2 ไม่ยอมขัดคำสั่ง

คอนโดระริน วันต่อมา

"เมื่อไหร่เราจะได้แต่งงานกันสักทีล่ะคะธามไท นี่ก็สองปีแล้วนะคะที่เราคบกันมา" ระรินพูดกับแฟนหนุ่มร่างสูงที่นั่งอยู่ด้านข้างด้วยน้ำเสียงเง้างอดอย่างที่เธอมักจะทำอยู่เป็นประจำเวลาที่เธอถามเรื่องแต่งงาน

"คงต้องรอไปก่อนนะ เพราะคุณย่ายังไม่อนุญาตให้ผมแต่งงาน"

"ถ้าคุณมัวรอให้คุณย่าของคุณอนุญาตแล้วเราสองคนไม่หัวหงอกกันก่อนเหรอคะ อายุของเราก็ไม่ใช่น้อยๆแล้วนะคะ" ระรินพูดพร้อมกับแสดงอารมณ์หงุดหงิดออกมาอย่างเห็นได้ชัด

"อายุเรายังไม่ถึงสามสิบกันเลยนะริน บางคนสามสิบกว่าเพิ่งจะได้แต่งงานกันก็มี"

"ถ้าคุณจะรอให้สามสิบกว่า งั้นรินไม่รอดีกว่าค่ะ"

"แล้วรินจะให้ผมทำยังไง รินจะให้ผมขัดคำสั่งคุณย่าที่เลี้ยงผมมาน่ะเหรอ" เขาเอ่ยออกไปด้วยความรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

"ถ้าอย่างนั้นเราไม่ต้องจัดงานแต่งกันก็ได้ แต่เราไปจดทะเบียนกันเลยดีกว่า แล้วคุณก็ไม่ต้องไปบอกคุณย่าของคุณว่าเราจดทะเบียนกันแล้ว"

"ผมทำแบบนั้นไม่ได้หรอก ที่รินพูดมามันไม่ใช่เรื่องเล็กๆเลยนะ"

"คุณไม่ใช่เด็กแล้วนะธามไท คุณลองขัดคำสั่งคุณย่าของคุณบ้างก็ได้ ไม่ต้องเชื่อฟังไปซะทุกเรื่องหรอก"

"คุณจะให้ผมไม่เชื่อฟังคนที่เลี้ยงดูผมมาตั้งแต่เกิดน่ะเหรอ ผมทำไม่ได้หรอก เพราะคำว่ากตัญญูรู้คุณมันอยู่ในหัวสมองของผมมาตลอด"

"เฮ้อ...รินรู้สึกเหนื่อยกับคุณจังเลยค่ะ" ระรินทอดถอนหายใจออกมาอย่างทดท้อใจเมื่อคิดว่าถึงจะพูดยังไงเขาก็คิดแต่เรื่องความกตัญญูอย่างเดียว

"งั้นวันนี้ผมกลับก่อนนะริน" พูดจบ ร่างสูงจึงลุกจากโซฟา ก่อนที่ระรินจะคว้าแขนแกร่งไว้แล้วถามออกไป

"วันนี้คุณจะไม่นอนที่นี่เหรอคะ" เธอถามด้วยความรู้สึกแปลกใจ เพราะปกติถ้าเขามาหาเธอ เขาจะนอนค้างกับเธอทุกครั้ง

"ไม่ละ" เขาตอบด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย เพราะเขามีความรู้สึกว่าวันนี้ระรินมีความเอาแต่ใจกว่าที่ผ่านมา แต่เขาก็ไม่ได้อะไร เพราะเขาพอจะเข้าใจความรู้สึกของเธอ ก่อนที่ระรินจะเอ่ยขึ้น

"รินขอโทษนะธามไทที่วันนี้รินเอาแต่ใจไปหน่อย"

"ไม่เป็นไรหรอกริน ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณ" พูดจบ ชายหนุ่มก็ออกไปจากคอนโดแล้วลงไปขึ้นรถหรูและขับกลับบ้านไป

