ตอนที่21 นางมีตาทิพย์หรืออย่างไร

พรึ่บ! เยว่ฉีลุกขึ้นทันที ขอให้ช่วยแค่นี้ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน ทีเขามากินมานอนอยู่ที่นี่ นางไม่เห็นเรียกร้องสักคำ น่าโมโหจริงเชียว เยว่ซื่อ เยว่ชิง เยว่ฟางรีบหันไปมองรุ่ยอ๋องด้วยสายตาเย็นเยียบ ก่อนจะเผื่อแผ่ไปถึงพวกเขาที่นั่งอยู่อย่างไม่ให้น้อยหน้า

รุ่ยอ๋องรีบดึงนางมานั่งบนตัก แล้วกอดร่างของนางเอาไว้อย่างออดอ้อน โดยไม่ใส่ใจสายตาใครทั้งสิ้น “ข้าขอโทษข้าเย้าเจ้าเล่น ไม่โกรธนะขอรับพี่หญิง คืนนี้ข้าจะให้พี่หญิงลงโทษข้าทั้งคืนเลยดีหรือไม่”

คำพูดของรุ่ยอ๋องทำเอาทุกคนมีสีหน้าสีแดงระเรื่อขึ้นมาทันที รุ่ยอ๋องพูดจาช่างไร้ยางอายเสียจริง

“คุณหนูใหญ่ไม่ต้องกังวล เรื่องนี้พวกข้าจะช่วยสืบให้เอง” เฉินอ๋องช่วยยืนยันอีกแรง

“ใช่ ๆ พวกข้าก็จะช่วยสืบหาคนร้ายอย่างเต็มที่” ซีฮันและฮุ่ยหมิงรีบเอ่ยขึ้น เพื่อให้เยว่ฉีคลายความกังวล เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ เลย พวกเขาไม่อาจนิ่งนอนใจได้เช่นกัน ยามนี้พวกเขาตั้งใจจะคบหากับพวกนางอย่างจริงจัง หากมาเป็นครอบครัวเดียวกัน พวกเขาก็ต้องแสดงความจริงใจ ด้วยการช่วยเหลือและปกป้องพวกนางอย่างเต็มที่

เยว่ฉีเมื่อได้รับการยืนยันเช่นนี้ ก็รู้สึกผ่อนคลายและสบายใจเป็นอย่างมาก เพราะถึงจะเป็นสตรีที่เก่งกาจมากเพียงใด หากมีบุรุษยื่นมือมาปกป้อง ย่อมทำให้สตรีรู้สึกปลอดภัยและรู้สึกอุ่นใจมากขึ้น

ตระกูลเซียวสายหลักที่มีบิดาและมารดา ช่วยกันทำการค้าจนประสบผลสำเร็จ และร่ำรวยขึ้นมาอย่างรวดเร็ว นอกจากจะมีโรงเตี๊ยมแล้ว ยังมีกิจการทำบ้านขายและให้เช่าและยังมีงานรับเหมาก่อสร้างอีกด้วย ความร่ำรวยแบบก้าวกระโดด ทำให้ผู้คนอิจฉาอยู่ไม่น้อย

แต่เดิมตระกูลทางฝั่งของฮูหยินก่อนจะแต่งกับเซียวเจ๋อหยวนก็ร่ำรวยอยู่แล้ว นางเป็นเพียงบุตรสาวคนเดียว พอแต่งงานกับเซียวเจ๋อหยวน บิดามารดาก็ยกทรัพย์สินให้นางมาตั้งตัว สองสามีภรรยาเริ่มจากการทำบ้านขายและให้เช่า เพราะฮูหยินเซียวได้รับมรดกเป็นที่ดินหลายพันไร่ ผู้คนที่อยากย้ายมาอยู่เมืองหลวงต่างให้ความสนใจที่จะซื้อบ้าน และเช่าบ้านกันอย่างล้นหลาม เพียง 10 ปี ตระกูลเซียวสายหลักก็ติดอันดับตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดในทันที

