แผนที่แคว้นเยียน

เฟิงเหยาครุ่นคิดว่าก่อนที่นางจะเดินทางไปยังชายแดนทักษิณอันเป็นดินแดนสุดเขตแคว้นเยียน นางจะต้องทำให้ตระกูลจูพินาศย่อยยับเสียก่อน ให้สาสมกับที่พวกมันทำให้เจ้าของร่างเดิมต้องตาย นางนี่แหละจะแก้แค้นให้เอง!

ดวงตาหงส์ของเฟิงเหยาเย็นยะเยือกขึ้น นางตั้งใจว่าหลังจากนี้จะขอใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับผู้ใด ร่างนี้อายุน้อยกว่านางในโลกเดิมมากนัก ดูท่าจะอายุเพียงสิบหกปี เพิ่งพ้นวัยปักปิ่นมาได้เพียงปีเดียว ในขณะที่นางในโลกเดิมมีอายุถึงสามสิบสามปี ทั้งยังผ่านโลกและใช้ชีวิตมาอย่างโชกโชน

เฟิงเหยาเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายในมิติ นางผลัดเปลี่ยนเป็นอาภรณ์ชุดใหม่ที่หยิบติดมือมาจากตระกูลจู แม้นางจะเลือกเอาแต่ชุดที่ดีที่สุดออกมาแล้ว แต่สภาพส่วนใหญ่ก็ยังดูไม่จืดนัก นี่ขนาดเป็นถึงบุตรสาวคนโตของขุนนางใหญ่ที่มีชื่อเสียง ทว่าความเป็นอยู่ในจวนแห่งนั้นกลับมิต่างจากสาวใช้

เฟิงเหยานั่งมองใบหน้าของร่างนี้ที่ละม้ายคล้ายร่างเดิมของนางอยู่บ้าง หากมิใช่เพราะซูบผอมจนเกินไปก็นับว่าเป็นหญิงงามล่มเมืองคนหนึ่ง เฟิงเหยาออกจากมิติแล้วล้มตัวลงนอนข้างมารดาก่อนจะหลับไป

แสงแดดที่ลอดผ่านรอยแยกของหน้าต่างกระทบเข้ากับใบหน้า ทำให้เฟิงเหยาขยับเปลือกตาตื่นขึ้น เมื่อคืนนับเป็นครั้งแรกตั้งแต่ที่นางเป็นนักฆ่ามา ที่สามารถนอนหลับได้อย่างสนิทใจ โดยไม่ต้องหวาดระแวงว่าจะมีใครมาลอบสังหาร

เฟิงเหยาหันไปมองมารดาของร่างนี้ ดูจากสีหน้าแล้วนับว่าดีขึ้นมาก ยาถอนพิษที่นางให้กินไปนั้นจะช่วยขับพิษออกมาทางรูขุมขนพร้อมกับเหงื่อ เนื่องจากมิใช่พิษที่รุนแรงนัก เฟิงเหยาจึงนำผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าเช็ดตาให้มารดาอย่างแผ่วเบา

ดูเหมือนว่าลี้จิงซู่จะเริ่มขยับเปลือกตาและลืมตาขึ้นมา เมื่อเห็นว่าบุตรสาวเพียงคนเดียวของตนยืนอยู่ตรงหน้า นางก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ เพราะก่อนที่นางจะหมดสติไปนั้น เฟิงเหยาถูกจับไปขังเอาไว้ ทว่านางกลับมิอาจช่วยบุตรสาวได้เลย เนื่องจากในตอนนั้นเรี่ยวแรงที่มีกลับหดหายไปจนสิ้น

“ฟะ...เฟิงเหยา”

ลี้จิงซู่เอ่ยเรียกบุตรสาวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แม้จะนึกแปลกใจกับสถานที่อันไม่คุ้นตา แต่ยามนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับนางคือบุตรสาวที่อยู่ตรงหน้า

“ท่านแม่เป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ”

