บทที่ 8 คืนหิมะแรก Nc

ลมหนาวพัดแรงกว่าทุกวันที่ผ่านมา

เมฆสีเทาปกคลุมทั่วท้องฟ้าเหนือเทือกเขาทางเหนือของเมืองหลวง จนแสงอาทิตย์ยามบ่ายแทบส่องลงมาไม่ถึงพื้น

เสียงฝีเท้าม้าดังสม่ำเสมอไปตามทางภูเขาแคบ ๆ

หลินเสี่ยวอวี่นั่งอยู่ในรถม้าของจวนแม่ทัพ มือทั้งสองประคองถ้วยชาร้อนเอาไว้แน่น พลางเปิดม่านออกเล็กน้อยเพื่อมองทิวทัศน์ด้านนอก

"สวยจัง..."

ยอดเขาสูงเรียงตัวสลับซับซ้อน ต้นสนเขียวเข้มทอดยาวสุดสายตา สายหมอกสีขาวลอยอ้อยอิ่งอยู่ตามไหล่เขา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ออกนอกเมืองหลวง เซียวจิ่นอันซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เงยหน้าขึ้นจากแผนที่ในมือ

"หนาวหรือ"

หลินเสี่ยวอวี่ส่ายหน้า ก่อนยิ้มบาง ๆ

"ไม่เจ้าค่ะ"

"แค่ไม่คิดว่าที่นี่จะสวยขนาดนี้"

เซียวจิ่นอันเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง

"ฤดูหนาวปีนี้มาเร็วกว่าปกติ"

"หากโชคดี..." เขาหยุดไปเล็กน้อย

"...เจ้าคงได้เห็นหิมะแรก"

ดวงตาของหลินเสี่ยวอวี่เป็นประกายทันที

"หิมะหรือ"

แม่ทัพหนุ่มพยักหน้า

"แถวนี้ตกทุกปี"

หญิงสาวยิ้มกว้าง

"ข้ายังไม่เคยเห็นเลย"

เซียวจิ่นอันมองรอยยิ้มนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนมุมปากจะยกขึ้นอย่างแผ่วเบา ตั้งแต่หลินเสี่ยวอวี่เข้ามาในชีวิต เขาเริ่มสังเกตว่าตัวเอง...ยิ้มบ่อยขึ้น

ครั้งนี้ทั้งสองเดินทางมายังค่ายชายแดนชั่วคราว เพื่อตรวจเสบียงและพบแม่ทัพรองประจำพื้นที่ การเดินทางควรใช้เวลาเพียงครึ่งวัน

แต่เมื่อเข้าสู่ช่วงบ่าย ท้องฟ้ากลับมืดลงอย่างรวดเร็ว ลมหนาวพัดแรงขึ้นเรื่อย ๆ เฉินเฟิงขี่ม้าเข้ามาข้างรถม้า ก่อนรายงานเสียงดัง

"ท่านแม่ทัพ!"

"ด้านหน้ามีพายุหิมะกำลังเคลื่อนตัว!"

เซียวจิ่นอันเปิดม่านมอง สีหน้าสงบนิ่งของเขาเคร่งเครียดขึ้นทันที

"ทุกคนเร่งความเร็ว"

"หาที่พักก่อนพายุจะมาถึง"

"ขอรับ!"

กองคุ้มกันเร่งฝีเท้าม้าทันที แต่ยังไม่ทันจะพ้นช่องเขา เสียงหวีดแหลมก็ดังขึ้น

ฟิ้ว!

ลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งปักลงบนพื้นตรงหน้าม้า

"ระวัง!"

เฉินเฟิงชักดาบออกจากฝัก

"มีมือสังหาร!"

แทบจะพร้อมกันนั้นเอง ลูกธนูอีกนับสิบดอกก็พุ่งลงมาจากหน้าผาทั้งสองด้าน เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่น องครักษ์รีบยกโล่ขึ้นป้องกัน ม้าหลายตัวแตกตื่นจนส่งเสียงร้อง

"คุ้มกันท่านแม่ทัพ!"

