นี่หรือคนเป็นพ่อ

เฟิงเหยามุ่งหน้าตรงไปยังเรือนของมารดา ตระกูลบัดซบที่จิตใจโสมมเช่นนี้ใครจะอยากอยู่กัน! นางตั้งมั่นในใจว่าจะต้องพามารดาของร่างนี้ออกไปใช้ชีวิตที่สงบสุขกว่านี้ให้ได้

“คุณหนูใหญ่ท่านเข้ามาที่นี่ไม่ได้!”

บ่าวรับใช้หลายคนพุ่งเข้ามาหมายจะขวางทาง ทว่าเฟิงเหยามิได้หยุดชะงัก นางวาดเท้าถีบออกไปอย่างรวดเร็วและหนักหน่วงจนร่างเหล่านั้นกระเด็นพ้นทาง นางเป็นพวกไม่ชอบเอ่ยปากให้เสียเวลา ในเมื่อกล้าขวางก็แค่ต้องกำจัดทิ้ง!

เมื่อก้าวเข้ามาถึงภายในห้อง ภาพของฮูหยินเอกที่นอนซูบผอมไร้สติอยู่บนเตียงทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบ น้ำตาไหลรินออกมาโดยไม่รู้ตัว แต่นั่นเป็นเพียงเศษเสี้ยวความรู้สึกที่หลงเหลือของเจ้าของร่างเดิม 

มิใช่ความรู้สึกของนักฆ่าอย่างนาง เฟิงเหยาข่มอารมณ์นั้นไว้ก่อนจะเดินเข้าไปจับชีพจรดู ซึ่งมันแผ่วเบาจนน่าใจหาย

“จูเฟิงเหยา! เจ้าคิดจะทำบ้าอะไร?”

เสียงแหลมสูงของฮูหยินรองดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของนางและบุตรสาว เฟิงเหยาหันไปจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชาและว่างเปล่า นางไม่ได้หลบสายตาหรือแสดงอาการหวาดกลัวดั่งเช่นแต่ก่อน ความเปลี่ยนแปลงที่กะทันหันนี้สร้างความประหลาดใจให้แก่สองแม่ลูกและเหล่าข้ารับใช้เป็นอย่างมาก

รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาทำให้ห้องที่อับชื้นอยู่แล้วกลับเย็นเยียบขึ้นไปอีก เฟิงเหยาจ้องมองฮูหยินรองด้วยสายตากดดันโดยไม่เอ่ยคำใด ก่อนจะหันกลับไปสนใจอาการของมารดาต่ออย่างเมินเฉย

“เจ้าเห็นข้าเป็นหัวหลักหัวตอหรือไร คิดว่าตนเองยังมีอำนาจล้นฟ้าเหมือนเมื่อก่อนงั้นหรือ?”

ฮูหยินรองตวาดซ้ำด้วยความโมโหที่ถูกเมิน นางส่งสัญญาณให้บรรดาสาวใช้ปรี่เข้าไปลากตัวเฟิงเหยาออกมาโดยเร็วที่สุด แผนการกำจัดเสี้ยนหนามที่ใกล้จะสำเร็จอยู่รอมร่อนี้ นางจะไม่ยอมให้เด็กเมื่อวานซืนคนนี้มาทำให้พังลงเด็ดขาด!

เฟิงเหยาที่กำลังจะพยุงฮูหยินเอกขึ้นมา รีบประคองร่างนั้นลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับบรรดาสาวใช้ที่กรูเข้ามาด้วยสายตาคมกริบ

“คุณหนูใหญ่ ยอมจำนนเสียเถิดจะได้เจ็บตัวน้อยลงหน่อย”

สาวใช้สองคนพุ่งเข้าหมายจะตะครุบตัว ทว่าเฟิงเหยาเพียงเบี่ยงกายหลบฝ่ามือที่ยื่นมาได้อย่างว่องไว นางวาดเท้าถีบเข้าที่สะโพกของสาวใช้คนแรกจนถลันล้มลงไปกองกับพื้น ก่อนจะตวัดเท้าเตะเข้าที่กลางหน้าท้องของสาวใช้อีกคนอย่างหนักหน่วงจนร่างนั้นงอเป็นกุ้งด้วยความจุกเสียด

หากไม่จำเป็นนางย่อมไม่อยากให้มีการนองเลือดในตอนนี้!

