1 เพื่อนของแฟนปัจจุบัน

ปริญ อายุ29ปี สูง186cm

เจ้าของบริษัทนำเข้าและจัดจำหน่ายสินค้าลักชูรี

แพรว อายุ25ปี สูง159cm

พนักงานขายเครื่องประดับหรู

.

.

.

.

ตัวอย่าง

“ตั้งแต่วันที่คุณบอกเลิกแพรว...”

“แพรวให้คำมั่นกับตัวเองแล้วว่า แพรวจะไม่มีแฟนอีกต่อไป แพรวคิดว่าตัวเองไม่เหมาะกับการเป็นแฟนใครหรอกค่ะ และที่สำคัญที่สุด แพรวไม่อยากต้องถูกใครบอกเลิกเป็นครั้งที่สอง เพราะความงี่เง่าของตัวเองอีกแล้ว”

“…”

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

6 ปีก่อน

เป็นช่วงเวลาคาบเกี่ยวที่ปริญเพิ่งจะเรียนจบชั้นปีที่สี่หมาดๆ ส่วนแพรวเพิ่งจะเรียนจบปีที่สอง กำลังจะขึ้นปีสาม

หญิงสาวกำลังนั่งกอดเข่าร้องไห้ฟูมฟายอยู่ในห้องนอน มือสั่นเทาขณะกดโทรศัพท์โทรหาผู้ชายคนเดิมซ้ำๆเป็นสิบสาย เพียงเพราะเขาบอกว่าจะไปฉลองวันเรียนจบกับเพื่อนแล้วหายเงียบไปจนตีสอง

เธอทั้งระแวง ทั้งกลัว กลัวว่าเขาจะไปมีผู้หญิงคนอื่น กลัวว่าความรักที่เธอพยายามวิ่งเข้าหาและทุ่มเทให้จนหมดใจจะหลุดลอยหายไป แพรวคิดแค่ว่าปริญคือโลกทั้งใบของเธอ เขาคือปู่รหัสใจดีที่ยอมให้เธอเข้าหา เธอชวนคุยและซื้อขนมไปฝากบ่อยๆ จนกระทั่งเขาเอ่ยปากขอคบเป็นแฟน

ยิ่งใกล้วันที่เขาต้องก้าวออกไปสู่โลกกว้างของการทำงานในฐานะบัณฑิตจบใหม่ เธอก็ยิ่งกลัวการสูญเสียเขายิ่งกว่าอะไรทั้งหมด ยิ่งดึกมากเท่าไหร่ ความฟุ้งซ่านก็ยิ่งกัดกินหัวใจจนเธอควบคุมตัวเองไม่ได้

ตู๊ด...ตู๊ด...

เสียงสัญญาณรอสายดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนที่ปลายสายจะกดรับด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเจือเสียงเพลง และเสียงหัวเราะครึกครื้นของเพื่อนรอบข้างในงานเลี้ยงฉลองเรียนจบ

“ฮัลโหล...” เสียงทุ้มต่ำของปริญดังลอดเข้ามา

(พี่ปริญคะ...) แพรวสะอื้นจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์

(ทำไมยังไม่กลับล่ะคะ ตีสองแล้วนะ ทำไมไม่รับสาย แพรวเป็นห่วง แพรวกลัว...)

“แพรว...” ปริญถอนหายใจเฮือกใหญ่ เสียงลมหายใจพ่นออกมาอย่างยาวนานด้วยความเหนื่อยหน่าย

“พี่บอกแล้วไงว่ามาฉลองเรียนจบกับเพื่อนกลุ่มคณะ เลิกเซ้าซี้สักทีได้ไหมวะ โตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นได้แล้ว”

(เปล่าเซ้าซี้สักหน่อย!) เด็กสาวเถียงกลับทั้งน้ำตา ความหวาดระแวงพุ่งสูงจนขาดสติ

(พี่ปริญอยู่กับใคร มีผู้หญิงคนอื่นด้วยใช่ไหม ทำไมต้องปิดบัง ทำไมโทรหาแล้วไม่ยอมรับสาย! พี่บอกแพรวมานะว่าอยู่ไหน!)

“หยุดเดี๋ยวนี้นะแพรว!” เสียงของปริญเริ่มแข็งขึ้นด้วยความหมดความอดทน

“เธอเป็นบ้าอะไรนักหนาห๊ะ! ตามจิกอยู่ได้ทุกวัน ทุกชั่วโมง แค่พี่มานั่งดื่มฉลองเรียนจบกับเพื่อน และมีเพื่อนผู้หญิงในกลุ่มร่วมโต๊ะด้วย มันต้องคอยรายงานทุกฝีก้าวเลยหรือไงวะ”

(ก็แพรวรักพี่นี่! แพรวกลัวพี่ทิ้งนี่! ทำไมพี่ไม่เข้าใจแพรวเลยล่ะ!) แพรวตะโกนแข่งกับเสียงสะอื้น หัวใจดวงน้อยบีบตัวจนเจ็บปวด