ในยามที่ตระกูลเซียวสูญเสียเซียวเจ๋อหยวนและเซียวฮูหยิน หลายคนต่างให้ความสนใจว่า จะเป็นผู้ใดมาสานต่อกิจการของตระกูลเซียวที่ทิ้งเอาไว้ เมื่อคุณหนูใหญ่เดินหน้าดูแลกิจการทั้งหมดด้วยตัวเอง จึงทำให้ผู้คนแปลกใจอยู่ไม่น้อย ในคราแรกพวกเขาคิดว่านางคงจะทำไม่ได้อย่างแน่นอน แต่ปรากฏว่านางทำได้ดีอย่างน่าเหลือเชื่อ และทำได้ดีกว่าบิดามารดาที่ทำเอาไว้เสียอีก สร้างความประหลาดใจให้กับผู้คนเป็นอย่างมากเลยทีเดียว

จวนเจิ้งอ๋องพระอนุชาของฮ่องเต้เจิ้งห่าวอู๋ ยามนี้นั่งมองสตรีร่ายรำอย่างสำราญ โดยมีสองสตรีที่หน้างดงาม คอยรินสุราและบีบนวดให้อย่างเอาใจ

สตรีนางระบำที่ร่ายรำสวมใส่อาภรณ์บางเบาจนมองเห็นเรือนร่างด้านในชัดเจน เหล่าองครักษ์คนสนิทของเจิ้งอ๋องมองนางรำตาไม่กะพริบ นางรำก็เหมือนคุ้นชินกับสายตาของพวกเขาเป็นอย่างดี พวกนางต่างไม่สะทกสะท้าน กลับยิ้มให้อย่างงดงามอ่อนช้อยอย่างมีจริต

“ท่านอ๋องคนที่ไปจัดการคุณหนูใหญ่แจ้งมาว่า งานยังไม่สำเร็จ นางหลบกระถางต้นไม้ได้ทันท่วงทีพ่ะย่ะค่ะ” เจิ้งอ๋องได้ฟังก็คิ้วขมวดเข้าหากันอย่างแปลกใจ นางมีตาทิพย์หรืออย่างไรถึงหลบได้ทัน

“ให้คนตามจัดการต่อไป ต้องทำให้แนบเนียน ให้คล้ายเป็นอุบัติเหตุให้มากที่สุด”

“เข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“ท่านอ๋องดูเหมือนสี่บุรุษจอมเสเพลกำลังไปพัวพันกับคุณหนูตระกูลเซียวพ่ะย่ะค่ะ” เจิ้งอ๋องได้ฟังก็เริ่มครุ่นคิด เจ้าหลานไม่เอาไหนของเขาสองคน คิดอย่างไรถึงสนใจสตรีหม้ายหย่าร้าง กินไม่เลือกจริง ๆ สมแล้วที่เป็นบุรุษเสเพลแห่งแคว้นหนานเฉิง

“แล้วใครเลือกคุณหนูใหญ่”

“น่าจะเป็นรุ่ยอ๋องพ่ะย่ะค่ะ” เจิ้งอ๋องได้ยินก็หัวเราะออกมา “น่าสนใจ”

เจิ้งอ๋องร่วมมือกับตระกูลเซียวสายรอง วางแผนเพื่อที่จะเข้ามาฮุบกิจการของตระกูลเซียวสายหลัก ไม่คิดเลยว่า… ไม่มีเซียวเจ๋อหยวนและเซียวฮูหยินแล้ว จะยังมีคุณหนูใหญ่เข้ามาดูแลกิจการแทน ในคราแรกเขาคิดว่านางคงเป็นเพียงคุณหนูทั่วไป คงไม่มีความรู้ด้านการค้า แต่ที่ไหนได้นางกลับทำการค้าได้ดีอย่างน่าเหลือเชื่อ ทำให้เขารู้สึกผิดหวังเป็นอย่างมาก

จากนั้นแผนกำจัดพวกนางจึงเกิดขึ้น หากไม่มีพวกนาง ตระกูลเซียวสายรองจะมาควบคุมดูแลกิจการแทน ซึ่งเขาจะมีส่วนได้เสียตรงนี้ด้วย เพราะเขาเป็นคนวางแผนและส่งคนไปลงมือเองทั้งหมด

