มิติวิเศษของเฟิงเหยา

“เฟิงเหยา! เจ้าชักจะเหิมเกริมเกินไปแล้ว คนอย่างข้านะหรือจะคิดอยากให้พี่หญิงตาย เจ้าเอาอะไรมาพูดกัน”

ฮูหยินรองรีบเอ่ยปฏิเสธเสียงสูง ทว่าในใจกลับเริ่มสั่นคลอน นางรู้สึกว่าเฟิงเหยาในวันนี้แตกต่างจากคนเดิมอย่างสิ้นเชิง จากเด็กสาวที่เพียงแค่เห็นหน้านางก็หวาดกลัวจนตัวสั่น กลับกลายเป็นสตรีที่จ้องมองมาด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและเย็นชาจนน่าขนลุก

“ก็คนอย่างฮูหยินรองมิใช่หรือ ที่ลอบวางยาพิษท่านแม่ของข้าจนมีสภาพเช่นนี้?”

เฟิงเหยาเหยียดยิ้มเย็น

“อย่าคิดว่าข้าไม่มีหลักฐาน หากข้าแจ้งเรื่องนี้ต่อทางการจนมีการตรวจสอบ ท่านคิดหรือว่าหมอหลวงจะตรวจไม่พบยาพิษในร่างกายของท่านแม่? อีกทั้งสภาพของข้าที่ซูบผอมและร่องรอยการถูกทารุณจากการกักขัง ย่อมเป็นประจักษ์พยานชั้นดีว่าทุกอย่างที่ข้าเอ่ยคือความจริง”

นางหันไปสบตากับจูเฟยหมิงที่ยืนนิ่งตะลึงอยู่

“ใต้เท้าจู หากท่านมิอยากให้เกิดเรื่องอื้อฉาวจนถึงขั้นคนรักและบุตรสาวสุดที่รักของท่านต้องได้รับโทษอาญา ก็จงลงนามในหนังสือหย่าให้ท่านแม่ของข้าบัดเดี๋ยวนี้ แล้วข้าจะพาท่านแม่ออกไปจากจวนแห่งนี้เอง”

เฟิงเหยารู้ดีว่าหากจะพามารดาของร่างนี้หนีออกไปนางต้องใช้ไพ่ใบนี้ การแก้แค้นย่อมไม่สายเกินไป ขอเพียงนางพามารดาออกไปรักษาตัวให้ปลอดภัยเสียก่อน หลังจากนั้นนางจะไม่ยอมให้คนพวกนี้ได้เสวยสุขอยู่บนความทุกข์ยากของผู้อื่นแน่

“ท่านพี่ ช่วยข้ากับลูกด้วยนะเจ้าคะนางใส่ร้ายข้า!”

ฮูหยินรองรีบเข้าไปเกาะแขนจูเฟยหมิง ร้องไห้สะอึกสะอื้นหวังใช้มารยาเรียกความสงสาร

ฮูหยินรองเอ่ยปากอ้อนวอนสามีด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ในขณะที่เฟิงเหยารู้ดีอยู่แล้วว่าใต้เท้าจูจะไม่มีวันยอมให้ฮูหยินสุดที่รักและบุตรสาวสุดสวาทของเขาต้องได้รับโทษทัณฑ์เป็นแน่

และแล้วแผนการก็เป็นไปตามคาด เฟิงเหยาได้ใบหย่ามาครอบครองในที่สุด เหมือนกับว่าก่อนหน้านี้ ใต้เท้าจูก็ได้เตรียมการเรื่องนี้ไว้แล้ว 

การหย่าร้างอาจจะทำให้คนภายนอกมองมารดาของร่างนี้ไม่ดีนักและอาจจะเกิดการครหาได้ แต่การเป็นเพียงหญิงม่ายย่อมไม่เลวร้ายอันใด ดีกว่ายังคงอยู่ในกรงขังแห่งตระกูลจูเพราะหากยังอยู่ที่นี่ต่อไป อีกไม่นานท่านแม่ของร่างนี้ก็คงจะสิ้นลมหายใจเป็นแน่

“ออกไปแล้วก็ไม่ต้องกลับมาเหยียบที่นี่อีก แล้วก็อย่าหวังว่าจะได้สมบัติสิ่งใดติดตัวไปด้วย จะออกไปก็ออกไปแต่ตัวเปล่าเท่านั้น!”