“เออ! เพราะฉันรำคาญไง!” ปริญสวนกลับด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น ไร้ซึ่งความอ่อนโยนใดๆที่เคยหลงใหลอีกต่อไป ความอดทนตลอดเวลาที่คบกันมาขาดผึงลงในคืนที่เขาเรียนจบพอดี

ตลอดระยะเวลาที่คบกันมาตั้งแต่แพรวอยู่ปีหนึ่ง เขาอยู่ปีสาม ปริญต้องอดทนกับความขี้หึง ความระแวง และความงี่เง่าของเธอมาโดยตลอด ไม่ว่าเขาจะไปไหน ทำอะไร หรือแม้กระทั่งไปนั่งดื่มสังสรรค์กับเพื่อนฝูง แพรวก็มักจะคอยตามจิก ตามโทรเช็ค และระแวงว่าเขาจะมีผู้หญิงอื่นอยู่เสมอ ในช่วงแรกเขาพยายามเข้าใจและยอมรับในความเด็กของเธอ เพราะคิดว่าเธอคงรักเขามาก แต่ความหึงหวงที่มากขึ้นทุกวันอย่างไร้เหตุผล ก็เริ่มกัดกินความสัมพันธ์จนความอดทนของเขาลดน้อยลงเรื่อยๆ

จนกระทั่งมาถึงขีดสุดในค่ำคืนนี้

“เลิกกันเถอะ เธอมันงี่เง่าและน่ารำคาญเกินไปแล้ว ฉันทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว”

(…) คำพูดสั้นๆห้วนๆ ไร้เยื่อใยจากปากของปริญ บัณฑิตหนุ่มปู่รหัสสุดฮอต ผู้ชายที่เธอเคยคิดว่าอบอุ่นได้พังทลายโลกทั้งใบของเธอลงในเสี้ยววินาทีนั้น

ติ๊ด...

สายถูกตัดทิ้งไปอย่างไร้เยื่อใย ปริญไม่รอให้เธอได้แก้ตัวหรือเอ่ยคำอ้อนวอนใดๆอีก

ปัจจุบัน

แสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านผ้าม่านสีซีดจางสาดกระทบลงบนพื้นห้องพักขนาดกะทัดรัด ห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่เป็นทั้งห้องนอน ห้องแต่งตัว และมุมพักผ่อนในคราวเดียวกัน ไม่มีข้าวของราคาแพง ไม่มีเฟอร์นิเจอร์หรูหรา มีเพียงเตียงนอนขนาดห้าฟุต ตู้เสื้อผ้าไม้ราคาประหยัดและโต๊ะเครื่องแป้งตัวเล็กที่มีเครื่องสำอางราคาหลักร้อยวางเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ

แพรวยืนมองเงาของตัวเองในกระจก เธอกำลังจัดเสื้อยูนิฟอร์มสีสุภาพของร้านเครื่องประดับแบรนด์ดังให้เข้าที่ ใบหน้าเรียวรูปไข่แต่งแต้มเครื่องสำอางเพียงบางเบา ดวงตากลมโตคู่นั้นนิ่งสงบ ไม่มีความตื่นตระหนกหรือร่องรอยของความเหนื่อยล้าให้เห็น แม้ว่าในความเป็นจริง ตลอดสี่ปีที่ผ่านมานับตั้งแต่ก้าวเท้าออกจากบ้านหลังใหญ่ที่เคยอยู่มาตั้งแต่เกิด ชีวิตของเธอจะต้องเริ่มต้นนับหนึ่งใหม่จากศูนย์โดยไม่มีเงินติดตัวสักบาทเดียว

ภาพวันที่พี่สาวแต่งงานและพาสามีเข้ามาอยู่บ้านหลังเดิมยังคงชัดเจนในความทรงจำ วันที่พ่อแม่เอ่ยปากบอกให้เธอย้ายออกไปเสีย เพราะบ้านและทรัพย์สินทุกอย่างต้องยกให้พี่สาว แพรวจำได้ว่าเธอไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย ไม่ได้เรียกร้องความยุติธรรม เพราะความเจ็บชินชาสอนให้รู้ว่าการเถียงกับคนที่รักลูกไม่เท่ากัน เป็นเรื่องที่เสียเวลาที่สุดในชีวิต

ร้านเครื่องประดับแบรนด์หรู

ช่วงบ่าย

แพรวยืนจัดเรียงสร้อยเพชรระยิบระยับลงในตู้กระจกด้วยท่าทางคล่องแคล่วและนิ่งสงบ ชุดยูนิฟอร์มสุภาพเรียบร้อยยิ่งขับเน้นให้เธอดูเป็นผู้ใหญ่และน่าเชื่อถือ มากกว่าเด็กสาวที่เคยจมอยู่กับความระแวงและปมปัญหาในอดีต

กริ๊ง!