เซียวจิ่นอันผลักประตูรถม้าออกในทันที เขาคว้าข้อมือหลินเสี่ยวอวี่แน่น

"ลงมา!"

หญิงสาวยังไม่ทันตั้งตัว ร่างทั้งร่างก็ถูกดึงลงจากรถ เซียวจิ่นอันชักกระบี่ออกจากฝัก ฟันลูกธนูที่พุ่งเข้ามาสองดอกจนหักกลางอากาศ

"เฉินเฟิง!"

"พาพวกเขาถอยไปทางใต้!"

"แล้วท่านเล่าขอรับ"

"ข้าจะล่อพวกมัน"

"ไม่ได้!"

หลินเสี่ยวอวี่ร้องขึ้นทันที เซียวจิ่นอันหันมามองนาง ดวงตาคมแน่วแน่ไม่เปลี่ยน

"เชื่อข้า" เพียงสองคำ กลับทำให้หัวใจของเธอสั่นไหว แต่ยังไม่ทันได้ตอบ

เสียงระเบิดก็ดังขึ้นจากด้านบน

ครืน!

ก้อนหินขนาดใหญ่กลิ้งลงมาปิดเส้นทางด้านหลัง กองกำลังทั้งหมดถูกแยกออกเป็นสองฝั่ง

"ท่านแม่ทัพ!"

เสียงของเฉินเฟิงค่อย ๆ ห่างออกไป ท่ามกลางพายุหิมะที่เริ่มโหมกระหน่ำ การมองเห็นเหลือเพียงไม่กี่ก้าว เซียวจิ่นอันจับมือหลินเสี่ยวอวี่ไว้แน่น

"ตามข้ามา"

ทั้งสองวิ่งฝ่าหิมะที่เริ่มโปรยลงมาหนักขึ้นทุกขณะ เสียงฝีเท้าของมือสังหารยังตามมาไม่ไกล ลมหายใจของหลินเสี่ยวอวี่เริ่มติดขัด บาดแผลเก่าบริเวณหัวไหล่ซ้ายปวดหนึบขึ้นทุกก้าว แต่เธอไม่ยอมปล่อยมือเขาและเขา...ก็ไม่เคยปล่อยมือเธอเช่นกัน

ผ่านไปครู่ใหญ่

ท่ามกลางม่านหิมะสีขาว เซียวจิ่นอันก็เห็นกระท่อมไม้หลังเล็กตั้งอยู่ริมหน้าผา เขารีบพานางเข้าไปด้านใน ก่อนใช้ท่อนไม้เก่าค้ำประตูเอาไว้ เสียงลมหนาวยังคงคำรามอยู่ภายนอก

แต่ภายในกระท่อม...กลับเงียบสงบอย่างประหลาด ทั้งสองหอบเหนื่อยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหลินเสี่ยวอวี่จะเริ่มรู้สึกเวียนศีรษะ ภาพตรงหน้าพร่ามัว ร่างกายหนาวสั่นจนควบคุมไม่ได้ เซียวจิ่นอันรีบประคองนาง เพียงแตะหน้าผากเบา ๆ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที

"...ตัวร้อน"

ไข้จากบาดแผลเดิม...กำลังกลับมาอีกครั้ง เขามองห้องไม้เล็ก ๆ รอบตัว ก่อนตัดสินใจอย่างรวดเร็ว

คืนนี้...พวกเขาคงออกไปจากที่นี่ไม่ได้แล้ว ลมหนาวด้านนอกยังคงพัดกระหน่ำไม่หยุด เสียงหิมะกระทบผนังไม้ดังเป็นระยะ ราวกับกำลังเตือนว่าหากก้าวออกไปในเวลานี้ มีแต่จะหลงอยู่ท่ามกลางพายุสีขาว

