อนเลย ฮองเฮาหัวเราะจนเหนื่อย ทุกคนเห็นฮองเฮาหัวเราะก็พลอยหัวเราะตามไปด้วย บรรยากาศยามนี้เต็มไปด้วยความสนุกสนาน เสียงหัวเราะดังกันไม่ขาดสาย

ฮ่องเต้มองบรรยากาศที่เกิดขึ้นในวันนี้ ด้วยความผ่อนคลายและสบายพระทัยอย่างยิ่ง คุณหนูใหญ่เซียวสรรหาการละเล่นแปลกใจมาให้เหล่าสตรีได้ลองเล่นเช่นนี้ช่างดีจริง ๆ ปกติในยามออกงาน มีแต่จะปั้นหน้าให้ดูงดงามกันอยู่ตลอดเวลา แต่ทว่าวันนี้กลับแตกต่างออกไป ไม่มีใครห่วงสวยเลยสักคน

“คุณหนูใหญ่เซียว มีการละเล่นที่บุรุษสามารถเล่นบ้างหรือไม่?” เยว่ฉียิ้มออกมาอีกครั้ง

“มีเพคะ การละเล่นอันนี้หม่อมฉันว่าฝ่าบาทต้องชอบแน่เพคะ แต่ว่าจะเลอะเทอะนิดหน่อยทุกคนที่ลงเล่นจะต้องเปลี่ยนอาภรณ์เพคะ เพราะการละเล่นครั้งนี้คือการจับปลาในบ่อ”

“จับปลาในบ่อ!” ทุกคนร้องออกมาพร้อมกันด้วยความแปลกใจ ที่นี่ไม่มีบ่อปลาแล้วจะจับปลาที่ไหน หากว่าคุณหนูใหญ่เซียวพูดเช่นนี้ อย่าบอกนะว่านางจะเนรมิตบ่อปลาที่นี่ นางจะเล่นใหญ่เกินไปหรือไม่ เยว่ฉียกมือขึ้นปรบสามครั้ง

คนของนางก็นำผืนหนังสัตว์ขนาดใหญ่ที่เย็บติดกันเข้ามา จากนั้นพวกเขาก็นำไม้มาตอกให้เป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า จากนั้นก็นำหนังสัตว์ไปกาง ทำให้เป็นคล้ายกับบ่อน้ำ ไม่นานก็มีคนอีกกลุ่มหนึ่งเข็นรถเข้ามา แล้วเทบางอย่างลงไป มันคือขี้โคลนผสมน้ำและปลาเล็กปลาน้อยอีกมากมาย รถเข็นบรรทุกปลา 20 คันถูกเทลงไปอย่างต่อเนื่อง

บุรุษต่างลุกขึ้นมองด้วยความตื่นเต้น ก็แค่จับปลามันจะไปยากอะไร

“สี่บุรุษเสเพลเชิญเปลี่ยนอาภรณ์เพคะ” เยว่ฉีเอ่ยหยอกเย้า “องค์ชายหากอยากร่วมสนุกก็เชิญเปลี่ยนอาภรณ์เพคะ”

“ส่วนคุณชายท่านใดอยากลงจับปลามีอาภรณ์ให้เปลี่ยนนะเจ้าคะ” เยว่ซื่อตะโกนขึ้นมาให้เหล่าคุณชายทั้งหลายรับรู้

“ใครจับปลาได้มากที่สุดจะได้รางวัลเป็นสุรา 5 ไหเจ้าค่ะ” บุรุษเมื่อได้ยินว่ารางวัลเป็นสุรา 5 ไห ต่างก็รีบไปเปลี่ยนชุดทันที

ถังปลาถูกนำมาวางเอาไว้รอบ ๆ สระ โดยจะมีตัวแทนของแต่ละคนมายืนเฝ้าถังเอาไว้ ส่วนด้านข้างจะมีอ่างขนาดใหญ่ใส่น้ำเอาไว้ให้ทุกคนได้ล้างตัว

“สู้ ๆ นะเพคะ”

“ก็แค่จับปลาจะไปยากอะไร” รุ่ยอ๋องเอ่ยตอบอย่างเย้ยหยัน เยว่ฉีได้ฟังเขาเอ่ยเช่นนั้นก็หลุดขำออกมา แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

“มีเวลา 1 ก้านธูปเจ้าค่ะ ทุกคนเริ่มได้!”