เฟิงเหยาเอ่ยถามอาการด้วยความห่วงใย นางเองก็รู้สึกยินดีที่มารดาของร่างนี้ฟื้นขึ้นมาเสียที

“แม่รู้สึกดีขึ้นมากแล้ว ร่างกายดูเหมือนจะมีกำลังวังชาขึ้น เฟิงเหยาพวกเราอยู่ที่ใดกันหรือ” ลี้จิงซู่เอ่ยถามบุตรสาวด้วยความสงสัย

“ท่านแม่ ข้าพาท่านออกมาจากตระกูลนั้นแล้วเจ้าค่ะ และใต้เท้าจูก็ยินยอมลงนามในหนังสือหย่าขาดกับท่านแม่แล้วเช่นกัน”

เฟิงเหยาตัดสินใจบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น ซึ่งลี้จิงซู่ได้ฟังก็ตกใจอยู่ไม่น้อย มิใช่ว่านางไม่ยินดีที่ได้หลุดพ้นจากตระกูลแห่งนั้น แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมานางเคยขอหย่าขาดกับใต้เท้าจูผู้เป็นสามีมาโดยตลอด ทว่าเขากลับไม่เคยยินยอม

“เฟิงเหยา แม่ขอโทษที่ผ่านมาแม่เป็นแม่ที่แย่เหลือเกิน แม่ไม่สามารถดูแลและปกป้องเจ้าได้เลย อึก แม่ขอโทษ”

ลี้จิงซู่เอ่ยคำขอโทษต่อบุตรสาวด้วยความรันทด นางเอาแต่โทษตนเองอยู่ตลอดเวลาว่าช่างเป็นมารดาที่ไร้ความสามารถ น้ำตาไหลนองหน้าด้วยความรู้สึกผิดที่ไม่อาจปกป้องบุตรสาวเพียงคนเดียวที่รักสุดหัวใจได้

แท้จริงแล้วที่ผ่านมานางมิเคยรักจูเฟยหมิงเลยแม้แต่น้อย ก่อนหน้านี้นางมีคนรักอยู่แล้ว แต่กลับต้องฝืนใจแต่งงานกับจูเฟยหมิงเพียงเพราะคำว่าเหมาะสม มากกว่าคนรักเดิมที่มีฐานะต่ำต้อย นางจึงต้องจำใจอดทนอยู่ในตระกูลจูมานานเกือบยี่สิบปี ทั้งที่ในใจนั้นปรารถนาจะพาบุตรสาวหนีไปจากตระกูลที่เลวทรามแห่งนี้ใจจะขาด

“ท่านแม่อย่าโทษตนเองเลยนะเจ้าคะ ข้ารู้ว่าที่ผ่านมาท่านแม่ต้องอดทนมามากเพียงใด ต่อจากนี้ท่านแม่ไม่ต้องเป็นกังวลสิ่งใดอีกแล้ว ข้าสัญญาว่าจะดูแลและปกป้องท่านแม่เอง”

เฟิงเหยามิได้เอ่ยเพียงเพื่อปลอบประโลม แต่คำพูดเหล่านี้ล้วนมาจากใจจริง เพราะยามนี้นางนับว่าลี้จิงซู่คือมารดาที่แท้จริงของนางแล้ว ไม่ว่าภายหน้าจะเกิดอันใดขึ้น นางย่อมทำตามคำสัตย์ที่เอ่ยออกมาทุกประการ

“เจ้าดูแปลกไปนะ”

ลี้จิงซู่เอ่ยทักด้วยความฉงน นางรู้สึกว่าบุตรสาวดูแข็งแรงขึ้นผิดตา เมื่อก่อนเพียงแค่หายใจเฟิงเหยาก็ดูเหนื่อยหอบแล้ว อีกทั้งสายตาที่มองมานั้นยังเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