ภายในกระท่อมกลับเงียบสนิท

เซียวจิ่นอันค่อย ๆ ประคองหลินเสี่ยวอวี่ให้นั่งลงบนเตียงไม้หลังเล็กที่ตั้งอยู่มุมห้อง

หญิงสาวตัวสั่นไม่หยุด ใบหน้าซีดขาว แต่แก้มกลับแดงจัดเพราะพิษไข้ เขาแตะหน้าผากนางอีกครั้ง ร้อนกว่าเมื่อครู่เสียอีก

"เสี่ยวอวี่" เขาเรียกเสียงเบา

"ได้ยินข้าหรือไม่"

หลินเสี่ยวอวี่พยักหน้าช้า ๆ

"ข้า...ไม่เป็นไร"

แม้จะพูดเช่นนั้น แต่เสียงกลับสั่นจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ เซียวจิ่นอันถอนหายใจเบา ๆ ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เขาเคยดูแลลูกน้องที่บาดเจ็บนับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยรู้สึกกังวลเท่านี้มาก่อน เขารีบก่อไฟในเตาผิงด้วยฟืนที่เหลืออยู่ในกระท่อม ไม่นาน เปลวไฟสีส้มก็ลุกโชนขึ้น ความอบอุ่นค่อย ๆ แผ่กระจายไปทั่วห้อง จากนั้นจึงหยิบหม้อเหล็กใบเล็ก เติมหิมะสะอาดลงไปเพื่อต้มน้ำ ระหว่างรอน้ำเดือด เขาหยิบยาสมุนไพรที่ติดตัวมาออกจากถุงผ้า บดอย่างชำนาญก่อนเทลงในหม้อ

หลินเสี่ยวอวี่มองภาพนั้นเงียบ ๆ แม่ทัพผู้เกรียงไกรที่ผู้คนหวาดเกรง กำลังนั่งต้มยาอยู่ตรงหน้าเธอ ภาพเช่นนี้...ไม่มีอยู่ในนิยายเลย

"มองอะไร" เสียงทุ้มดังขึ้นโดยที่เขาไม่ได้เงยหน้า

หญิงสาวสะดุ้ง

"ท่านรู้ด้วยหรือ"

"อืม" เขาตอบสั้น ๆ

"เจ้าชอบแอบมอง"

หลินเสี่ยวอวี่หัวเราะเบา ๆ แม้จะยังไม่มีแรง

"ก็..."

"ท่านน่ามอง"

เซียวจิ่นอันชะงักมือไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนกลับมาต้มยาต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ปลายหูของเขา...กลับแดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด หลินเสี่ยวอวี่แอบอมยิ้ม

'เขินอีกแล้ว'

หลังจากยาต้มเสร็จ เซียวจิ่นอันยกถ้วยมานั่งข้างเตียง

"ดื่ม"

หญิงสาวรับถ้วยมา เพียงจิบคำแรกก็รีบย่นหน้า

"ขม..."

เขามองสีหน้าของนาง ก่อนหยิบถุงผ้าอีกใบออกมาจากแขนเสื้อ

"นี่"

หลินเสี่ยวอวี่เปิดดู ด้านในเป็นผลไม้เชื่อม ดวงตาของเธอเบิกกว้าง

"ท่านพกของแบบนี้ด้วยหรือ"

"หมอหลวงให้มา" เขาตอบเรียบ ๆ

"บอกว่าสตรีส่วนใหญ่ไม่ชอบยาขม"

หญิงสาวหัวเราะออกมา

"หมอหลวงคงคิดไม่ถึงว่า สุดท้ายท่านแม่ทัพจะเป็นคนป้อนยาข้า"

เซียวจิ่นอันส่ายหน้าอย่างจนใจ

"พูดมาก"

แต่ถึงจะพูดเช่นนั้น เขากลับเลื่อนถ้วยยาเข้ามาใกล้อีกนิด รอจนแน่ใจว่านางดื่มหมดทุกหยด

