บทที่ 1 ใกล้จะเสร็จ

“ฮือ ฮือ อย่าหยุดนะ ใกล้จะเสร็จแล้ว”

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกึกก้องห้องพักหรูในย่างธุรกิจของตัวเมืองท่องเที่ยวชื่อดัง ไม่นานร่างบนก็ล้มทับร่างบางด้วยความเหนื่อยล้า ก่อนจะพลิกลำตัวออกให้คนใต้ร่างได้หายใจ

ช่วงนี้พี่เป็นอะไร เครียดเหรอ กว่าจะเสร็จได้ทำเอาผมซะเข่าอ่อน

“ใช่ ๆ เครียดเรื่องงานนิดหน่อย”

ร่างผอมบางลุกขึ้นเดินไปยังห้องครัวหยิบน้ำเปล่าในตู้เย็นสองขวดยื่นให้ชายหนุ่มรุ่นน้องที่มีอายุห่างกว่าเธอถึง8ปี

“พี่ควรพักบ้างนะ ผมเห็นพี่ทำงานทุกวันไม่มีวันหยุด ไปเที่ยวไหมเดี๋ยวเสาร์นี้ผมขับพาไปแถวใกล้ ๆ นี่ก็ได้”

“ยังไปไม่ได้น่ะซิ ยังมีงานค้างอยู่เลยแต่ขออีกรอบได้มั้ย”

คนพี่โน้มตัวไปนอนซุกบนไหล่อันแข็งแกร่งก่อนเอื้อมมือไปลูบไล้หัวนมของเขา

“ฮ่า ๆ พี่กะจะไม่ให้ผมพักบ้างเลยเหรอ ช่วงนี้ไม่ได้ไปเอากับใครเหรอครับทำไมถึงหื่นกระหายขนาดนี้”

กวีพลิกจากท่านอนหงายมาตะแครงหันหน้าหาพลอยลิน

“ไม่ได้ไปเอากับใครทำงานก็เหนื่อยแล้ว ๆ อีกอย่างเธอก็ชอบเล่นตัวไม่ยอมมาหา”

“เล่นตัวที่ไหนครับ ผมทำงานราชการนะไม่ได้มีธุรกิจส่วนตัวเหมือนพี่ แล้วช่วงนี้ก็ต้องลงพื้นที่ไปจังหวัดนั้นจังหวัดนี้เหนื่อยจะตาย”

“หื้ม! นั้นขอขึ้นเองนะ อยากเสียวสุด ๆ อ่ะ”

“ได้เลยครับทูนหัว”

กวีนอนดูรูปร่างของหญิงสาวที่มีอายุห่างกว่าเขาเกือบ 10ปี ปีนี้เธออายุ 34 รักษารูปร่างนั้นดีเยี่ยม โดยเฉพาะหน้าอกมันอวบใหญ่เต็มไม้เต็มมือ เอวที่เล็กคอดถ้าหากไม่บอกอายุจริงก็ คิดว่าเธออายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับเขา

“เม็ดเหงื่อผุดขึ้นเคลือบผิวขาวบนใบหน้า ความรู้สึกคับแน่นเข้าจู่โจมช่วงล่าง”

“อ๊ะ ๆ ๆ ไม่ไหวแล้วนะ จะเสร็จแล้ว”

“เสร็จเลยจ้ะ ที่รักร้องออกมาดัง ๆ”

คนที่รอฟังคำนี้รีบกระแทกท่อนเอ็นเป็นจังหวะถี่รัว จนน้ำคาวไหลออกใส่ถุง

“เหนื่อย” พลอยลินล้มตัวลงนอนแผ่ราบบนเตียงนอนพักสักครู่ ก่อนฝืนลุกขึ้นเดินไปห้องน้ำอาบน้ำล้างตัว

“รีบกลับหรือเปล่า ออกไปหาอะไรกินด้วยกันก่อนไหม”

“ได้ครับ ไม่ได้รีบ” เขาเดินมาจุ๊บผมเธอก่อนไปอาบน้ำ

อีก 2 เดือนก็ครบ 1 ปี ที่กวีรู้จักกับพลอยลิน พวกเขาสองคนรู้จักกันผ่านทางแอพหาคู่ ซึ่งคุยกันอยู่นานหลายเดือนกว่าพลอยลินจะยอมใจอ่อนให้เขาไปเจอ 3 ครั้งแรกเจอกันที่ร้านกาแฟ ครั้งที่ 4 ถึงจะยอมให้มาที่คอนโดเธอ

กวียอมรับว่าพลอยลินไม่เหมือนผู้หญิงคนไหนที่เขาเคยรู้จัก เธอไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราวอะไรบนโลกรู้แต่เรื่องงานของตัวเอง ไม่ใช่ซิต้องบอกว่าเธอไม่ค่อยใส่ใจกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น เธอไม่ดูข่าว ไม่แม้แต่จะอัพไอจีตัวเอง แววตาของเธอบางครั้งก็แสนเศร้าบางครั้งก็ไร้เดียงสาเหมือนกับเด็กน้อย แต่เมื่อมองลึกเข้าไปข้างในเหมือนกำลังข่มความเจ็บปวดและซ่อนบางอย่างไว้

“ป่ะ เสร็จยัง หิวข้าวแล้ว”