มีบุรุษร่วมลงแข่งจับปลาเกือบ20คน พอได้ยินว่าเริ่มได้ พวกเขาก็ก้าวขาลงไปในบ่อปลาทันที แต่เพียงแค่เท้าสัมผัสกับขี้โคลน พวกเขาก็ลื่นไถลก้นจ้ำเบ้าในทันที ทุกคนเห็นเช่นนั้นต่างก็หัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

รุ่ยอ๋องหันมาส่งสายตาคาดโทษให้กับเยว่ฉีทันที ขี้โคลนนี้มันลื่นเกินไปแล้ว หากเป็นเช่นนี้การจับปลาก็เป็นไปได้ยาก ดูแต่ละคนล้มลุกคลุกคลาน เพราะยากลำบากในการทรงตัว นี่นางตั้งใจแกล้งพวกเขาใช่หรือไม่

เสียงร้องตะโกนบอกให้ทุกคนรีบเร่งจับปลาดังขึ้น ฮ่องเต้เอาแต่หัวเราะชอบใจ แต่ละคนไม่สามารถจับปลาได้เลยสักตัว เพราะเพียงแค่ลุกก็ล้มลงไปทันที วันนี้เขามีความสุขมากจริง ๆ เขาไม่เคยได้หัวเราะอะไรแบบนี้มาก่อน เขาหัวเราะจนเจ็บท้องไปหมดแล้ว

“เฉินอ๋องยังจับปลาไม่ได้เลยสักตัวทำอย่างไรดีเพคะฝ่าบาท” พระสนมเสียนเฟยเอ่ยออกมาอย่างเป็นกังวล “ก็แค่ให้เขาลงไปเล่นสนุก ๆ เจ้าจะเคร่งเครียดไปทำไม”

“พอข้าเห็นเช่นนี้ ข้าก็นึกถึงคำพูดที่ว่า สิ่งที่คิดว่าง่ายอย่าคิดว่ามันจะง่าย” ฮองเฮาเอ่ยขึ้นมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ก่อนจะยกสุราขึ้นจิบอย่างผ่อนคลาย

ซีฮันใช้วิธีคลานจับปลา ดูเหมือนวิธีนี้จะเป็นการพยุงร่างกายได้ดี ทุกคนเห็นตัวอย่างก็รีบทำตาม แต่ว่าปลาก็ไม่อยู่นิ่งให้จับได้ง่าย ๆ ดิ้นหลุดไปเสียทุกครั้ง สภาพของทุกคนยามนี้ดูไม่ออกเลยว่าใครเป็นใคร เพราะถูกปกคลุมไปด้วยขี้โคลน แต่ทุกคนก็หัวเราะออกมาอย่างสนุกสนาน แทบจะจับปลาไม่ได้เลยแต่ก็สนุกอยู่ไม่น้อย

น้ำในถังที่เยว่ฉีเตรียมเอาไว้ เป็นน้ำอุ่นเพื่อให้ทุกคนคลายหนาว ทุกคนสามารถเดินลงไปในถังน้ำแล้วล้างตัวได้เลย

“หมดเวลาเจ้าค่ะ ทุกคนเดินลงไปล้างตัวในถังได้เลยเจ้าค่ะเป็นน้ำอุ่น” ทุกคนทำตามอย่างว่าง่าย น้ำในถังอุ่นสบายอย่างที่นางได้บอกเอาไว้ เมื่อทุกคนล้างเนื้อล้างตัวเสร็จก็ได้รับจอกสุราแก้หนาว

กระถางไฟถูกยกเข้ามา เพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้กับนักจับปลา จากนั้นการนับปลาก็เริ่มขึ้น คนที่จับปลาได้มากที่สุดคือซีฮัน เขาจับได้ถึงห้าตัว ส่วนคนอื่น ๆ ได้คนละตัวเพียงเท่านั้น

“คุณหนูใหญ่เซียวในฐานะที่เจ้าเป็นตัวแทนตระกูลเซียวสายหลัก และเป็นหัวหน้าครอบครัวดูแลน้อง ๆ เราขอถามอะไรเจ้าเรื่องนึงได้หรือไม่” ฮ่องเต้เอ่ยถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง เยว่ฉียิ้มออกมาอย่างไม่หวาดหวั่น

“เพคะ”

“เราได้ยินมาว่าพวกเจ้าทั้งสี่คนจะไม่แต่งงาน เราขอฟังเหตุผลได้หรือไม่”