เมื่อหลินเสี่ยวอวี่กินผลไม้เชื่อมแล้ว สีหน้าก็ดีขึ้นเล็กน้อย ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทั้งสองนั่งฟังเสียงลมอยู่พักใหญ่

ก่อนหญิงสาวจะเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น

"ท่านแม่ทัพ"

"อืม"

"ท่านเคยกลัวอะไรหรือไม่"

คำถามนั้นทำให้เซียวจิ่นอันนิ่งไป เขามองเปลวไฟในเตาผิง ราวกับกำลังค้นหาคำตอบจากความทรงจำ

"เมื่อก่อน..." เขาพูดช้า ๆ

"ข้าคิดว่าตัวเองไม่กลัวอะไร"

"ในสนามรบ"

"ความตายเป็นเรื่องปกติ ลูกน้องตาย...สหายตาย...ศัตรูตาย"

"หากมัวแต่หวาดกลัว คงถือดาบต่อไปไม่ได้"

หลินเสี่ยวอวี่เงียบฟัง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเล่าเรื่องของตัวเองมากขนาดนี้

เซียวจิ่นอันถอนหายใจแผ่วเบา

"แต่ตอนนี้..." เขาหันมาสบตานาง ดวงตาที่เคยเย็นชากลับอ่อนโยนอย่างไม่เคยเป็น

"...ข้ารู้แล้วว่าความกลัวเป็นเช่นไร"

หัวใจของหลินเสี่ยวอวี่เต้นแรง

"กลัว...อะไรหรือ" เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"กลัวมาช้า"

"เหมือนวันที่เจ้ารับธนูแทนข้า"

"กลัวช่วยเจ้าไว้ไม่ทัน"

หลินเสี่ยวอวี่นิ่งงัน คำพูดธรรมดาเพียงไม่กี่ประโยค กลับทำให้ดวงตาของเธอร้อนผ่าว เธอเคยร้องไห้ให้เซียวจิ่นอันในฐานะตัวละคร

แต่วันนี้...คนตรงหน้ากำลังเป็นห่วงเธอจริง ๆ หญิงสาวยกยิ้มบาง ๆ

"ข้าก็กลัวเหมือนกัน"

"กลัวอะไร"

"กลัว..." เธอหลุบตาลง

"...ว่าสักวันหนึ่ง ข้าจะช่วยท่านไม่ได้อีก"

เซียวจิ่นอันมองนางอยู่นาน ก่อนเอื้อมมือมาจับมือของเธออย่างแผ่วเบา มือของเขาอบอุ่น มั่นคง และทำให้ความหวาดกลัวในใจของหลินเสี่ยวอวี่ค่อย ๆ เบาบางลง เขากระชับมือของเธอเพียงเล็กน้อย

"ต่อไป...ไม่ใช่เจ้าที่ต้องช่วยข้าเพียงผู้เดียว"

"ข้าจะช่วยเจ้าเช่นกัน"

หลินเสี่ยวอวี่เงยหน้าขึ้น แววตาของทั้งคู่สบกันท่ามกลางแสงไฟอุ่นในคืนหิมะแรก ไม่มีใครพูดอะไรอีก แต่ความรู้สึกที่เก็บซ่อนไว้มานาน กำลังค่อย ๆ ถูกเปิดเผยผ่านความเงียบนั้น

เปลวไฟในเตาผิงแตกดังเปรี๊ยะเป็นระยะ

แสงสีส้มอ่อนทอดเงาของทั้งสองคนลงบนผนังไม้เก่า ภายนอกกระท่อม พายุหิมะยังคงโหมกระหน่ำไม่มีทีท่าว่าจะสงบ หลินเสี่ยวอวี่ไม่รู้ว่าตั้งแต่มือของเซียวจิ่นอันกุมมือของเธอไว้ ความหนาวที่กัดกินร่างกายค่อย ๆ จางหายไปเมื่อใด

