เข้าสู่ระบบ“สวัสดีครับ ผมดีเจหนุ่ย พงศธร”“และดิฉันต้นหอม สกุลรณา เป็นผู้ดำเนินรายการ ฉกแฉวงการบันเทิงในค่ำคืนนี้”สองพิธีกรสายตัวท๊อปแห่งยุค ที่ขึ้นชื่อว่าไม่มีข่าวฉาวไหนเล็ดลอดสายตาไปได้ โดยเฉพาะข่าวคาวในวงการบันเทิง เรื่องของชาวบ้านคือจุดแข็งของรายการนี้อย่างแท้จริงและแน่นอน… เรื่องของชาวบ้านก็คืองานประจำชาติของใครหลายคน รายการ ฉกแฉ จึงกลายเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ประจำค่ำคืนที่ต้องตามดูให้ได้ ไม่ดูสดก็ต้องย้อนดู ขึ้นหิ้งไปแล้วในหมู่คนรักดราม่าหนึ่งในแฟนคลับเหนียวแน่นก็คือ ณัฐวัชร ต่อให้ไม่ทันดูสด ก็ตามเก็บย้อนหลังอย่างละเอียดยิบ ไม่เคยขาดสักตอน“ไอ้ขิง มาเร็ว” เสียงเรียกของณัฐวัชรดังมาจากโซฟา เรียกให้เจ้าของชื่อที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินมาทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆช่วงเย็นเธอได้รับอนุญาตให้ถอดสายน้ำเกลือแล้ว เดินเหินสะดวกขึ้นเยอะ แถมเรี่ยวแรงก็กลับมาแทบจะเต็มร้อย ส่วนสามีสุดที่รักมีเ
เปลือกตาบางกระพริบขึ้นช้า ๆ รับแสงแดดอ่อนที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างในช่วงบ่าย คนป่วยเผลองีบหลับไปอีกครั้งในช่วงสาย หลังจากอาจารย์หมอประจำแผนกฉุกเฉินเข้ามาตรวจดูอาการ นายแพทย์รวินทร์คือบุคคลที่เธอยกให้ว่าเป็นคนที่ควรหลีกห่างให้ไกลที่สุด หากยังอยากมีสุขภาพจิตที่ดีแพทย์หนุ่มตรวจประเมินแล้วว่า สัญญาณชีพหญิงสาวปกติดี แต่ยังมีอาการอ่อนแรงอยู่นิดหน่อย พรุ่งนี้ถ้าไม่มีอะไรผิดปกติก็กลับบ้านได้ ก่อนกลับออกไปจากห้องพักผู้ป่วยยังมิวายฝากประโยคส่งท้ายกระแทกใส่หน้า“อย่าซื่อบื้อไปหากินฟลูไนตราเซแพมอีก ครั้งหน้าอาจไม่โชคดีแบบนี้อีก”...ใครจะบ้าไปหากินเอง ขอดีดปากเสีย ๆ นั่นสักทีเหอะแต่ก็ได้แค่ด่าในใจ เพราะสุดท้าย...“ขอบคุณค่ะอาจารย์ จะรีบหาย จะได้รีบกลับบ้าน ไม่อยู่เป็นภาระของอาจารย์หลายวันแน่นอนค่ะ”“อืม ปากยังดีใช้ได้”เสียงภายในห้องพักเงียบจนคิ้วเรียวสวยขมวดยู่เข้าหากัน ยัยสองตัวดีหายไปไหนกัน หรือว่ากลับไปแล้ว แขนเล็กพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะเข้าใจต้นเหตุแห่งความเงียบสงบร่างสูงในชุดเสื้อเชิ๊ตพับแขนกำลังนอนหลับสนิท อยู่บนโซฟาตัวยาวพ่อทูนหัวของเธอเอง... คนอะไรหล่อดูดี ทุกกระเบียดนิ้วเสียจริงนัยน์
