บทที่ 2 ชีวิตที่ผ่านมา

2 ชีวิตที่ผ่านมา

“พี่โชคะ คือพลอยลินต้องไปหาหมอ ๆ บอกว่าเป็นเส้นเอ็นร้อยหวายฝอยฉีกขาด ถ้าหากพลอยอยากจะขอยืมเงินพี่โชสักหมื่นจะได้ไหมคะ พลอยเห็นมีคลีนิคที่เปิดรักษาโรคกระดูกและข้อโดยเฉพาะค่ารักษาน่าจะประมาณ 7,000 - 8,000 บาท” พลอยลินทำใจกล้าหน้าด้านโทรไปขอความช่วยเหลือจากแฟนที่คบกันมาเกือบ ๆ 3 ปี

“พลอยพี่ขอโทษด้วยนะ ช่วงนี้พี่ก็ลำบากเหมือนกันคงช่วยพลอยไม่ได้”

“ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ พลอยเข้าใจ”

เมื่อไม่กี่วันก่อนเธอเห็นแฟนหนุ่มโพสต์รูปภาพรถยนต์ไฟฟ้ายี่ห้อดังราคาประมาณเกือบสิบล้านบาทในหน้า ไอจี เธอไม่เคยกดคอมเมนต์หรือกดหัวใจใด ๆ เพราะไม่อยากทำให้อีกฝ่ายลำบากใจ ถึงแม้จะคบกันมาเป็นปีแต่เธอก็ไม่เคยเรียกร้องสถานะใด ๆ จากเขา และนี่ก็คงเป็นครั้งสุดท้ายที่จะเอาเวลามีค่าของตัวเองมาเสียกับผู้ชายห่วย ๆ

หลังจากตื่นนอนพลอยลินเดินเท้ากะเผลกเข้าห้องน้ำหลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จกำลังจะกดชักโครกก็ต้องตกใจเมื่อเห็นเลือดในโถงชักโครก ‘เราเป็นอะไร ทำไมถึงมีเลือด’

เธอตัดสินใจกลับไปร้านขายยาอีกครั้งและเล่าอาการให้เภสัชฟัง เภสัชบอกว่าเธอเครียดไม่ค่อยทานข้าวเลยทำให้ยาที่ทานไปกัดกระเพาะ

‘แต่คุณหมอบอกว่ายานี้ไม่กัดกระเพาะ’

ถึงจะมีความคิดแย้งขึ้นแต่ก็ควบคุมอารมณ์ไม่พูดไว้ได้ ตอนนี้เหนื่อยล้าเกินไปจะไปโต้แย้งกับใคร

“เธอกลับมาในห้องอยู่คนเดียวเงียบ ๆ พยายามคิดหาหนทางหาเงินให้ได้มากที่สุด

ตึ๊ด

ตึ๊ด

ข้อความ

นี่พลอยอย่าหาว่าเจ้ใจร้ายเลยนะ พลอยจ่ายค่าห้องเจ้ช้ามา15วันแล้วนะ เจ้ให้เวลาอีก 5 วันถ้าหากยังจ่ายไม่ได้ เจ้ขออนุญาตขนข้าวของพลอยออกนะ เพราะห้องตรงนี้ทำเลดีมีแต่คนอยากอยู่ มีคนเสนอให้เจ้เยอะกว่าที่ให้พลอยเช่าทุกเดือนด้วยซ้ำ แต่เจ้เห็นว่าพลอยเป็นคนดีเจ้เลยอยากให้พลอยอยู่ที่นี้ นะพยายามหาให้เจ้ก่อน

เป็นข้อความทวงหนี้ที่เขียนมาอย่างยืดยาวนี่ยังไม่นับค่างวดรถที่ยังต้องผ่อนทุกเดือน ซึ่งเดือนนี้ก็เป็นงวดที่ 3 แล้วที่ค้างชำระ ถ้าหากไม่จ่ายงวดนี้เขาก็คงต้องยึดรถคู่ทุกข์คู่ยากที่ช่วยเธอทำงานจนมีกินมีใช้อย่างทุกวันนี้

แต่เพราะเมื่อ 3 เดือนก่อน พลอยลินหันไปลงทุนธุรกิจร้านอาหารกับเพื่อนด้วยเงินเก็บทุกบาทที่มี พวกเขามั่นใจมากว่าธุรกิจต้องไปได้ดีเพราะด้วยทำเลที่ตั้งของร้านอยู่ในย่างนักท่องเที่ยวเดินจับจ่ายซื้อของและด้วยการรีโนเวทตกแต่งร้านใหม่อย่างสวยหรูดูแพง แต่เมื่อร้านจะตกแต่งได้เกือบ 50% หุ้นส่วนอีกคนซึ่งเป็นเพื่อนของเพื่อนก็เชิดเงินหนี นี่คือครั้งแรกที่รู้สึกว่าตัวเองลอยเคว้งคว้างอยู่กลางทะเล