บางที...ความอบอุ่นที่แท้จริงอาจไม่ใช่เปลวไฟ แต่เป็นคนตรงหน้า

เซียวจิ่นอันปล่อยมือของนางช้า ๆ ก่อนดึงผ้าคลุมที่พาดอยู่บนเก้าอี้มาห่มให้

"นอนพักเถิด"

"คืนนี้คงออกไปไม่ได้"

หลินเสี่ยวอวี่พยักหน้า แต่กลับไม่ได้เอนตัวลงนอนทันที นางมองเขาที่กำลังเดินไปตรวจประตู ตรวจหน้าต่าง และเติมฟืนเข้าเตาผิงอีกครั้ง ทุกการกระทำเป็นระเบียบ สุขุม และละเอียดรอบคอบ สมกับเป็นแม่ทัพที่ดูแลผู้คนมาทั้งชีวิต

"ท่าน..." นางเรียกเบา ๆ

เซียวจิ่นอันหันกลับมา

"มีอะไร"

หลินเสี่ยวอวี่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มบาง ๆ

"ขอบคุณ"

แม่ทัพหนุ่มเลิกคิ้วน้อย ๆ

"เรื่องใด"

"ทุกเรื่อง" นางตอบจากใจ

"ตั้งแต่วันที่ท่านช่วยข้าขึ้นรถม้า"

"วันที่ท่านเฝ้าข้าตอนบาดเจ็บ"

"วันที่ท่านเชื่อคำเตือนของข้า"

"จนถึงวันนี้...ที่ท่านยังอยู่ข้างข้า"

เซียวจิ่นอันมองนางนิ่ง แววตาที่เคยสงบนิ่งเสมอมีคลื่นความรู้สึกบางอย่างไหวผ่าน

"เสี่ยวอวี่"

เป็นครั้งแรก...ที่เขาเรียกนางเพียงชื่อ ไม่มีคำว่า "คุณหนู"

หลินเสี่ยวอวี่ชะงัก หัวใจเต้นแรงจนแทบไม่ได้ยินเสียงพายุด้านนอก

"ข้าควรเป็นฝ่ายกล่าวขอบคุณ" เขาพูดช้า ๆ

"หากวันนั้น...เจ้าไม่ผลักข้า"

"คนที่นอนอยู่ตรงนี้คงเป็นข้า"

หลินเสี่ยวอวี่รีบส่ายหน้า

"ถึงไม่มีข้า...ท่านก็ต้องรอด"

เซียวจิ่นอันยิ้มบาง ๆ

"เจ้ากำลังปลอบข้า"

"เปล่านะ"

"เจ้าปลอบ"

น้ำเสียงของเขาอ่อนลงอย่างที่ไม่เคยเป็น

"แต่ข้ารู้ความจริง"

เขาเดินกลับมานั่งข้างเตียงอีกครั้ง ระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงช่วงแขน

"หลายปีมานี้ ข้าใช้ชีวิตโดยคิดว่าตนเองอยู่คนเดียวก็ได้"

"สนามรบสอนให้ข้าไม่ยึดติดกับผู้ใด"

"เพราะเมื่อยึดติด...วันที่สูญเสียจะเจ็บปวด"

หลินเสี่ยวอวี่เงียบฟัง นางไม่เคยได้ยินเซียวจิ่นอันพูดถึงหัวใจของตัวเองมากขนาดนี้ เขาหลุบตามองมือของตนเอง

"แต่เจ้าทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป"

"ข้าเริ่มรอว่าจะได้พบเจ้าเมื่อไร"

"เริ่มกังวลเวลาเจ้าเงียบ"

"เริ่มสังเกตว่าเจ้าชอบอะไร ไม่ชอบอะไร"

"และเริ่ม..." เขาหยุดไปชั่วครู่

"...ไม่อยากเห็นเจ้าร้องไห้"

หลินเสี่ยวอวี่รู้สึกเหมือนดวงตาร้อนผ่าว น้ำตาเอ่อขึ้นมาอีกครั้ง

"ท่านแม่ทัพ..."