นี่คือคำพูดสุดท้ายจากปากของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นบิดา มันช่างน่าสมเพชสิ้นดี!

“จวนบัดซบเช่นนี้ ข้าก็ไม่อยากกลับมาเหยียบให้เท้าสกปรกหรอก”

เฟิงเหยาตอกกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ปากดีไปเถิด” ฮูหยินรองเอบปากไล่หลังอย่างมีชัย

เฟิงเหยามิได้หันไปโต้ตอบแต่นางรีบอุ้มร่างผ่ายผอมของมารดาขึ้นมาแนบอก แม้ว่าร่างใหม่นี้จะผอมบางเพียงใด แต่พลังจากจิตวิญญาณนักฆ่าของนางกลับแข็งแกร่งมากเกินคาด นางจึงสามารถอุ้มท่านแม่ที่มีสภาพไม่ต่างจากนางได้โดยไม่ลำบาก

นางพามารดาเดินออกมาจากจวนขึ้นรถม้าที่จอดรออยู่หน้าประตู เป็นใต้เท้าจูที่จัดหามันมาให้ มิใช่เพราะเขามีใจเมตตาหรอก เพียงแต่เขาไม่อยากให้ผู้คนภายนอกเห็นสภาพของสองแม่ลูก แล้วนำไปนินทาให้เสียชื่อเสียงของตระกูลก็เท่านั้นเอง 

ซึ่งนางก็ยอมขึ้นรถม้าแต่โดยดีเพราะหากต้องอุ้มท่านแม่เดินเท้าไปไกลๆ ก็อาจจะเหนื่อยล้าเกินไปเช่นกัน ถึงแม้วิญญาณของนางจะแข็งแกร่งเพียงใดก็ควรเก็บแรงไว้ใช้ในยามจำเป็น เพราะร่างนี้ไม่ได้แข็งแรงดุจเหล็กไหลแต่อย่างใด

“หลังจากนี้ข้าจะดูแลท่านเอง ท่านแม่”

เฟิงเหยาจับมือที่เย็นเฉียบของมารดาไว้แน่น ก่อนจะเปิดห่อผ้าเล็กๆที่แอบหยิบออกมาดู ข้างในบรรจุเครื่องประดับเก่าเก็บและเงินอยู่สองร้อยตำลึง ซึ่งเป็นเงินเก็บเพียงน้อยนิดที่ท่านแม่ของร่างนี้แอบซ่อนไว้ และนางได้เหลือบไปเห็นตอนที่เปิดตู้เพื่อหยิบดาบออกมา

เนื่องจากรถม้าคันนี้ใต้เท้าจูได้จ่ายเงินเหมาล่วงหน้าไว้แล้ว เฟิงเหยาจึงนั่งขบคิดว่าจะพามารดาไปที่ใดก่อนดี ตระกูลเดิมของท่านแม่คือ ‘ตระกูลลี้’ ซึ่งเป็นตระกูลแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่และจงรักภักดี บุรุษในตระกูลล้วนเป็นขุนพลสำคัญของกองทัพ ไม่ว่าจะเป็นแม่ทัพใหญ่ รองแม่ทัพ หรือกุนซือผู้ปราดเปรื่อง

ทว่าตระกูลที่ควรค่าแก่การยกย่องกลับถูกพิพากษาเนรเทศไปทั้งตระกูล เพียงเพราะถูกใส่ร้ายป้ายสีว่ายักยอกเสบียงและเงินทองของกองทัพ แม้จะไม่ได้รับโทษประหารชีวิต 

แต่การถูกเนรเทศไปยังชายแดนใต้อันห่างไกลและทุรกันดารก็เปรียบเสมือนตายทั้งเป็น ในยามนี้เฟิงเหยายังไม่สามารถพามารดาไปหาพวกเขาได้ แต่นางตั้งมั่นในใจนางจะต้องกอบกู้ชื่อเสียงและทำให้ตระกูลลี้พ้นผิดให้จงได้!

