ปุบปับไหว้แม่ 1

 

ยะหยา : เกิดอะไรขึ้น แกอยู่ไหน

เสียงเตือนข้อความดังขึ้นระหว่างทาง พอเปิดดูก็เห็นว่ายะหยาทักมาแต่ฉันไม่ได้ตอบ ปัดหน้าจอปิดแล้วเก็บเครื่องเข้ากระเป๋า มองแผงไหล่กว้างของคนตรงหน้า อดรนทนไม่ไหวแล้วจริงๆ

“นี่ ตกลงว่าเรื่องอะไร ฉันเดินตามนายมาสักพักแล้วนะ จะบอกได้หรือยัง”

“....” จู่ๆ แฮคก็หยุดเดินแล้วหันกลับมา

“...!!!” ฉันชะงักกึก เบรกเท้าแทบไม่ทัน เผลอสะดุดไปครึ่งจังหวะด้วยแต่ทรงตัวได้ไวก็เลยดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“แม่ฉันอยู่ร้านข้างหน้านี่เอง”

“แม่? แม่นาย”

งงแล้วนะ แม่แฮคมาเกี่ยวอะไรด้วยเนี่ย... รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล

“เธอต้องแกล้งเป็นเมียฉัน”

“ห๊า?”

“ไม่สิ ก็เป็นไปแล้วนี่ แค่บอกแม่ว่าเราคบกันก็พอ”

“หา!” ฉันเบิกตาค้าง ตอนแรกยังไม่แน่ใจว่าฟังผิดหรือเปล่า แต่ตอนนี้รู้สึกหน้าคันยิบๆ เหมือนโดนสาดด้วยน้ำเค็ม คำว่า “เมีย” จากปากแฮคมันระคายจิตใจคนฟังอย่างฉันมาก ถึงเราจะมีอะไรกัน แต่ฉันก็ไม่ได้อยากเป็นเมียใครตอนนี้ ต่อให้จะเป็นแฮคก็เถอะ

“ซีเรียสอะไร ฉันไม่ได้จะเอาเธอมาเป็นเมียจริงๆ สักหน่อย แค่เล่นละครน่ะ อย่าคิดลึก”

สายตาที่บอกว่าห้ามเข้าใจผิดหรือคิดล้ำเส้นกับเขาเด็ดขาด เล่นเอาจุกเสียดเหมือนกรดไหลย้อนกำเริบ

ถึงฉันจะไม่มีความคิดอยากเป็นเมียเขาจริงๆ แต่ไอ้ท่าทางหลงตัวเองแบบนั้นมันก็น่าหมั่นไส้บอกไม่ถูก นี่ฉันเครียดจนลงกระเพาะแล้วนะ

ณ ร้านอาหารหรูในห้างฯ ดัง

แต่ละโต๊ะถูกจัดเอาไว้ห่างกัน มีฉากไม้กั้นอย่างลงตัว แค่เดินเข้ามาก็รับรู้ได้ถึงความเรียบหรูและบรรยากาศเงียบสงบผิดกับความวุ่นวายด้านนอกลิบลับ ไม่น่าเชื่อว่าในห้างจะมีร้านอาหารที่ให้ความรู้สึกเป็นส่วนตัวแบบนี้อยู่ด้วย

“เล่นให้เนียนล่ะ”

แฮครั้งเอวฉันเข้าไปโอบ กดเสียงพูดกระซิบลอดไรฟันเหมือนกลัวใครจะได้ยินทั้งที่ไม่มีใครสนใจพวกเราสักคน

ฉันไม่ตอบอะไร แค่รู้สึกอึดอัดกับมือที่เกาะอยู่ตรงบั้นเอว ปัดออกอย่างไม่พอใจ

“จะโอบทำไม ไม่ต้องออกนอกหน้าก็ได้ ยิ่งพยายามมันก็ยิ่งไม่เนียน”

“เอาเถอะน่า”

เขาโอบเอวฉันกลับ แล้วกระตุกให้เดินไปด้วยกันทั้งแบบนั้น

บ้าบอจริงๆ นี่ฉันมาทำอะไรเนี่ย

ถึงจะรู้สึกขัดขืนอยู่ในทีแต่ก็ยอมให้แฮคโอบเอวเดินจนมาถึงโต๊ะเป้าหมาย มีผู้หญิงสองคนนั่งอยู่ คนหนึ่งดูมีอายุแต่ก็ยังดูดี ใบหน้าสวยเป๊ะ ที่สำคัญมีความละม้ายคล้ายแฮคอยู่บ้าง โดยเฉพาะนัยน์ตา...

