Masukตรัสสาไม่อยากจะเชื่อว่าณณณจะทำตามคำพูดของเธอเคร่งครัดขนาดนั้น คืนนั้นที่คอนโดของณัฐวัชร ประโยคที่เธอพูดกับเขาก่อนแยกจากันคือ…“ถ้าอย่างนั้น… ตอนนี้ น้ำขิงขอให้พี่นนท์กลับไปก่อนได้ไหม หากน้ำขิงพร้อมแล้ว จะเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหาพี่นนท์เอง”และใช่... สามีสุดที่รักของเธอ หายไปเลยหายแบบเงียบกริบ ไม่แม้แต่โทรมา มีเพียงข้อความเดียวที่ส่งมาหลังจากคืนนั้น ว่าเธอย้ายกลับมาอยู่คอนโดได้ เขาจะไม่เข้ามารบกวนจนกว่าเธอจะยินยอมแถมณณณยังรู้ความลับที่เธอไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่ายัยเพื่อนตัวดีของเธอน่ะ… มีผู้แล้วจ้า เขาเลยไม่อยากให้เธออยู่รบกวนเพื่อนรักนานนัก ต้องคาดคั้นกันอยู่นาน ถึงได้ตาโตกันทั้งกลุ่ม เมื่อรู้ว่า ‘ผู้’ ของเพื่อนรักคือใคร“นังแนนนี่! หล่อนไปทำอย่างไรถึงตกเขามาได้!” เสียงร้องหลงคีย์ของคู่กัดขาประจำดังขึ้นทันที&ldq
“ไม่มีคนที่สติปัญญาดีคนไหนชอบให้คนอื่นมาบงการชีวิตหรอกนะลูก สิ่งที่นนท์ทำ อาจคิดว่าดีที่สุดแล้วสำหรับน้อง แต่นั่นมันคือในมุมของแก ไม่ใช่ของน้อง แกคิดแทนได้… แต่ไม่ควรลงมือกระทำ หากไม่ได้ถามความคิดเห็นของน้องก่อน ชีวิตคนเราต่างจากหมากบนกระดานตรงที่มีความนึกคิด มีความรู้สึก มีจิตใจ”ณณณรับฟังเงียบ ๆ เริ่มแรกเขาไม่มีความคิดจะบงการอะไรยัยเด็กแสบขนาดนั้น เพียงแต่ว่า… พอมันเริ่มมาแล้วหนึ่งเรื่อง เรื่องสอง เรื่องสาม เรื่องสี่ก็ตามมา จนกลายเป็นความเคยชินที่น่ากลัวแล้วยิ่งตั้งแต่เธอยังเป็นเพียงเด็กหญิงตัวน้อยที่ไม่เคยขัดใจอะไรเขาเลย เอาแต่ตามเรียก พี่ชาย ๆ ทั้งวัน แม้จะมีปากดีสู้กลับเขาบ้างไปตามเรื่อง แต่ก็ไม่เคยถึงขั้นขัดใจจนไม่ทำตามทำให้กลายเป็นความเคยชิน ณณณเริ่มจัดการชีวิตให้หญิงสาว ตั้งแต่เรื่องโรงเรียน แผนการเรียนตั้งแต่ระดับมัธยม ตอนช่วงขึ้นมัธยมปลายใหม่ ๆ มีเอเจนซี่มาเทียวตา
กล่องใบนี้คืออัลบั้มเก่าเก็บ มีทั้งภาพในวัยเด็กของเขาและของเธอ รอยยิ้มเล็ก ๆ ที่เคยสดใสในอดีตค่อย ๆ ฉายชัดขึ้นในหัว ภาพความทรงจำค่อย ๆ ย้อนกลับไปถึงเมื่อเกือบยี่สิบปีก่อน…เสียงพ่อค้าแม่ค้าริมตลาดนัดค้าส่งไม้ประดับดังระงม เชิญชวนลูกค้ากันเซ็งแซ่ ที่ปากทางเข้าตลาด มีสองแม่ลูกแต่งกายดูดี สะดุดตาพ่อค้าแม่ค้าหลายคู่ เดินเข้ามาพร้อมคนติดตามอีกสามคนโดยเฉพาะเด็กหนุ่มที่คนมองคาดคะเนจากรูปร่างคงอายุไม่น้อยกว่าสิบเจ็ดสิบแปดปีแน่ หากแต่เขาไม่ใช่เด็กหนุ่ม แต่เป็นเพียงเด็กชายวัยสิบสองย่างสิบสาม ที่มีส่วนสูงถึงร้อยเจ็ดสิบหกเซนติเมตร ยิ่งเมื่อรวมกับใบหน้าหล่อเหลา แม้ยังไม่เต็มวัยก็บ่งบอกได้ชัดว่า โตไปต้องเป็นผู้ชายที่หาตัวจับยากแน่นอนแต่เสียอย่างเดียว… ใบหน้าหล่อ ๆ นั้นนิ่งสนิท ไม่บ่งบอกอารมณ์ใด ๆ ทั้งสิ้น ดวงตาคมเฉียบ เย็นชาจนแทบไม่อยากเชื่อว่าเป็นแววตาของเด็กชายคนหนึ่ง
