เฟิงเหยากลายเป็นนางร้าย

เฟิงเหยาคิดว่านางจำเป็นต้องซื้ออาหารเก็บไว้ในมิติเพิ่มเติมบ้าง เพราะอาหารที่มีอยู่นั้นมีเพียงไม่กี่อย่าง หากต้องกินซ้ำซากทุกวันก็คงจะเบื่อได้ง่าย 

นางเป็นคนที่ไม่พิสมัยการทำอาหารนัก แต่หากลงมือทำฝีมือก็ถือว่าไม่เลวเลย ด้วยเหตุนี้ในมิติของนางจึงไม่มีเสบียงกักตุนไว้มากมายนัก

แท้จริงแล้วในมิติของนางก็มีเงินอยู่เช่นกัน แต่นางได้ลองนำออกมาแล้วพบว่ามันไม่ได้เปลี่ยนเป็นเงินตราในยุคสมัยนี้เลย แม้อาหารที่นำออกมาก็ยังคงสภาพเดิมไม่เปลี่ยนแปลง นางจึงต้องเปลี่ยนภาชนะใส่ใหม่เพื่อไม่ให้มารดาสงสัย

ทว่าสิ่งที่นางคิดได้ก็คือในมิติมีทองคำแท่งอยู่จำนวนหนึ่ง ซึ่งนางชื่นชอบเก็บเป็นทองคำมากกว่าเงินตรา เมื่อนำออกมามันก็ยังอยู่ในสภาพเดิมเช่นกัน 

นางจึงตัดสินใจว่าจะนำทองคำเหล่านี้ออกมาขาย นี่คงเป็นความคิดที่ดีที่สุด เพราะทองคำย่อมขายได้ทุกที่อย่างแน่นอน

เฟิงเหยาจึงเดินทางไปยังร้านรับซื้อของมีค่าและทองคำที่นางได้สอบถามเส้นทางมาจากคนในตลาดแล้ว ร้านแห่งนี้ดูลึกลับซับซ้อนอยู่ไม่น้อย เมื่อก้าวเข้ามาภายในกลับเงียบงันจนไร้ผู้คน เฟิงเหยาจึงตัดสินใจเดินเข้าไปด้านในอีก

“แม่นาง เจ้ามาทำอันใดที่นี่หรือ?”

เมื่อเฟิงเหยาเดินลึกเข้ามา ก็มีชายชราผู้หนึ่งเดินออกมาเอ่ยถามนาง

“ข้าจะนำของมาขายเจ้าค่ะ”

“คือสิ่งใดหรือ” ท่านลุงผู้นี้กวาดสายตามองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า คงกำลังประเมินว่าสตรีท่าทางเช่นนางจะมีของมีค่าอันใดมาขายได้กระมัง

“ทองคำแท่งเจ้าค่ะ”

เฟิงเหยาหยิบทองคำออกมาจากถุงผ้าที่สะพายอยู่ทำเอาท่านลุงถึงกับตกตะลึง เพราะทองที่นางนำออกมานั้นมีถึงสามแท่ง! 

สตรีที่แต่งกายธรรมดาซ้ำรูปร่างยังซูบผอมไร้สง่าเช่นนาง กลับพกทองคำแท่งมามากมายขนาดนี้ จะไม่ให้เขาประหลาดใจได้อย่างไร

“เช่นนั้นเชิญแม่นางด้านในเถิด”

เฟิงเหยาเดินตามเข้าไปยังพื้นที่ส่วนในของร้าน ซึ่งมีลูกกรงกั้นหนาแน่นและมีบุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่งนั่งอยู่ด้านหลัง

“แม่นางท่านนี้ต้องการนำทองคำมาขายขอรับ”

เฟิงเหยาวางทองคำทั้งสามแท่งลงในถาดที่ทางร้านเตรียมไว้ บุรุษวัยกลางคนผู้นั้นจึงนำทองไปตรวจสอบน้ำหนักและเนื้อสัมผัสเพื่อดูว่าเป็นของแท้หรือไม่

“ไม่น่าเชื่อว่าสตรีเช่นเจ้าจะมีทองคำถึงสามแท่ง ซ้ำแต่ละแท่งยังหนักถึงห้าสิบตำลึงทอง”