“แม่นางจะให้ข้าไปส่งที่ใด?”

คนขับรถม้าเอ่ยถามขึ้นอย่างสุภาพ เขาแอบชำเลืองมองสภาพสองแม่ลูกผ่านม่านกั้นด้วยความรู้สึกเวทนาอยู่ไม่น้อย ทว่าเขาก็ฉลาดพอที่จะไม่เอ่ยปากถามซอกแซก เพราะรู้ดีว่าเรื่องของตระกูลขุนนางนั้นเกี่ยวพันกับความเป็นตายของคนตัวเล็กๆเช่นเขา

“ส่งที่โรงเตี๊ยมข้างหน้า”

ไม่นานรถม้าก็หยุดลง เฟิงเหยาจึงอุ้มมารดาเข้าไปในโรงเตี๊ยมด้วยท่วงท่าที่มั่นคง เวลานี้ดึกมากพอสมควรจึงไม่มีผู้คนสังเกตเห็นนางทั้งสองมากนัก เมื่อจัดการจ่ายเงินจองห้องพักเสร็จสิ้น นางก็วางมารดาให้นอนลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา

นอกจากทักษะการสังหารแล้วนางยังมีความรู้ด้านการแพทย์ติดตัวอยู่บ้าง เมื่อได้ตรวจดูอาการโดยละเอียดจึงพบว่าท่านแม่ถูกวางยาพิษ แม้จะไม่ใช่พิษที่สังหารให้ตายในทันที แต่มันถูกสะสมมานานจนกระจายไปทั่วร่างกาย

นางจำเป็นต้องหายาถอนพิษโดยเร็วที่สุด หากนางสามารถกลับไปยังโลกเดิมได้ก็คงจะดี เพราะในห้องพักของนางมียาสารพัดชนิดที่เตรียมไว้ใช้ยามฉุกเฉินอยู่มากมาย

ในระหว่างที่กำลังขบคิดวิธีรักษาอย่างเคร่งเครียด สายตาของนางก็เหลือบไปเห็นแหวนวงหนึ่งบนนิ้วมือของตน มันคือแหวนที่นางซื้อมาจากร้านขายของเก่าในโลกก่อนเพราะชื่นชอบลวดลายแปลกตาของมัน 

เฟิงเหยารู้สึกประหลาดใจที่มันตามนางมาถึงโลกนี้ด้วย นางยกมือขึ้นลูบคลำแหวนวงนั้นไปมา ความรู้สึกประหลาดบางอย่างก็ก่อตัวขึ้น

ทันใดนั้นภาพตรงหน้าก็บิดเบี้ยวไปชั่วขณะ รู้ตัวอีกทีนางก็มาโผล่อยู่กลางห้องพักในโลกเดิมของนาง!

เฟิงเหยาตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อ นางลองหลับตาลงแล้วลืมตาขึ้นอีกครั้ง ภาพที่เห็นกลับกลายเป็นห้องพักในโรงเตี๊ยมที่เดิม 

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? 

นางตัดสินใจลูบแหวนที่นิ้วอีกครั้งด้วยความสงสัย แล้วร่างของนางก็กลับมาอยู่ในห้องพักสุดหรูที่โลกอนาคตเช่นเดิม

‘หรือว่านี่จะเป็นมิติวิเศษ?’

เฟิงเหยาพึมพำกับตนเองเบาๆ มุมปากหยักลึกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ดูท่าสวรรค์จะไม่ได้ใจร้ายกับนางเสียทีเดียว ภายในห้องพักของนางมีทั้งอาหาร อาวุธ ยาถอนพิษ และอุปกรณ์การแพทย์ที่ทันสมัยที่สุดในยุคของนางเตรียมพร้อมไว้ครบครัน นับจากนี้ไป อย่าว่าแต่ใช้ชีวิตไม่ลำบากเลย ต่อให้นางจะพลิกแผ่นดินแคว้นเยียนนี้ก็ไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป!