ครั้งนี้ตรัสสาไม่ลืมหิ้วเจ้าแมวอ้วนมาด้วย เธอมาขอหลบภัยเยียวยาความรู้สึกที่คอนโดของณัฐวัชร ถึงเจ้าของห้องจะไม่เต็มใจให้มาสิงอยู่ด้วยก็เถอะ ไล่ยังไงเธอก็ไม่ไปหรอก ขอเวลาให้เธอได้ใช้สมองกลั่นกรองความคิดให้ตกตะกอนสักหน่อยเถอะณัฐวัชรกับศศิธร หลังฟังเพื่อนรักเล่าเรื่องทั้งหมด ก็ถึงกับนิ่งอึ้งกันไปพักใหญ่ ตรัสสาไม่ได้เล่าแค่เรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น แต่เธอย้อนเล่าตั้งแต่จุดเริ่มต้นที่ไม่เคยเล่าให้ใครฟัง“แล้วตอนนี้แกจะเอายังไง จะเลิกกับพี่หมอนนท์หรอ” ศศิธรถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง ถ้าสองคนนี้เลิกกันเธอคงเสียดายแย่ เพราะทั้งคู่เหมาะสมกันมากตรัสสาพลันส่ายหน้าหวือทันควัน “ไม่เอา ใครบอกจะเลิกกับพี่นนท์กัน”เธอรักของเธอมาตั้งกี่ปี ไม่คิดจะเลิกกับเขาง่าย ๆ หรอก แค่ต้องการเวลาให้ทั้งเธอและเขา ทำความเข้าใจกับความสัมพันธ์นี้ใหม่“เอ้า! แล้วหนีมานี่ทำไมยะ” ศศิธรแหวกลับ ตาค้อน
บอดี้การ์ดทั้งสี่คนถึงกับยกมือกุมแก้มตัวเองพร้อมกันอย่างเงียบ ๆ หลังเห็นความแรงลูกเตะของนายหญิง…หวังว่าเจ้านายของพวกเขาจะไม่ทำให้นายหญิงโกรธเสียงฝีเท้าหลายคู่เร่งร้อนดังขึ้นมาทางบันได ก่อนร่างสูงของณณณจะโผล่ขึ้นมาพร้อมกับเลขาคนสนิท ดวงตาคมไล่มองสำรวจคนรักตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ไม่แม้แต่จะชายตามองร่างไร้สติบนพื้นเลยด้วยซ้ำพอสบกับตากลมโตที่มืดสนิทของเธอ เขาก็กลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก คำที่จะพูดเหมือนจะติดคอ ไม่สามารถเปล่งออกมาได้ ตรัสสามองสีหน้าเจื่อน ๆ ของเขาแล้วร้อง หึ ในลำคอหนึ่งคำ ก่อนจะเดินผ่านหน้าเขาไปโดยไม่พูดอะไรณณณไม่อยากเชื่อว่ายัยเด็กแสบจะมองแผนทั้งหมดออกแล้ว แต่การพยักหน้าของบอดี้การ์ดทั้งสี่ก็เป็นคำยืนยันได้ชัดเจน เขาหันตัวตามแทบจะในทันที เดินก้าวเร็วตามเมียไป“น้ำขิง รอพี่ด้วย”ช่วงขายาวกว่าเท่าตัวทำให้ไม่กี่ก้าวก็ไล่ตามทัน ก่อนจะตัดสิ