บุรุษผู้นี้น่าจะเป็นเจ้าของร้าน ส่วนท่านลุงที่พานางมาคงเป็นเพียงผู้ดูแล

“สตรีเช่นข้าหรือเจ้าคะ? ท่านหมายถึงสตรีสภาพซอมซ่อผู้นี้จะมีของมีค่าได้อย่างไรกระนั้นหรือ เถ้าแก่ท่านอย่ามองคนเพียงภายนอกนักเลย บางคนแต่งตัวดูดีก็ใช่ว่าจะน่านับถือเสมอไป”

เฟิงเหยาเหยียดยิ้มบางๆ นางคิดในใจว่าตั้งแต่ทะลุมิติมาอยู่ในยุคโบราณที่ห่างจากโลกเดิมถึงสองพันหกร้อยปีแห่งนี้ นางดูจะพูดประโยคยาวๆ ได้เก่งขึ้นมาก ทั้งที่ความจริงแล้วนางแทบไม่อยากจะเสวนากับผู้ใดเลยเสียด้วยซ้ำ

นางจำเป็นต้องพูดออกไปบ้าง เพราะคนบางประเภทหากไม่โดนตอกกลับเสียบ้างก็คงไม่รู้สึก คนที่ชอบมองผู้อื่นเพียงเปลือกนอกเช่นนี้ไม่ถูกโฉลกกับนางเลยจริงๆ

“ถือว่าข้ามองเจ้าผิดไป ต้องขออภัยแม่นางด้วยที่เสียมารยาท ทองคำที่เจ้านำมาขายมีสามแท่ง แท่งละห้าสิบตำลึงทอง รวมเป็นหนึ่งร้อยห้าสิบตำลึงทอง อัตราแลกเปลี่ยนคือหนึ่งตำลึงทองเท่ากับสิบตำลึงเงิน เช่นนั้นทองของเจ้าจึงรวมเป็นเงินหนึ่งพันห้าร้อยตำลึงเงิน”

ในยุคสมัยนี้ทองคำมิได้ถูกใช้เป็นเงินตราหมุนเวียนหลักในหมู่ชาวบ้าน ทว่าก็นับว่ามีราคาสูงยิ่งนัก เงินจำนวนนี้เพียงพอให้นางซื้อรถม้าและใช้เดินทางได้อย่างเหลือเฟือ 

เมื่อได้รับเงินครบถ้วนแล้ว เฟิงเหยาก็เก็บมันเข้าสู่มิติส่วนตัวทันที การมีมิติเก็บของวิเศษเช่นนี้ช่างสะดวกสบายเสียนี่กระไร

เฟิงเหยาเดินกลับมายังโรงเตี๊ยมที่นางเช่าห้องพักเอาไว้ ซึ่งเป็นโรงเตี๊ยมระดับกลางสำหรับนักเดินทางทั่วไป ราคาที่พักต่อคืนคือห้าสิบอีแปะ

นางมองว่าราคานี้สมเหตุสมผลไม่สูงจนเกินไป อีกทั้งนางตั้งใจจะพักเพียงไม่กี่วันเพื่อรอให้มารดาฟื้นฟูกำลังวังชาเสียก่อน ทว่าในระหว่างที่กำลังจะเดินขึ้นไปยังห้องพัก นางกลับได้ยินกลุ่มสตรีที่นั่งอยู่ใกล้ๆเอ่ยถึงชื่อของนางอย่างสนุกปาก

เฟิงเหยาจึงตัดสินใจทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะแถวนั้น เพื่อฟังว่าคนเหล่านั้นกำลังสนทนาเรื่องใดกันแน่ นางนั่งลงแล้วรินน้ำชาขึ้นมาจิบอย่างใจเย็น เพื่อให้ดูเนียนไปกับแขกในโรงเตี๊ยม

“ข้าได้ยินมาว่าจูเฟิงเหยา สตรีร้ายกาจผู้นั้นพามารดาหนีออกจากจวนตระกูลจูไปแล้ว” สตรีคนหนึ่งเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา

“ใช่ ข้าเองก็ได้ยินมาเช่นกันว่านางถึงขั้นคิดจะแย่งบุรุษของน้องสาวตนเองด้วย แม้ข้าจะไม่เคยเห็นหน้าค่าตา แต่นางคงจะมีใบหน้าอัปลักษณ์น่าเกลียดน่ากลัวเป็นแน่ มิเช่นนั้นจะไร้ยางอายถึงขนาดแย่งคนรักของน้องสาวเชียวหรือ”