ส่วนผู้หญิงอีกคน น่าจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกับฉัน ดูๆ ไปเหมือนจะเด็กกว่าฉันแค่ไม่กี่ปี

“แฮค? แม่บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้มาคนเดียว พาเพื่อนมาทำไม”

เป็นแม่แฮคจริงๆ ด้วยสินะ

...นัยน์ตาคมดุที่มีแววออกไปทางหวานนิดๆ เหมือนแม่เขานี่เอง เอ๊ยไม่สิ นี่ใช่เวลามาคิดเรื่องนั้นซะที่ไหน ฉันเรียกสติตัวเอง แต่ก็ไม่รู้จะไปต่อยังไงเพราะยังไม่ทันทักทายอะไรสักคำ มาถึงก็โดนสายตากดดันข่มซะจนไม่กล้าเงยหน้าเลย

“ไม่ใช่เพื่อน แฟน” แฮคกระชับมือข้างที่โอบเอวฉันแน่นขึ้น ส่งสายตายิ้มหวานให้แม่ ทว่ากลับได้รับแววตาเขียวขุ่นกลับมาแทน

“เล่นอะไร นี่ไม่ใช่เวลา” แม่แฮคเสียงเฉียบ ก่อนจะชำเลืองหางตารังเกียจมาทางฉัน “นี่มันเวลาครอบครัว คนนอกไม่เกี่ยว”

ไล่กันซึ่งๆ หน้า ไม่คิดจะถนอมน้ำใจอะไรเลย

ทางนี้ก็ไม่อยากเกี่ยวเหมือนกัน แต่แฮคมันไม่ปล่อยมือจากเอวฉันเนี่ยสิ

“ช่างเถอะ ถ้าแม่ไม่สะดวกใจไว้วันหลังค่อยนัดกันใหม่ ไปเถอะ” แฮคพูดแบบไม่สะทกสะท้าน กระตุกแขนข้างที่โอบเอวเป็นเชิงเตือนให้ออกไป แต่ยังไม่ทันที่เราจะขยับตัว เสียงฉุนเฉียวของแม่ก็ดังขึ้น

“แฮค นี่แม่นะ... แกทำอะไรเห็นแก่หน้าแม่หน่อย”

แฮคถอนหายใจเฮือกยาวขณะที่แม่ของเขาหายใจฮึดฮัดเหมือนคนกำลังจะความดันขึ้น

“ก็มาให้แล้วนี่ไง แม่จะอะไรอีก”

“แม่ไม่ได้บอกให้พาคนอื่นมาด้วย”

แฮคยักไหล่ ท่าทางไม่สำนึกสักนิด มองไปที่ผู้หญิงอีกคนบนโต๊ะซึ่งเงียบมาตลอด ทว่าสีหน้ากลับไม่สู้ดีเท่าไหร่

“โทษทีนะพัฟฟิน ไม่ว่าอะไรใช่มั้ยที่พี่พาแฟนมาด้วย”

“คะ? เอ่อ... ไม่... จะว่าอะไรล่ะคะ พี่จะพาใครมาพัฟก็ไม่มีสิทธิ์ว่าหรอกค่ะ”

ทำไมเสียงพูดดูอ่อนกำลังแบบนั้นล่ะ แถมยังส่อแววน้อยใจอีกต่างหาก ขนาดฉันฟังแล้วยังรู้สึกสงสารยังไงก็ไม่รู้

พออีกคนไม่ว่าอะไร แฮคก็ชำเลืองสายตาไปทางแม่ตัวเอง

แม่แฮคชักสีหน้าไม่ชอบใจออกมา แต่กลับไม่ไล่ตะเพิดพวกเราอีก

ไม่สิ... จะว่าพวกเราก็ไม่ถูก ที่โดนไล่น่ะมีแค่ฉันต่างหาก

นั่นแหละ พอยัยพัฟฟินอะไรนั่นยอม คุณแม่แฮคก็อ่อนตาม ยอมให้นั่งร่วมโต๊ะกันสี่คน

ทว่าบรรยากาศกลับฝืดจนจะหายใจก็ยังรู้สึกว่ายากเย็นนัก