ที่ตรัสสากล้าปากดี เพราะเธอมองออก ว่ากิตติยาไม่ต้องการให้เรื่องนี้จบด้วยตนเองติดคุก เลยพยายามบังคับให้เธอกระโดดลงไปเอง กะว่าจะเปลี่ยงแปลงเรื่องราวเป็นเธอฆ่าตัวตายเองสินะเธอลงความเห็นของตัวเองในใจ ว่าแม่นางเอกคนนี้ไม่ค่อยมีสมอง ที่ผ่านมาคงมีแต่ความสวยกับพ่อรวย เจ้าตัวคงลืมไปว่า ใช้เสียงตัวเองโทรมาจริง ๆ แล้วยังถ่ายคลิปที่จับเหยื่อมัดไว้ส่งมา ไหนจะโลเคชั่นที่อีกฝ่ายส่งมาอีกเฮ้อ... คิดว่าคนอื่นเขาจะโง่เหมือนหล่อนกันหมดหรือยังไงตรัสสาเชื่อว่าถ้าเจ้าตัวไม่สติหลุดเกินควบคุมจริง ๆ ปืนในมือหล่อนไม่มีทางปล่อยกระสุนออกไปแน่ ๆ แต่ตอนนี้เธอเองก็ไม่กล้าเสี่ยงยั่วอารมณ์อีกฝ่ายเพิ่ม ตากลมโตกวาดมองสถานการณ์รอบ ๆ แบบไว ๆ อีกครั้ง...แปลก ชายร่างโตที่กิตติยาพามา สายตาของพวกเขามันแปลกก่อนที่บางอย่างจะสว่างวาวขึ้นมาในหัว หวังว่าเธอจะคิดไม่ผิด หญิงสาวลองทำตามสิ่งที่ฉุกคิดขึ้นมาได้ทันที
ดวงตากลมโตเหลือบมองเพื่อนรักทั้งสองที่นั่งจ้องไม่วางตา หากคลาดสายตาไปเพียงวินาที คงกลัวว่าเธอจะละลายหายไปกับอากาศล่ะมั้ง ตรัสสาถอนใจเบา ๆ แล้วหันกลับมาสนใจน้อง ๆ มัธยมปลายสามคนที่กำลังนั่งล้อมโต๊ะตรงหน้าต่อ สีหน้าเด็ก ๆ จริงจังอย่างกับจะเข้าสนามสอบพรุ่งนี้“โจทย์ข้อนี้มันเป็นระบบปิดนะ เพราะงั้นไม่ต
บรรยากาศร่มรื่นใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าคณะเภสัชศาสตร์เต็มไปด้วยกลุ่มนักศึกษาปีห้าที่กำลังจะก้าวสู่ปีสุดท้าย ทุกคนต่างนั่งจับกลุ่มติวข้อสอบกันอย่างเคร่งเครียด บ่ายนี้เป็นการสอบวิชาสุดท้ายก่อนที่แต่ละคนจะแยกย้ายกันไปฝึกงาน ลมเอื่อย ๆ พอช่วยลดไอร้อนจากแดดได้บ้าง แต่กลับไม่ช่วยให้สมองเบาขึ้นเลยสักนิดในบรรดาก
“แกล้งเมาใช่ไหมเนี้ย…” ตากลมโตหรี่ลงจับผิด แต่พอเห็นผิวขาว ๆ ของเขา ขึ้นสีแดงจัดกับดวงตาที่ปรือปรอยแทบจะปิดอยู่ร่อมร่อ เธอก็ยอมปล่อยผ่าน“ไปค่ะ เข้าบ้านได้แล้ว เดี๋ยวยุงกัดน้ำขิงเป็นรอยหมด”ร่างเล็กใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดพยุงชายหนุ่มที่สูงกว่าเกือบฟุตเข้ามาในบ้านได้สำเร็จ กว่าจะลากเขามาถึงเชิงบันไดได้
เสียงเพลงอึกทึกในร้านอาหารกึ่งผับบีบให้ทุกบทสนทนาต้องกลายเป็นเสียงตะโกนหรือกระซิบชิดใบหู ในมุมลึกสุดของร้าน ชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของส่วนสูง 186 เซนติเมตร นั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยสภาพเหนื่อยล้าเต็มทนใบหน้าของเขาคมเข้มโดดเด่นราวกับลูกรักของสวรรค์ ไล่ตั้งแต่ดวงตาคมจัด จมูกโด่งเป็นสัน จนถึงริมฝีปากหยักได้