เฟิงเหยารีบนำยาถอนพิษชนิดเข้มข้นออกมาจากมิติ นางค่อยๆประคองและป้อนยาให้แก่ลี้จิงซู่ผู้เป็นมารดาของร่างนี้ ต่อจากนี้นางจะขอเรียกสตรีตรงหน้าว่าท่านแม่อย่างเต็มใจ ในโลกเดิมนางเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่ไร้เงาบิดามารดา คอยแต่จะก้มหน้าสังหารคนเพื่อความอยู่รอด 

แต่ในโลกใหม่นี้นางมีมารดาให้ปกป้องแล้ว แม้จะเป็นเพียงความผูกพันผ่านร่างที่อาศัยอยู่ แต่นางสัญญาด้วยเกียรติของนักฆ่าอันดับหนึ่ง ว่านางจะดูแลและปกป้องลี้จิงซู่อย่างสุดความสามารถ!

หลังจากป้อนยาเสร็จเฟิงเหยาจึงนำอาหารอุ่นๆออกมาจากมิติ นางค้นพบความลับอีกประการหนึ่งว่าสิ่งของที่นางหยิบออกมาจากมิตินั้นจะเพิ่มจำนวนขึ้นทดแทนเท่าเดิมไม่จำกัด นับว่าเป็นขุมสมบัติที่ไม่มีวันหมดสิ้นจริงๆ

เมื่อจัดการมื้อค่ำเสร็จเรียบร้อยเฟิงเหยาก็เดินไปนั่งพิงขอบหน้าต่างทอดสายตามองดวงจันทร์ที่ลอยเด่นอยู่เหนือฟ้าแคว้นเยียน แววตาหงส์ส่องประกายเย็นชาและมุ่งมั่น พรุ่งนี้ชีวิตใหม่ของนางจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆเสียที

คืนนี้พระจันทร์เต็มดวงช่างงดงามนวลตาเหลือเกิน ในโลกก่อนนางใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวมาโดยตลอด ไร้เพื่อน ไร้พี่น้อง และไร้ซึ่งครอบครัว ชีวิตที่แสนอ้างว้างหล่อหลอมให้นางกลายเป็นคนเย็นชา 

นางไม่เคยหัวเราะ ไม่เคยร้องไห้ และไม่เคยยิ้มแย้ม ทว่าในอดีตที่โหดร้ายนั้นทุกครั้งที่นางเริ่มมีความสุขจนมีรอยยิ้มปรากฏขึ้น กลับกลายเป็นว่านางต้องสังหารคนที่มอบรอยยิ้มนั้นให้แก่นางด้วยมือของตนเอง

แต่ในตอนนี้ชีวิตของนางเป็นอิสระจากองค์กรเลือดเย็นนั่นแล้ว นางสามารถใช้ชีวิตได้ตามใจปรารถนาเสียที น้ำตาอุ่นๆเริ่มเอ่อคลอเบ้าตาอย่างห้ามไม่อยู่

นี่คงเป็นน้ำตาหยดแรกในชีวิตของนางกระมัง เพราะในโลกก่อน แม้จะถูกคมกระสุนฝังร่างเจ็บปวดเจียนตาย นางก็ไม่เคยหลั่งน้ำตาออกมาแม้แต่หยดเดียว

‘จูเฟิงเหยาเจ้าไม่ต้องเป็นห่วงนะ ท่านแม่ของเจ้าข้าจะดูแลให้ดีเสมือนเป็นมารดาแท้ๆของข้าเอง เจ้าหลับให้สบายเถิด’

เฟิงเหยาพึมพำเอ่ยขึ้นในใจกับเจ้าของร่างเดิมเบาๆ ทันใดนั้นจู่ๆสายลมเย็นชื่นใจก็พัดผ่านมากระทบใบหน้า คล้ายกับว่าวิญญาณของเจ้าของร่างได้รับรู้และขอบคุณในสิ่งที่นางเอ่ยออกมา

เป้าหมายถัดไปของนางชัดเจนแล้วนางจะเดินทางไปที่ชายแดนเพื่อตามหาตระกูลลี้ ตระกูลเดิมของท่านแม่ที่ถูกเนรเทศไป นางจะใช้พลังและทรัพยากรทั้งหมดที่มีในมิติวิเศษนี้ ทวงคืนความยุติธรรมและอำนาจที่เคยสูญเสียไปกลับคืนมาให้ได้!