อีกฟากหนึ่งในห้องประชุมชั้นบนสุดของโรงพยาบาล...เป็นไปตามที่ผู้ป่วยบนเตียงคาดการณ์ไว้ไม่มีผิด ณณณไม่ได้หายไปไหน เขากำลังจัดการคนที่กล้าแตะต้องคนรักของเขาอย่างถึงที่สุดหลังวางใจว่าอาการของหญิงสาวปลอดภัยดีแล้ว และแน่ใจว่าเพื่อนสนิทของภรรยาจะดูแลเธอได้ดี ก็ถึงเวลาต้องเคลียร์บัญชี... พวกที่อยากได้ผัว อยากได้เมียของชาวบ้านจนตัวสั่นบรรยากาศในห้องประชุมเงียบสงัด ทั้งที่โต๊ะไม้โอ๊คสีเข้มตัวยาวมีผู้ร่วมประชุมนั่งอยู่ถึงเจ็ดชีวิต แต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมาสักคำ เพราะบรรยากาศน่ากลัวถูกแพร่ออกมารอบตัวเจ้านายที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ เต็มไปด้วยความคุกกรุ่นที่ยังไม่มอดลง ทำให้รุจิรากับทีมบริหารอีกห้าคนนั่งนิ่งจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกันรุจิราที่ควบตำแหน่งเลขาส่วนตัว บวกหัวหน้าทีมบริหาร ตามตัวลูกน้องในทีมพร้อมคอมพิวเตอร์ประจำตัวมารอรับคำสั่งด้วยความสงบ แม้จะถูกเรียกตัวมากลางดึก แต่ไม่มีใครในทีมบริหารรู้
แสงแดดอ่อนยามเช้าเล็ดลอดผ่านม่านหน้าต่างสีขาวนวลเข้ามาในห้องพักพิเศษ กลิ่นยา และกลิ่นหอมสะอาดของห้องแอร์เย็นเฉียบชวนให้รู้สึกปลอดภัยเปลือกตาของคนตัวเล็กบนเตียงผู้ป่วยกระพริบขึ้นลงช้า ๆ หนักอึ้งอย่างกับโดนถ่วงด้วยอิฐ ตากลมโตยังพร่ามัวเพราะความอ่อนเพลีย แต่สติที่เริ่มฟื้นคืนมาก็เริ่มรับรู้ถึงสิ่งรอบตัวได้ทีละน้อยสิ่งแรกที่มองเห็นในครรลองสายตา… คือสองสิ่งมีชีวิตที่นอนเอกเขนกดูทีวีอยู่บนโซฟาด้านข้าง พร้อมผ้าห่มลายคิตตี้คนละผืน ที่โต๊ะหน้าทีวียังเต็มไปด้วยขนมห่อ ข้าวโพดคั่ว น้ำอัดลม ผลไม้ วางระเกะระกะแบบไม่เกรงใจโรงพยาบาล ตรัสสาหรี่ตามองความสบายของเพื่อนรักทั้งสองแล้วอดหมั่นไส้ไม่ได้...ไม่ได้มาเฝ้าไข้เธอหรอก ยัยสองคนนี้มาเปลี่ยนบรรยากาศที่นอนเฉย ๆ แหละ!หางตาเหลือบขึ้นมองนาฬิกาบนผนัง ตอนนี้ตีห้าเกือบหกโมงเช้าแล้ว สันนิษฐานได้ไม่ยากว่า ยัยสองตัวดีนี่คงปักหลักนอนเฝ้าเธอตั้งแต่เมื่อคืนจู่ ๆ วิญญาณนางเอกละครยุคโบราณ
ปรางทิพย์ได้แต่มองแผ่นหลังกว้างที่ห่างออกไปเรื่อย ๆ ความเจ็บในอกไหลทะลักขึ้นมาพร้อมหยดน้ำตาที่คลอเต็มสองตา ดวงตาคมกริบที่ลูกชายถอดแบบไปทั้งดวงยามนี้สั่นระริก มือที่เคยมั่นใจทุกการเคลื่อนไหวยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูอย่างไร้ทิศทางไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงสะอื้นก็หลุดลอดออกจากลำคอทันทีที่ปลายสายกดรับ “คะ…คุณภพ ฮือ… ฉันทำเรื่องไม่ดีขึ้นแล้ว ฉันทำให้มันแย่ลง… ฮืออ”เสียงสะอื้นของปรางทิพย์ขาดเป็นห้วง เธอรู้ดีว่าทุกอย่างที่เพิ่งเกิดขึ้น มันหนักหนาสาหัสแค่ไหนสำหรับลูกผู้หญิงคนหนึ่งหากบุตรชายของเธอมาช่วยไว้ไม่ทัน แต่เธอสาบานเลยว่าไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องเป็นแบบนี้แม้เธอจะไม่ได้เรียนหมอ แต่ก็ไม่โง่พอจะดูไม่ออกว่าเด็กคนนั้น โดนวางยาแน่ ๆ แต่เธอก็ไม่ได้เป็นคนสั่ง ไม่ได้เป็นคนลงมือ แม้กระทั่งตอนนี้ ตัวเธอเองยังสับสนไปหมด ว่าที่จริงแล้ว...มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่“คุณรอผมอยู่ตรงนั้น ห้ามไปไหนนะ ผมกำลังไปรับ” เ