นางพยายามสะกดอารมณ์ดิบเอาไว้ เพราะการฆ่าคนในจวนอาจทำให้นางพามารดาหนีออกไปได้ยากขึ้น แต่หากเมื่อใดที่พ้นเขตจวนตระกูลเฮงซวยนี้ไปได้สำเร็จ ก็ไม่แน่ว่านางอาจจะกลับมาปลิดชีพพวกสุนัขลอบกัดเหล่านี้ก็เป็นได้!

“ข้ามิชอบให้ผู้ใดมาแตะต้องตัว”

น้ำเสียงเย็นชาที่หลุดออกมาจากปากของเฟิงเหยาแฝงไปด้วยอำนาจลึกลับ แม้แต่ถ้อยคำและสำเนียงก็ดูเยือกเย็นสุขุมดุจผู้สูงศักดิ์จนคนฟังรู้สึกหนาวสั่น

“นี่เจ้าถูกขังจนสติฟั่นเฟือนไปแล้วหรือ? มิชอบให้ใครแตะตัวช่างน่าขันสิ้นดี”

จูฟางเฟย บุตรสาวของฮูหยินรองเอ่ยขึ้นพร้อมเหยียดยิ้มดูแคลน

“พวกเจ้ามัวรออะไรอยู่ รีบจับนางไปขังไว้ที่เดิม”

จูฟางเฟยเริ่มร้อนรน นางต้องรีบจัดการเฟิงเหยาก่อนที่บิดาจะกลับมา ถึงแม้บิดาจะดูเฉยเมยเพียงใด แต่ลึกๆ แล้วเฟิงเหยาก็ยังมีสายเลือดของเขาอยู่ หากเขามาเห็นสภาพบุตรสาวคนโตที่เจียนตายเช่นนี้ ย่อมต้องมีการสอบสวนขึ้นแน่

ทางเดียวคือต้องขังนางให้อดตายไปเอง ใครเล่าจะมากล่าวหาความผิดนางได้!

เฟิงเหยาจ้องเข้าไปในดวงตาของจูฟางเฟย ดวงตาที่เต็มไปด้วยแผนการสกปรกเช่นนี้ มีหรือที่นักฆ่าฝีมือฉกาจอย่างนางจะดูไม่ออก แต่นางร้ายอย่างนางหรือจะยอมเป็นเบี้ยให้ใครจูงจมูก หึ ไม่มีวัน!

“หากอยากเจ็บตัวนัก ก็รีบไสหัวเข้ามา”

เฟิงเหยาเอ่ยเสียงกร้าว เส้นความอดทนของนางขาดผึงลงในที่สุด บ่าวรับใช้ชายฉกรรจ์หลายคนพุ่งเข้ามาหมายจะรวบตัวนางไว้ ทว่าร่างบางกลับยืนนิ่งไม่ไหวติง ดวงตาเย็นเยียบจ้องเขม็งไปยังเหยื่อที่ดาหน้าเข้ามา

นางเบี่ยงศีรษะหลบการจับกุมอย่างพริ้วไหว ก่อนจะสวนหมัดเสยเข้าที่ปลายคางของบ่าวคนแรกอย่างหนักหน่วง ไม่ว่าจะเป็นมือหรือเท้าที่วาดออกไป ล้วนกระแทกเข้าจุดตายของบ่าวทั้งสามจนล้มลงไปนอนกองแทบเท้าในเวลาไม่กี่อึดใจ

เฟิงเหยาไม่เสียเวลาชายตาดูซากเหล่านั้น นางเดินตรงไปยังตู้ไม้ใบเก่าที่มุมห้อง ในห้วงความทรงจำของร่างเดิม มีดาบเล่มหนึ่งถูกซ่อนไว้ที่นั่น นางกระชากดาบออกจากฝัก ความแวววาวของคมโลหะสะท้อนแสงแดดเป็นประกายปลาบ จนฮูหยินรองและจูฟางเฟยต้องผงะถอยหลังด้วยความหวาดหวั่น

“ผู้ใดไม่อยากมีชีวิตรอดต่อไป ก็จงก้าวเข้ามา”

น้ำเสียงที่ราบเรียบทว่าทรงพลังทำเอาทุกคนในที่นั้นขนลุกซู่ เพราะสัมผัสได้ว่าสตรีตรงหน้าไม่ได้แค่ขู่ แต่พร้อมจะปลิดชีพผู้ที่ขวางทางนางจริงๆ!

“พวกเจ้าทำอะไรกัน!”