“หม่อมฉันคิดว่าการแต่งงานไม่ได้สำคัญที่สุดถึงเพียงนั้นเพคะ หม่อมฉันทำงานอย่างหนัก สานต่อกิจการของครอบครัวที่ทิ้งเอาไว้ให้ หม่อมฉันไม่ได้อยากโอ้อวดความสามารถ แต่ว่าหม่อมฉันและน้องสาวหากไม่ต้องแต่งงาน ก็มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ไม่ลำบาก ในทางกลับกันพวกนางเคยไปลองใช้ชีวิตคู่ด้วยการแต่งงาน ผลสุดท้ายจบลงด้วยการหย่าร่าง”

“กฎธรรมเนียมประเพณี เมื่อสตรีถูกแต่งออกไปก็ต้องปฏิบัติตามกฏธรรมเนียม สี่คุณธรรม สามเชื่อฟัง สตรีต้องถูกจำกัดบทบาทให้เชื่อฟังสามี ซึ่งหม่อมฉันและน้องสาวไม่ต้องการมานั่งฟังคำสั่งของบุรุษใด เลยไม่คิดจะแต่งงานเพคะ”

“แล้วเจ้าไม่กลัวคำครหาหรือคำติฉินนินทาหรือ?”

“คำพูดของผู้คนไม่ทำให้หม่อมฉันรวยขึ้นหรือจนลงเพคะ รุ่ยอ๋อง เฉินอ๋อง ฮุ่ยหมิง ซีฮัน หากว่าพวกเขามีสตรีอื่นที่อยากแต่งงานด้วย ก็สามารถทำได้โดยไม่ต้องกังวล แต่ว่าหลังจากที่พวกเขาแต่งงาน ความสัมพันธ์ของพวกเราก็คงต้องจบลงด้วยเพคะ”

“หม่อมฉันพูดมายืดยาวสรุปง่าย ๆ คือ สตรีตระกูลเซียวไม่ต้องการมานั่งอยู่ใต้โอวาทของสามี”

ฮ่องเต้เมื่อได้ฟังคำตอบก็พอจะเข้าใจ แต่ว่าเหตุใดเขารู้สึกว่า ได้รับรังสีอำมหิตมาจากทุกทิศทาง เขาก็แค่ถาม… ไม่ได้อยากให้พวกเขาเลิกรากันเสียหน่อย ลูกสะใภ้ร่ำรวยฉลาดและหาเงินเก่งเช่นนี้หาไม่ได้ง่าย ๆ นะ

รุ่ยอ๋อง เฉินอ๋อง ซีฮัน ฮุ่ยหมิง รีบเดินมาจับมือของพวกนางเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยต่อหน้าฮ่องเต้อย่างพร้อมเพรียงกัน “พวกข้าขอให้คำมั่นสัญญาชาตินี้จะรักเพียงนาง ฟ้าดินไม่อาจพรากจาก” เยว่ฉี เยว่ซื่อ เยว่ชิง เยว่ฟาง หันไปยิ้มให้พวกเขาอย่างอบอุ่น

“ดี! ถ้าเช่นนั้นนับแต่นี้เราขอประกาศให้พวกเจ้าเป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้อง ให้รักกันยืนยาวตราบนานเท่านาน”

“ถ้าเช่นนั้นหม่อมฉันถือเอาโอกาสนี้ฉลองเลยนะเพคะ”

“ได้เราอนุญาต”

เยว่ฉีได้ยินเช่นนั้นก็ส่งสัญญาณให้ลู่หมิง ไม่นานเสียงจุดพลุก็ดังขึ้น ยามนี้เริ่มมืดค่ำลงแล้วพอจุดพลุจึงมองเห็นอย่างสวยงาม เสียงพลุยังคงดังอย่างต่อเนื่อง ท้องฟ้ายามนี้งดงามมาก รุ่ยอ๋องสวมกอดเยว่ฉีเอาไว้แน่น เฉินอ๋องก็กอดเยว่ซื่อ ฮุ่ยหมิงกอดเยว่ชิง ส่วนซีฮันกอดเยว่ฟาง สี่คู่รักดื่มด่ำกับบรรยากาศที่แสนงดงาม ทุกคนแหงนหน้ามองดอกไม้ไฟ ที่แตกกระจายเต็มท้องฟ้า ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข

จบแล้วเจ้าค่ะ