ห้าเดือนต่อมา

ด้านพรรณี

หลังจากที่ชบาวางหูโทรศัพท์ จากนั้นเธอก็รีบวิ่งออกมาจากห้องพักของคนใช้ที่อยู่หลังบ้านแล้วเดินปรี่เข้ามาหาพรรณีในบ้านด้วยความร้อนใจ ก่อนจะทิ้งตัวนั่งพับเพียบลงบนพื้นข้างๆพรรณีและเอ่ยออกไป

"คุณท่านคะเกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ" ชบาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นพลางมีท่าทีลนลาน

"เรื่องอะไร" พรรณีละสายตาจากหนังสือที่อ่านอยู่แล้วหันถามยังแม่บ้านวัยห้าสิบกว่าปี ซึ่งทำงานอยู่ที่นี่มาเป็นเวลาสิบกว่าปีแล้ว

"เมื่อวานลูกชายของดิฉันขับรถไปชนคนค่ะ"

"คนที่ถูกชนเป็นยังไงบ้าง แล้วลูกชายเธอเป็นยังไงบ้าง" พรรณีถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบใจเย็นตามประสาผู้สูงวัย

"อาการสาหัสค่ะ ตอนนี้นอนอยู่ในห้องไอซียูค่ะ แต่ลูกชายของดิฉันไม่ได้เป็นอะไรค่ะ"

"เธออยากให้ฉันช่วยอะไรไหม"

"คือ...ทางฝั่งคนเจ็บเรียกค่าเสียหายมาหนึ่งล้านบาทค่ะ ถ้าทางเราไม่จ่ายลูกของดิฉันก็ต้องติดคุกค่ะ"

"เดี๋ยวฉันจะเคลียร์ให้เอง"

"ดิฉันขอขอบคุณคุณท่านมากเลยค่ะ" ชบาเอ่ยพร้อมกับก้มกราบพรรณีด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจ ก่อนที่พรรณีจะเอ่ยขึ้น

"แล้วเธอจะคืนเงินฉันยังไง"

"ดิฉันจะให้คุณท่านหักเงินเดือนของดิฉันทุกเดือนจนกว่าหนี้จะหมดค่ะ"

"หนี้ก้อนนั้นฉันยกให้เธอ ฉันจะไม่เอากลับ"

"คุณท่านว่าอะไรนะคะ!" ชบาถามด้วยความตกใจปนงง

"เงินที่ฉันให้เธอ ฉันจะไม่เอากลับ แต่ฉันอยากจะขอให้เธอไปช่วยพูดเกลี้ยกล่อมหลานสาวเธอให้มาเป็นแม่ของลูกของธามไท แต่ไม่ใช่เมีย"

"แม่ของลูก? แต่ไม่ใช่เมีย?" ชบารู้สึกงงกับคำว่าแม่ของลูกแต่ไม่ใช่เมีย แต่สุดท้ายก็เข้าใจได้เพราะความหมายมันตรงตัวอยู่แล้ว

"ฉันอยากให้หลานสาวเธอมาเป็นแม่ของลูกของธามไท เพราะฉันมีความรู้สึกว่าหลานสาวของเธอเหมาะที่จะมาเป็นแม่ของลูกธามไทและเหลนของฉันที่สุด"

"แต่คุณธามไทมีแฟนแล้วนะคะคุณท่าน"

"ก็เป็นแค่แฟนแต่ยังไม่ได้แต่งงานกัน ดังนั้นฉันจึงมีสิทธิ์ที่จะเลือกใครมาเป็นแม่ของเหลนฉันก็ได้"

"เอ่อ...คือว่า" ชบามีท่าทีลำบากใจ เพราะไม่รู้ว่าณินาจะยอมหรือเปล่า

"ถ้าเธอไปพูดให้หลานสาวเธอยอมมาเป็นแม่ของลูกของธามไทได้ ฉันจะจัดการเคลียร์เรื่องคดีของลูกชายเธอให้ทันที"

"ได้ค่ะคุณท่าน งั้นตอนเย็นดิฉันจะลองพูดกับณินาดูค่ะ"

"อืม"

"ถ้าอย่างนั้นดิฉันขอตัวกลับห้องพักก่อนนะคะ" บอกจบ ชบาก็ลุกจากพื้นแล้วออกจากบ้านไปเข้าห้องพักที่อยู่หลังบ้าน