สตรีคนที่สองเอ่ยสมทบด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม

เฟิงเหยาที่นั่งอยู่ใกล้ๆกระตุกยิ้มมุมปาก ดูเหมือนชาวเมืองจะเข้าใจเรื่องนี้ผิดไปไกลนัก เพราะบุรุษที่คนพวกนี้กล่าวหาว่านางไปแย่งชิงมานั้น 

แท้จริงแล้วคือ ‘ชงอู๋เซียน’ คู่หมั้นคู่หมายตามสมรสพระราชทานของร่างนี้ต่างหาก เขาเป็นขุนนางฝ่ายพลเรือนระดับสูงที่มีตำแหน่งเป็นถึงเฉิงเซี่ยง ผู้ทำหน้าที่ปกครองหัวเมืองสำคัญ

ทว่าเพราะจูฟางเฟยชื่นชอบในตัวชงอู๋เซียน จึงวางแผนแย่งชิงคู่หมั้นของพี่สาวจนสมปรารถนา นางใช้เล่ห์เหลี่ยมทำให้บุรุษผู้นั้นหลงใหลจนโงหัวไม่ขึ้น

และยังเป็นคนป่าวประกาศข่าวลือเสียหาย กระพือข่าวให้ผู้คนเข้าใจเฟิงเหยาผิดไป ซึ่งจูฟางเฟยเองก็มิเคยเห็นนางเป็นพี่สาวอยู่ในสายตาอยู่แล้ว

เฟิงเหยาฟังวีรกรรมความร้ายกาจของร่างนี้ ที่กลุ่มสตรีพูดคุยกันอย่างสนุกปากแล้วก็ได้แต่สมเพชในใจ เรื่องราวเหล่านั้นล้วนเป็นเรื่องโกหกทั้งสิ้น ร่างเดิมมิเคยทำเรื่องเลวทรามแต่กลับเป็นฝ่ายถูกกระทำซ้ำแล้วซ้ำเล่า 

และที่น่าขันที่สุดคือเรื่องที่นางพามารดาออกมาจากนรกแห่งนั้น กลับถูกบิดเบือนไปว่านางหนีตามบุรุษชั่ว และมารดาถูกไล่ออกจากตระกูลเพราะอบรมบุตรสาวไม่ดี

ในเมื่อคนพวกนั้นไม่คิดจะปล่อยให้นางกับมารดาได้อยู่อย่างเป็นสุข นางก็จะมิยอมให้พวกมันได้เสพสุขบนความทุกข์ของมารดานางเช่นกัน! 

นึกไม่ถึงว่าเรื่องราวประโลมโลกที่เคยผ่านตาจะมาเกิดขึ้นกับตนเอง ในเมื่ออยากให้นางเป็นนางร้ายนัก นางก็จะสนองคืนให้สมใจ ดวงตาหงส์ฉายแววอำมหิตจนน่าขนลุก

‘หึ ตระกูลโฉดชั่วเช่นนี้ ข้าจะทำให้พวกเจ้าอยู่ไม่เป็นสุข จะทำให้รู้แจ้งว่าการอยู่อย่างตายทั้งเป็นนั้นรสชาติเป็นเช่นไร!’

เฟิงเหยากลับเข้าไปหามารดาในห้องพัก นางตรวจดูร่างกายของลี้จิงซู่อย่างละเอียดก็พบว่าพิษร้ายถูกขับออกมาจนสิ้นแล้ว

“ท่านแม่เจ้าคะ พรุ่งนี้ข้าจะพาท่านออกเดินทางไปยังดินแดนทักษิณ ข้าจะพาท่านกลับไปหาครอบครัวไปหาตระกูลลี้เจ้าค่ะ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นลี้จิงซู่ก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ยามที่ตระกูลลี้ต้องโทษ นางพยายามดิ้นรนหาทางช่วยทุกวิถีทาง อ้อนวอนขอร้องอดีตสามีแทบปางตาย ทว่าเขากลับนิ่งดูดายไม่ยื่นมือเข้าช่วย ทั้งที่เขามีอำนาจมากพอจะทำได้