เยว่ฉีที่นอนหนุนแขนของรุ่ยอ๋องอย่างเหนื่อยล้า เหงื่อผุดเต็มหน้าผากและใบหน้าของนาง เขานอนตะแคงข้างมองนางอย่างหลงใหล รูปร่างของนางงดงามไปทุกกระเบียดนิ้ว ตั้งแต่เขาพบเจอสตรีมา นางงดงามที่สุด เขายกมือมาบีบเคล้นยอดปทุมถันของนางเล่นอย่างอดใจไม่ไหว

“ท่านอ๋องอย่าบีบแรง”

“ขอโทษ ๆ”

“ท่านอ๋องเหตุใดวันนั้นถึงบาดเจ็บกลับมากันขนาดนั้นล่ะเพคะ” เขายกมือมาเกลี่ยเส้นผมให้ออกจากใบหน้าของนางอย่างอ่อนโยน

“พวกข้าสี่คนมีอีกชื่อหนึ่งว่า ผู้ตรวจการสี่พยัคฆ์หน้ากากเหล็ก มีหน้าที่ตรวจสอบการทุจริตของเหล่าขุนนางและคนอื่น ๆ ในวันที่พวกข้าบาดเจ็บ มีคนแจ้งว่ามีการลักลอบค้าอาวุธ แต่พอพวกข้าไปถึงกลับกลายเป็นว่า เป็นกับดักที่พวกเขาล่อให้พวกข้าออกไปเพื่อเตรียมสังหาร พวกข้าต่อสู้กันสุดชีวิตสภาพถึงเป็นเช่นนั้น”

“แล้วพอจะรู้หรือไม่เพคะว่าพวกเขาเป็นคนของใคร?”

“รู้สิ…เขาคือเสด็จอาของข้าเอง เจิ้งอ๋อง เจิ้งห่าวหราน ข้ารอเก็บหลักฐานให้มากพอ เพื่อที่จะจัดการเขา” เยว่ฉีได้ฟังก็นึกแปลกใจ ที่เขาเล่าให้นางฟังอย่างไม่ปิดบัง เขาไว้ใจนางมากถึงเพียงเชียวหรือ

“เหตุใดพระองค์ถึงกล้าเล่าให้หม่อมฉันฟังล่ะเพคะ”

“อืม…ข้าก็ไม่รู้ ข้ารู้สึกไว้ใจและคิดว่าเจ้าไม่หักหลังข้าอย่างแน่นอน แต่หักอกข้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน” เขาเอ่ยพร้อมยกมือมาบีบแก้มของเยว่ฉีเล่นด้วยความมันเขี้ยว ก่อนจะละเมียดจูบนางอย่างอ่อนหวาน จากนั้นก็กดแท่งหยกเข้ามาทีเดียวมิดลำ เยว่ฉีเผลอครางออกมาด้วยความเสียวซ่าน

“ใหญ่ถูกใจเจ้าหรือไม่” เอาเอ่ยถามพร้อมขยับเอาออกอย่างช้า ๆ พร้อมมองสีหน้าของเยว่ฉีอย่างพอใจ ยิ่งมองใบหน้าของนางเขาก็ยิ่งมีอารมณ์ เขาจึงเริ่มกระแทกกระทั้นหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ

“เด็กน้อยพี่สาวขอแรง ๆ ได้หรือไม่?”

“พี่สาวหากว่าลุกไม่ขึ้นอย่ามาโทษข้า”

“พี่สาวจะโทษเจ้าหากว่า...เจ้ามัวแต่ชักช้า” เมื่อได้ฟังเช่นนั้น ร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามก็อัดกระแทกร่างงามไม่ยั้ง เยว่ฉีไม่คิดจะกักเก็บเสียงตนเองอีกต่อไป ยามนี้นางครางออกมาอย่างรัญจวน ทำให้รุ่ยอ๋องยกยิ้มอย่างพอใจ ไม่คาดคิดจากตั้งใจที่อยากจะกลั่นแกล้งนาง กลับกลายเป็นลุ่มหลงจนโง่หัวไม่ขึ้นเช่นนี้