แต่ไม่ใช่…ชายแปลกหน้าคนหนึ่งก้าวเข้ามาอย่างมั่นใจ ใบหน้าหล่อเหลาในแบบที่คนทั่วไปอาจมองว่าน่าดึงดูด เสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนอย่างลวก ๆ ท่าทางสบาย ๆแต่สำหรับเธอแล้ว... ไม่มีใครหล่อเทียบพี่นนท์ได้อยู่ดี!ดวงตาเรียวของชายที่เพิ่งเดินเข้ามาจับจ้องเรือนร่างบอบบางทรงตัวอยู่ได้เพราะจับเก้าอี้เอาไว้ ด้วยแววตาเป็นประกาย เหมือนนักล่าที่เจอเหยื่อชั้นดี แม้อีกฝ่ายจะไม่ได้แต่งตัวแต่งหน้าจัดเต็ม แต่ออร่าบางอย่างกับฉายชัดยิ่งกว่าดาราสาวหลายคนที่เขารู้จัก“คุณเป็น.. ใคร เข้ามาทำไม” เสียงของหวานสั่นพร่า อีกทั้งร่างกายก็แทบยืนไม่ไหวชายคนนั้นไม่ได้สนใจจะตอบคำถาม แต่หมุนตัวไปล๊อคประตูแน่นหนาเป็นคำตอบ เสียงกริ๊กของกลอนดังสะท้อนในหัวเธอเหมือนระฆังเตือนภัย...จะเอาตัวรอดยังไงดี คิดสิไอ้น้ำขิง“ผม… ว่าที่สามีใหม่ของคุณไงครับ” รอยยิ้มเอื่อย ๆ กั
แสงแดดอ่อนจากหน้าต่างเล็ดลอดเข้ามากระทบเปลือกตา ทำให้ร่างเล็กที่กำลังนอนหลับสบายต้องขมวดคิ้วน้อย ๆ เธอพยายามจะพลิกตัวหนีแสง แต่กลับทำไม่ได้ เพราะติดอะไรบางอย่าง พอก้มมองก็เห็นสาเหตุ ท่อนแขนวางพาดอยู่บนเอว ทั้งมือใหญ่ก็กำชายเสื้อนอนของเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหนีหายไปไหนดวงตากลมโตเบิกกว
“ปล่อยฉันนะ”มือเล็กพยายามแงะมือที่จับแขนเธอไว้แน่น แต่ยิ่งดึง เขาก็ยิ่งบีบแรงขึ้นจนรู้สึกเจ็บ “เจ็บนะ…” เธอร้องบอกเขาร่างสูงชะงักทันทีที่ได้ยิน เขาคลายแรงบีบลง… แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อย“ไม่ดื้อกับพี่… ได้ไหม” เสียงทุ้มฟัง
“ไม่ค่ะ ร้อน” เธอสะบัดเสียงอย่างดื้อรั้นบรรยากาศกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง เพื่อน ๆ เห็นท่าไม่ดี จึงค่อย ๆ ทยอยลุกออกจากโต๊ะ ปล่อยให้ทั้งคู่อยู่เคลียร์ใจกันตามลำพัง ร่างเล็กเห็นเพื่อนตัวเองชิ่งหนี ก็เตรียมจะลุกหนีเหมือนกัน“ถ้าลุกขึ้นจากโต๊ะ พี่จะพากลับทันที”“คุณมีสิทธิ์อะไรมา
มือเรียวรีบคว้าแขนเขาลงจากเวทีแบบไม่คิดชีวิต ใบหน้าสวยแดงจัดด้วยความอับอาย เพราะสายตาหลายคู่ในผับจับจ้องมาที่พวกเขา บ้างยิ้มกรุ่มกริ่ม บ้างกระซิบกระซาบกันเบา ๆ แต่สิ่งที่ทุกคนเห็นตรงกัน คือทั้งคู่ดูเหมาะสมราวกับหลุดออกมาจากพระนางในซีรีส์จีนตรัสสาลากเขากลับมาที่โต๊ะอย่างไว พอถึงปุ๊บก็รีบปล