"เรียกชื่อข้า" เขาพูดแทรกเบา ๆ

"ตอนนี้...ไม่มีแม่ทัพ"

"มีเพียงเซียวจิ่นอัน"

หญิงสาวเม้มริมฝีปาก ก่อนรวบรวมความกล้า

"...จิ่นอัน"

เพียงได้ยินชื่อตัวเองจากปากของนาง หัวใจของเซียวจิ่นอันก็อ่อนยวบอย่างประหลาด เขายกมือขึ้นอย่างลังเล ก่อนใช้นิ้วปัดปอยผมที่ตกลงมาข้างแก้มของนางไปทัดไว้หลังใบหูอย่างอ่อนโยน

"เสี่ยวอวี่"

"อืม"

"ไม่ว่าเจ้าจะมีความลับอะไร...ไม่ว่าเจ้าจะมาจากที่ใด"

"ข้าจะไม่บังคับให้เจ้าพูด"

หลินเสี่ยวอวี่เบิกตากว้าง

เขา...กำลังบอกว่าเชื่อเธออย่างนั้นหรือ

"แต่..."

เขากระชับมือของนางอีกครั้ง

"หากวันใดเจ้ารู้สึกว่าการแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวหนักเกินไป"

"จงจำไว้"

"เจ้ามีข้า"

น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงบนแก้มของหลินเสี่ยวอวี่

คราวนี้ไม่ใช่น้ำตาแห่งความเศร้า แต่เป็นความรู้สึกอบอุ่นที่เอ่อล้นจนเก็บไว้ไม่อยู่

"ข้าก็สัญญา" นางพูดทั้งน้ำตา

"ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้าจะไม่ทิ้งท่าน"

เซียวจิ่นอันพยักหน้า

จากนั้นริมฝีปากร้อนผ่าวของเซียวจิ่นอันประกบลงบนริมฝีปากซีดเผือดของนางอย่างอ่อนโยน จูบแรกนั้นเบาและอบอุ่น ราวกับกลัวว่าจะทำร้ายนาง เขาจูบซ้ำ ๆ ช้า ๆ ดูดกลืนความอบอุ่นจากกันและกัน

“อืม…” หลินเสี่ยวอวี่ครางแผ่วในลำคอ

มือใหญ่ของเขาลูบไล้แก้มนาง จากนั้นเลื่อนลงไปที่คอ บ่า และลงไปยังเอวบางอย่างแผ่วเบา

“ตัวเจ้ายังร้อนอยู่… แต่ข้าอยากให้เจ้ารู้สึกดีขึ้น” เขากระซิบที่ริมฝีปาก

นางพยักหน้าเบา ๆ เป็นการอนุญาต

เซียวจิ่นอันเลื่อนมือลงไปใต้ผ้าห่ม ค่อย ๆ เลื่อนชายกระโปรงของนางขึ้นช้า ๆ มืออุ่นร้อนสัมผัสกับต้นขานุ่มนวล เขาจูบลึกขึ้น ขณะที่นิ้วโป้งลูบวนตรงเนินเนื้อนุ่มที่ยังถูกปกคลุมด้วยผ้าบาง

“เสี่ยวอวี่…” เขาเรียกชื่อนางด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความปรารถนา

นิ้วกลางและนิ้วชี้ของเขาค่อย ๆ แยกเนื้ออ่อนนุ่มออก แล้วสอดเข้าไปช้า ๆ อย่างทะนุถนอม

“อ๊า… ท่าน…” หลินเสี่ยวอวี่สะดุ้งเบา ๆ ร่างกายที่อ่อนแอจากไข้กลับสั่นไหวด้วยความเสียวซ่านที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