พลอยลินในชุดสบาย ๆ ใส่กางเกงขาสั้น เสื้อยืดตัวใหญ่สีขาว ม้วนผมติดกิ๊บ หน้าแทบไม่เคยแต่ง เธอโอบเข้าเอวของกวีเพราะหลังจากทานข้าวเสร็จทั้งสองก็ต้องแยกย้าย แล้วก็คงอีก1-2 เดือนถึงจะได้เจอกันอีก

“พลอยอยากทานข้าวต้ม กวีอยากทานอะไร”

“ข้าวต้มก็ได้ครับ ไม่ได้ทานนานแล้ว”

วันนี้กวีนั่งแกร๊บมาหาพลอยลินเพราะรู้สึกขี้เกียจขับรถ ที่พักของเขากับคอนโดของพลอยลินห่างกันไม่ถึง 10 กม แต่ต่างคนต่างยุ่งเลยทำให้ทั้งสองไม่ค่อยได้พบกัน แล้วอีกอย่างความสัมพันธ์ของพวกเขาก็เป็นFWB

พลอยลินสั่งอาหารที่ตัวเองอยากทานมา 2 อย่างส่วนอีก 3 อย่างเธอขอให้กวีสั่งในสิ่งที่เขาอยากทาน เธอน่ารักอย่างนี้เสมอ เธอไม่เคยถามว่าระหว่างที่ไม่เจอกันเขาได้ไปเอาใครมาบ้างเธอไม่เคยยุ่งวุ่นวาย คงมีแต่เขาเองที่คอยแอบส่องไอจีของเธอถึงแม้นาน ๆ ครั้งเธอจะลงรูปแมวตัวเองสักครั้ง

“ว้าว ปลานึ่งมะนาว”

เมื่อพนักงานมาเสิร์ฟอาหาร คนพี่ทำตากลมโต ไม่รู้ว่าจะตื่นเต้นอะไรก็แค่ปลานึ่งมะนาว” แต่ก็นั่นแหละมันเป็นภาพที่คุ้นชินแต่ก็…หื้มน่ารักทุกครั้ง

“กวีสั่งอะไรไป”

เมื่อกี้ตอนที่เขาสั่งอาหารเธอเดินออกไปรับโทรศัพท์ ทำให้ไม่รู้ว่าเขาสั่งอะไร

“สั่งกะหล่ำปลีผัดน้ำปลา หอยลายผัดฉ่า แล้วก็ต้มยำโป๊ะแตก”

“อ่า นี่ทำไมถึงสั่งแต่ของที่พลอยชอบทั้งนั้นเลย เธอไม่หิวข้าวเหรอ”

“ก็กินด้วยกันนี่แหละ” เขารีบตัดความสงสัย

“ช่วงนี้เป็นอะไรหรือเปล่า ดูผอมลง” ดวงตาคมเข้มไล่ขึ้นลงหุ่นบางตรงหน้า

“ไม่มีอะไรหรอก แค่เครียด ๆ เรื่องงาน”

“อ่อ ครับ” ถ้าหากเป็นเรื่องงานแล้วเขาก็ไม่อย่างเข้าไปถามซอกแซกรู้ว่าเธอเป็นคนมีโลกส่วนตัวสูง

“แต่ถึงอย่างไรก็ต้องทานข้าวให้ตรงเวลาด้วยนะ รู้ไหมเธอยิ่งไม่สบายบ่อย ๆ ด้วย”

“รู้แล้วน๊า ขอบคุณค่ะ”

เมื่อ 2 ปีก่อน

“คุณหมอค่ะ ผลตรวจเป็นอย่างไรบ้างคะ”

ริมฝีปากบางเม้นกัดฝีปากตัวเอง เพราะความเจ็บจนเกือบจะทนไม่ได้

“หมอคิดว่าเส้นเอ็นร้อยหวายฝอยฉีดขาดครับ โชคดีที่เป็นเส้นเอ็นฝอย ถ้าหากเป็นเส้นเอ็นอันนี้น่าจะหนัก”

คุณหมอท่าทางใจดีกำลังอธิบายจากภาพถ่ายเอกซเรย์

“คุณหมอค่ะ แล้วต้องรักษาอย่างไรบ้างคะ”

ใบหน้าหวานเริ่มเปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งขรึม

“หมอคิดว่า ควรจะทำ MRI ครับแล้วจากนั้นก็ทำการผ่าตัดแต่ถ้าหากผ่าตัดที่โรงพยาบาลของเราค่าใช้จ่ายก็น่าจะประมาณ 100,000 ขึ้นครับ”

“ห๊า! 100,000 เลยเหรอคะ คุณหมอ”

“ใช่ครับ”

//

พลอยลินเดินเท้ากะเผลกไปซื้อยาจากร้านขายยา

“ขอยาแก้ปวดและลดบวมได้ไหมคะ”

“ได้ครับรอสักครู่นะครับ ทั้งหมด 180 บาท”

"ทำไมถึงแพงจังคะ"

เธอกลั้นใจถาม

“พอดียาแก้ปวดตัวนี้เป็นยามาใหม่ของญี่ปุ่นกินแล้วไม่กัดกระเพาะ”

เภสัชพยายามอธิบายอย่างใจเย็น

“อ๋อ เข้าใจแล้วค่ะ”

วันนี้รวมค่าไปหาหมอและซื้อยามาทานเองหมดไปทั้งหมด 2,380 บาท พลอยลินมองยอดเงินที่เหลือไม่ถึง 300 ในแอปธนาคาร