“ท่านแม่ ก่อนหน้านี้ข้าถูกกักขังให้อดข้าวอดน้ำประหนึ่งได้ตายไปแล้วครั้งหนึ่ง เมื่อฟื้นคืนมาข้าจึงตั้งมั่นว่าจะต้องเป็นคนใหม่ และไม่มีวันยอมให้ผู้ใดมารังแกได้อีกเจ้าค่ะ”

คำพูดและสายตามุ่งมั่นของเฟิงเหยาทำเอาลี้จิงซู่น้ำตารื้น นางเพียงหวังให้บุตรสาวเข้มแข็งกว่าตนเอง และดูเหมือนว่ายามนี้ความหวังของนางจะกลายเป็นจริงแล้ว

เฟิงเหยาประคองลี้จิงซู่ให้กินข้าวต้มที่นางนำออกมาจากมิติตามด้วยยาบำรุง จากนั้นจึงปล่อยให้มารดานอนพักผ่อน ส่วนนางผลัดเปลี่ยนมาสวมชุดที่รัดกุมพร้อมผ้าปิดบังใบหน้า 

นางตั้งใจจะออกไปข้างนอกเสียหน่อย การเดินทางไปยังดินแดนทักษิณนั้นจำเป็นต้องใช้รถม้า เพราะระยะทางไกลโขจนต้องใช้เวลาเดินทางยาวนานนัก

นางประเมินว่าหากใช้วิธีจ้างวาน คงไม่มีใครยินดีไปส่งนางกับมารดาถึงที่นั่นแน่ เช่นนั้นแล้วการซื้อรถม้าเป็นของตนเองย่อมดีที่สุด อีกทั้งนางยังจำเป็นต้องหาแผนที่ด้วย เพราะนางไม่คุ้นเคยกับภูมิประเทศของที่นี่ 

และร่างเดิมก็ไม่เคยออกไปเผชิญโลกภายนอกจึงไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับการเดินทางอยู่เลย เฟิงเหยาตัดสินใจว่าเป้าหมายแรกคือการหาซื้อแผนที่แคว้นเยียนที่ละเอียดที่สุดในตลาด

เฟิงเหยาจึงเดินทางไปยังตลาดโดยอาศัยการสอบถามเส้นทางจากผู้คนที่ผ่านไปผ่านมา เมื่อไปถึงตลาดแล้วนางมุ่งตรงไปที่ร้านหนังสือทันที เพราะมั่นใจว่าที่นั่นย่อมมีแผนที่ขายอย่างแน่นอน

นางมายืนอยู่หน้าร้าน ซู่เตี้ยน ซึ่งเป็นร้านหนังสือขนาดใหญ่พอสมควร

“เถ้าแก่ มีแผนที่ของแคว้นเยียนขายหรือไม่” เฟิงเหยาก้าวเข้าไปในร้านแล้วเอ่ยถามทันที

“เจ้าต้องการแผนที่แคว้นเยียนไปทำอันใดกัน” เถ้าแก่ไม่ตอบคำถาม แต่กลับย้อนถามนางแทน

“ข้ามิยักรู้ว่าการซื้อแผนที่ จำเป็นต้องตอบคำถามส่วนตัวเช่นนี้ด้วยหรือ”

เถ้าแก่ร้านยิ้มออกมาอย่างรู้ทัน

“ข้าก็แค่ถามเจ้าเท่านั้น ส่วนเจ้าจะตอบหรือไม่ก็แล้วแต่ใจเจ้าเถิด นี่คือแผนที่ของแคว้นเยียน”

เฟิงเหยารีบจ่ายเงินแล้วเดินออกมาจากร้านหนังสือทันที นางหามุมสงบแล้วคลี่แผนที่ออกดูเพื่อประเมินเส้นทาง จากนั้นจึงเก็บแผนที่เข้าไปไว้ในมิติส่วนตัว การเดินทางครั้งนี้คงจะยาวนานนับแรมเดือน หากเป็นไปได้นางตั้งใจว่าจะไม่กลับมาเหยียบเมืองหลวงแห่งนี้อีกเป็นครั้งที่สอง