กระดิ่งทองเหลืองเหนือประตูกระจกใสส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งเบาๆ พร้อมกับการก้าวเข้ามาของกลุ่มตัวแทนธุรกิจจากบริษัทนำเข้าสินค้าลักชูรีรายใหญ่ที่นัดหมายไว้กับทางผู้จัดการร้าน

แพรวเงยหน้าขึ้นเพื่อส่งยิ้มต้อนรับลูกค้าตามหน้าที่ แต่แล้วรอยยิ้มนั้นก็ชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที เมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดสูทราคาแพงสีเข้มเข้ารูป ใบหน้าหล่อเหลา ผิวขาวสะอาด และแววตานิ่งสุขุมที่คุ้นเคย

ปริญ เขายืนอยู่ตรงนั้นในฐานะผู้บริหารหนุ่มผู้เพียบพร้อม และข้างกายเขามีหญิงสาวร่างบางในชุดทำงานเรียบร้อยเดินเคียงคู่มาด้วยรอยยิ้ม ณุดาซึ่งก็คือเพื่อนมัธยมปลายที่แพรวไม่ได้เจอหน้ากันมาเกือบสิบปี

บรรยากาศรอบตัวเหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ แต่หัวใจของแพรวไม่ได้สั่นไหวด้วยความหวาดกลัวหรือโหยหา มันมีเพียงความประหลาดใจวูบแรกก่อนจะถูกสติและความนิ่งสงบเข้าควบคุมอย่างรวดเร็ว

“แพรว...แพรวใช่ไหมแก!”

เสียงอุทานด้วยความตกใจและดีใจดังขึ้นจากปากของณุดา ดวงตากลมโตของเพื่อนเก่าเบิกกว้างด้วยความคาดไม่ถึง ร่างบางรีบก้าวเข้ามาใกล้ตู้กระจกที่แพรวยืนอยู่

“พระเจ้า ไม่คิดเลยว่าจะเจอแกที่นี่! หายไปเกือบสิบปี แกเป็นยังไงบ้าง”

แพรวสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อเรียกความมั่นคงทั้งหมดที่มีมาไว้ที่ตัว เธอยิ้มรับความตื่นเต้นของเพื่อนเก่าด้วยความจริงใจ น้ำเสียงที่เปล่งออกมานิ่งเรียบและสุภาพ

“สวัสดีณุดา...อืม ฉันสบายดี ดีใจที่ได้เจอกัน”

ในจังหวะนั้นเอง ณุดาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเธอมากับใคร มือเรียวรีบเอื้อมไปจับแขนเสื้อของชายหนุ่มข้างกายด้วยความสนิทสนม ก่อนจะหันไปหาปริญแล้วแนะนำด้วยรอยยิ้มภูมิใจ

“พี่ปริญคะ นี่แพรวค่ะ เพื่อนสมัยมัธยมปลายของณุดาเอง พวกเราไม่ได้เจอกันนานมาก ไม่คิดเลยว่าโลกจะกลมขนาดนี้”

คำแนะนำนั้นทำให้ปริญที่ยืนนิ่งเงียบมาตลอดชะงักไป ดวงตาคมกริบของเขาไหววูบลงเล็กน้อยด้วยความตกใจและคาดไม่ถึง เมื่อได้ยินชื่อและเห็นหน้าพนักงานขายตรงหน้าชัดเจน ผู้หญิงที่เขาเคยบอกเลิกไปเมื่อหกปีก่อนด้วยเหตุผลความงี่เง่าและขี้หึง บัดนี้กลับยืนอยู่ตรงหน้าเขาในฐานะเพื่อนของแฟนปัจจุบัน

ปริญผงกศีรษะรับน้อยๆ พร้อมกับคลี่ยิ้มสุภาพตามมารยาทให้แพรว น้ำเสียงทุ้มนิ่งเอ่ยออกมาเรียบๆ

“สวัสดี ดีใจที่ได้พบกันนะ”

แพรวสบตาอดีตแฟนหนุ่มนิ่งสนิท ไม่มีแววตาตัดพ้อหรือแม้แต่ความต้องการที่จะรื้อฟื้นอดีต เธอยิ้มรับคำทักทายนั้นด้วยท่าทีสุภาพและวางเฉยเช่นกัน

“สวัสดีค่ะคุณปริญ ยินดีต้อนรับสู่ร้านของเรานะคะ”

ณุดาซึ่งไร้เดียงสาและไม่มีทางรู้เลยว่าเบื้องหลังรอยยิ้มของคนทั้งคู่เคยมีความสัมพันธ์และเจ็บปวดซ่อนอยู่ เธอยังคงยิ้มแย้มและตื่นเต้นที่ได้เจอเพื่อนเก่า

“ไว้จัดการเรื่องงานเสร็จ เดี๋ยวฉันขอคุยกับแกยาวๆ เลยนะแพรว คิดถึงแกชะมัด”

“ได้สิ ไว้ค่อยคุยกัน” แพรวตอบรับด้วยรอยยิ้มบางเบา

ระหว่างที่ผู้จัดการร้านเดินเข้ามาต้อนรับกลุ่มผู้บริหารและพาเดินเข้าไปด้านในร้าน แพรวยืนมองแผ่นหลังของทั้งคู่ที่เดินเคียงคู่กันไปอย่างเหมาะสม

หกปีผ่านไป อดีตถูกพับเก็บไว้ในจุดที่ควรอยู่ และปัจจุบันพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า ต่างคนต่างเดินมาถึงจุดที่ชีวิตของตัวเองลงตัวที่สุดแล้วจริงๆ