ไม่ใช่แค่เชิดเงินหนีแต่เขายังไม่จ่ายค่าเซ้งตึกอีกด้วยจึงทำให้เจ้าของตึกยึดตึกนั้นในทันที  พลอยลินยอมรับในความสะเพร่าของตัวเองที่ไม่ตรวจสอบอะไรให้ดีก่อนเพราะความเชื่อใจและเป็นครั้งแรกในการทำธุรกิจ

และตอนนี้ถึงแม้อยากจะหางานทำมากแค่ไหน ด้วยภาวะเศรษฐกิจที่ย่ำแย่ เกิดสงครามในที่ต่าง ๆ ทั่วโลก ข้าวของราคาแพง ผู้คนล้วนตกงานเป็นจำนวนมาก พลอยลินไปสมัครงานที่ใดก็ไม่มีใครรับ

เมื่อตอนนี้รู้ว่าไม่สามารถจะพึ่งพาใครได้อีกต่อไป เธอต้องการเงินก็เพียงต้องหาเงิน เธอพยายามศึกษาดูวิธีขายของออนไลน์ หาตลาดส่งในราคาถูก วางขายในแพลตฟอร์มออนไลน์ต่าง ๆ แต่ก็ยังไม่มีคนซื้อ แล้วอีกไม่กี่วันก็ถึงกำหนดจ่ายค่าเช่าค่างวดรถแล้วไม่มีทางทันแน่ ๆ

ตึ๊ด

ข้อความ

“ถ้าหากต้องการเงิน ก็เอาตัวมาแลก”

‘ไอ้บ้าระยำเอ๊ย’

 ถึงจะจนแค่ไหนก็ไม่เคยคิดจะขายตัว พลอยลินกดบล็อกปลายสายทันที คนคิดจะหวังพึ่งพาได้กลับเป็นซาตานในคราบนักบุญ

เมื่อคนรักกลับทอดทิ้งเมื่อยามยากลำบาก ส่วนอีกคนคือคนที่เธอเคยช่วยเหลือเมื่อยามเขาตกทุกข์ได้ยาก แต่ตอนนี้เขากล้าเอ่ยปากขอเรือนร่างของเธอแลกกับเงิน ต่อไปนี้เธอจะไม่รักใครอีก และจะไม่ช่วยเหลือใครอีกเด็ดขาดแม้เขาคนนั้นจะนอนดิ้นตายต่อหน้า

ปัจจุบัน

เอี๊ยดดด….

โครม

หลังจากขับรถไปส่งกวีเสร็จระหว่างทางกำลังจะเลี้ยวเข้าซอยห้องพักคอนโด ทันใดนั้นรถเก๋งรุ่นใหม่ล่าสุดก็ซนเข้ากับรถเข็นเก็บของเก่าขาย พลอยลินตกใจรีบเปิดประตูรถออกมาดู ดีที่เธอขับช้า ๆ ไม่ได้เร็วเท่าไร แต่ดูเหมือนว่าคนเก็บของเก่าจะล้มกองไปที่พื้น เมื่อกี้เธอยังไม่ทันสังเกตว่าเกิดอะไรขึ้น เห็นแต่ข้าวของหล่นกระจัดกระจายเต็มพื้น ถึงจะแว็บแรกว่ารถตัวเองวิ่งมาช้าชนไม่แรงเท่าไรแต่ทำไมข้าวของถึงได้ระเกะระกะขนาดนี้

แต่ความสงสัยก็ถูกลืมไปในไม่กี่วินาที เมื่อเห็นคนนอนเจ็บไม่ยอมลุกขึ้นซะที

“เป็นอะไรมากไหมคะ ไปโรงพยาบาลไหวไหม” หญิงสาวรีบนั่งคุกเข่ามองดูอาการคนเจ็บก่อนจะใจร้อนรีบกดเรียกรพยาบาล แต่เหมือนเขาจะฟื้นลืมตาขึ้นแต่ไม่พูดอะไร  

“คุณเป็นอะไรมากไหมคะ อย่าเพิ่งขยับตัวนะคะ กำลังจะเรียกรถพยาบาล” แววตาสำรวจบาดแผลของคนเจ็บแต่ไม่มีร่องรอยแผลถลอกตรงไหน แต่บ้างครั้งอาจจะมีบางส่วนหักที่มองไม่เห็น

“นอนอยู่นิ่ง ๆ นะคะ อย่าเพิ่งขยับรถพยาบาลกำลังจะมา”