เสียงทรงอำนาจดังกัมปนาทขึ้นที่หน้าเรือน จูเฟยหมิง ผู้เป็นบิดาของร่างนี้ปรากฏตัวขึ้นพร้อมบริวาร

“ท่านพ่อ! พี่ใหญ่ไม่รู้เป็นอะไรเจ้าค่ะ จู่ๆ นางก็คลุ้มคลั่งถือดาบหมายจะฆ่าพวกข้า” จูฟางเฟยรีบสวมรอยชิงเอ่ยตัดหน้าด้วยท่าทางหวาดกลัว

“เฟิงเหยา เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ วางดาบลงเดี๋ยวนี้!”

เฟิงเหยาจ้องมองใบหน้าของผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นบิดา แววตาของนางว่างเปล่าจนน่ากลัว

“นี่หรือคนเป็นพ่อ?”

นางมิได้ลดดาบในมือลง วันนี้นางตั้งใจว่าจะต้องพามารดาออกไปจากขุมนรกแห่งนี้ให้ได้ ในตระกูลบัดซบที่หาความจริงใจไม่ได้แม้กระทั่งบ่าวรับใช้ที่ติดตามมาจากตระกูลเดิม อำนาจและเงินตรามักซื้อความภักดีได้เสมอ ไม่ว่าจะเป็นโลกอนาคตที่นางจากมาหรือโลกอดีตนี้ ทุกอย่างล้วนโสมมไม่ต่างกัน!

“ข้าคือพ่อของเจ้า! ข้าสั่งให้วางดาบลง เจ้ากล้าขัดคำสั่งข้างั้นหรือ”

จูเฟยหมิงตวาดก้องด้วยโทสะที่เห็นบุตรสาวที่เคยหัวอ่อนลุกขึ้นมาพยศ

“หึ! ใต้เท้าจู มิได้พบหน้ากันเสียนาน ตอนนี้เมื่อได้เห็นหน้าบุตรสาวที่สภาพเจียนตายเช่นนี้แล้ว เหตุใดท่านถึงไม่มีสีหน้าแห่งความเป็นห่วงเป็นใยเลยเล่า? แม้กระทั่งในยามนี้ที่ท่านแม่ของข้ากำลังนอนเป็นตายเท่ากัน แต่ท่านผู้เป็นสามีกลับไม่คิดไยดี หากเป็นเช่นนี้ไม่สู้ท่านออกใบหย่าให้ท่านแม่ของข้าไปเสียเลยไม่ดีกว่าหรือ?”

นี่คงเป็นประโยคที่ยาวที่สุดนับตั้งแต่ที่นางมาอยู่ในร่างนี้ ปกตินางไม่ชอบพูดพร่ำทำเพลง หากคิดสิ่งใดก็ลงมือสังหารอย่างเดียว ถือว่านางใจดีมากแล้วที่ยังยืนเจรจา

“นี่เจ้าลูกอกตัญญู! เจ้าไม่คิดเรียกข้าว่าพ่อแล้ว ยังจะบังอาจให้ข้าหย่ากับแม่ของเจ้าอีกอย่างนั้นหรือ” จูเฟยหมิงตวาดลั่นด้วยความโมโห

“ท่านคู่ควรกับการให้ข้าเรียกว่าพ่อเช่นนั้นหรือใต้เท้าจู ท่านย่อมรู้อยู่แก่ใจว่าท่านมิได้รักใคร่ท่านแม่ แล้วจะรั้งท่านแม่ของข้าไว้ให้ตกอยู่ในขุมนรกนี้ได้เช่นไร หรือว่าท่านเองก็อยากให้ท่านแม่ของข้าตายอย่างเช่นที่ฮูหยินรองกำลังจะทำเช่นนั้น”

เฟิงเหยารู้สึกว่าตนเองช่างเปลืองน้ำลายที่ต้องเอ่ยปากกับพวกสารเลวเหล่านี้ แต่วาจาเชือดเฉือนพวกนี้ก็ควรค่าแก่การมอบให้พวกเขาบ้าง 

ถึงแม้นางจะเป็นนักฆ่าที่ชั่วช้าในสายตาผู้อื่น แต่คนที่นางสังหารส่วนใหญ่ก็ล้วนแต่เป็นคนชั่วช้าเช่นกัน ผิดกับคนพวกนี้ที่รังแกคนที่ไม่มีทางสู้เช่นนี้แล้วจะไม่ยิ่งกว่าสารเลวหรอกหรือ