เซียวจิ่นอันจูบปิดปากนางอีกครั้ง จูบลึกซึ้งและอ่อนหวาน ขณะที่นิ้วในร่างกายนางค่อย ๆ เคลื่อนไหวเป็นจังหวะช้า ๆ ลึกบ้าง ตื้นบ้าง วนวนตรงจุดกระสันที่ทำให้หญิงสาวครางไม่หยุด

“สบายไหม” เขาถามเสียงหายใจหอบระหว่างจูบ

“สบาย…อ๊ะ…ท่านจิ่นอัน…” นางตอบเสียงแผ่ว มือเล็กจิกไหล่กว้างของเขาไว้แน่น

เขายังคงจูบปากนางไม่ยอมปล่อย มืออีกข้างลูบผมดำขลับของนางอย่างทะนุถนอม ขณะที่นิ้วในกายนางเร่งจังหวะขึ้นเล็กน้อย แต่ยังคงอ่อนโยน ไม่เร่งรีบ

ความเสียวซ่านค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในท้องน้อยของหลินเสี่ยวอวี่ ร่างกายที่นางคิดว่าอ่อนแรงกลับสั่นเทิ้มด้วยความสุขที่พรั่งพรู

“ข้า…ข้าจะ…” นางครางเสียงสั่น

“ปล่อยตัวเองเถอะ” เซียวจิ่นอันกระซิบ

“ข้าอยู่ตรงนี้”

ด้วยน้ำเสียงอบอุ่นและนิ้วที่เคลื่อนไหวอย่างชำนาญ หลินเสี่ยวอวี่ก็ถึงจุดสุดยอดในที่สุด ร่างกายเกร็งกระตุก น้ำตาคลอด้วยความเสียวสุขที่ผสมปนเปกับความอ่อนแรงจากบาดแผล

เซียวจิ่นอันค่อย ๆ ชะลอการเคลื่อนไหว แล้วดึงนิ้วออกอย่างแผ่วเบา ก่อนจะกอดนางไว้ในอ้อมอกแน่น

ทั้งคู่หอบหายใจเข้าด้วยกันอยู่นาน

“ข้ารักเจ้า” เขาพูดอีกครั้ง

“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้าจะอยู่ข้างเจ้าเสมอ”

หลินเสี่ยวอวี่ซุกหน้าลงกับอกกว้างของเขา น้ำตาไหลเงียบ ๆ

“ข้าก็รักท่าน…เราจะเผชิญทุกอย่างไปด้วยกัน”

หิมะยังคงตกไม่หยุด แต่ภายในกระท่อมเล็ก ๆ แห่งนี้กลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความรักที่เพิ่งเบ่งบาน

เซียวจิ่นอันจูบหน้าผากนางเบา ๆ

“พักเถอะ… พรุ่งนี้เราจะกลับไปจัดการกับเงามืดพวกนั้น”

หลินเสี่ยวอวี่ยิ้มอ่อน ๆ แล้วหลับตาลงในอ้อมกอดที่ปลอดภัยที่สุดในโลก

จากวันนี้เป็นต้นไป

ไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะเต็มไปด้วยการลอบสังหาร การทรยศ หรือชะตากรรมที่เปลี่ยนแปลงเพียงใด พวกเขาจะไม่ต้องเผชิญมันเพียงลำพังอีกแล้ว

รุ่งเช้า...เมื่อประตูไม้ถูกเปิดออก หิมะสีขาวปกคลุมทั่วหุบเขา เซียวจิ่นอันก้าวออกไปก่อน ก่อนหันกลับมายื่นมือให้หญิงสาว

หลินเสี่ยวอวี่มองมือที่คุ้นเคยนั้น แล้วยิ้มออกมา นางวางมือลงบนฝ่ามือของเขาโดยไม่ลังเล ทั้งสองก้าวเดินออกจากกระท่อม ทิ้งรอยเท้าสองคู่ทอดยาวบนผืนหิมะ มุ่งหน้ากลับสู่โลกภายนอกและสู่ชะตากรรมบทต่อไป...